1986 — புடாபெஸ்ட், ஹங்கேரி
1986-ஆம் ஆண்டு. கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சோவியத் சாயல் இன்னும் அழியவில்லை. இரும்புத் திரை என்பது வெறும் உருவகமில்லை — ஆஸ்திரியாவிலிருந்து ஹங்கேரியைப் பிரிக்கும் கம்பி வேலி உண்மையிலேயே அன்று இருந்தது. அந்த எல்லையைக் கடந்து ஓர் இந்தியப் பெண் அறிவியல் பட்டறைக்காகப் புடாபெஸ்டுக்குப் போகிறாள் என்பது சாதாரண நிகழ்வல்ல.
விமானம் வியன்னாவில் தரையிறங்கி, அங்கிருந்து ஹங்கேரிக்குப் பயணம் தொடர்ந்தது. எல்லை கடக்கும்போது வேறொரு உலகுக்குள் நுழைவதை உணர்ந்தேன். ஆஸ்திரிய வீதிகளின் வண்ண வண்ண விளக்கொளிகள் காணாமல் போயின. ஹங்கேரிய சாலைகளில் வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது. கட்டடங்கள் ஒரே நிறத்தில் — சாம்பல், தவிட்டு நிறம். எல்லாமே சம அளவில், சம வடிவில். கம்யூனிசக் கட்டடக்கலை என்பது வேறுபாட்டை அழிப்பதில் ஆர்வம் காட்டியது.
ஆனால், தெருவில் நடக்கும் மக்கள் மட்டும் வேறுபட்டுத் தெரிந்தார்கள். அவர்களின் கண்களில் ஏதோ ஒரு புரிதல் இருந்தது — சொல்ல முடியாதது, காட்ட முடியாதது, ஆனால் அனுபவிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும் ஓர் அறிவு.
1956-இல் சோவியத் படைகளுக்கு எதிராக ஹங்கேரியர்கள் கிளர்ந்தெழுந்தார்கள். அந்தக் கிளர்ச்சி நசுக்கப்பட்டது. ஆனால், அதன் பிறகு ஆட்சியை ஏற்ற யானோஸ் கடார் ஒரு வித்தியாசமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ‘குளிர் கம்யூனிசம்’ என்று சொல்வார்கள். ‘எங்களுக்கு எதிரில் இல்லாதவர் எங்களோடு இருக்கிறார்’ என்று கடார் சொன்னார். தேவைக்குப் போதுமான உணவு, வேலை, வீடு. அரசியல் பேசாதீர்கள் — வாழ்க்கை ஓடும். அது ஒரு வகையான ஒப்பந்தம்.
1986-ஆம் ஆண்டு புடாபெஸ்ட் அதன் உச்சத்தில் இருந்தது. கிழக்கு ஐரோப்பாவின் ‘மகிழ்ச்சியான பாராக்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. உணவுக்கடைகளில் தட்டுப்பாடு இல்லை. கலை மலர்ந்தது. இலக்கியம் வாழ்ந்தது. ஆனால், ஒரு கோடு இருந்தது — அதைத் தாண்டக் கூடாது.
கம்யூனிசம் பெண் விடுதலையைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேசும். சமத்துவம் அரசியலமைப்பில் எழுதப்பட்டிருக்கும். ஹங்கேரியப் பெண்கள் தொழிற்சாலைகளில், அலுவலகங்களில், மருத்துவமனைகளில் என வேறுபாடின்றி எல்லா இடங்களிலும் வேலை செய்தார்கள். சமத்துவம் என்பது கடமையாகியிருந்தது. அது வாய்ப்பாக மாறியதா என்பது வேறு கேள்வி.
அன்றைய ஹங்கேரியில் பெண்களில் 70 சதவீதத்தினருக்கு எட்டு ஆண்டு கல்விக்கு மேல் வாய்ப்பில்லை. கல்வியில் பட்டம் பெற்றவர்கள் கல்லூரியில் கீழ் பதவிகளில் நிரப்பப்பட்டார்கள். உயர் பதவிகள் ஆண்களுக்கே. புடாபெஸ்ட் பொருளாதாரப் பல்கலைக்கழகத்தில் இளவட்ட பேராசிரியர்களில் மூன்றில் இரண்டு பேர் பெண்கள். முழுமையான பேராசிரியர்களில் பெண்கள் ஒரு சதவீதத்துக்கும் குறைவு. சமத்துவம் கீழ்நிலையில் மட்டுமே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.
ஆனால், தெருவில் பார்க்கும்போது அது வேறு மாதிரி தெரிந்தது. புடாபெஸ்ட் பெண்கள் நேர்மையாக நடந்தார்கள். தடுமாறவில்லை. மனிதர்களை நேரடியாகப் பார்த்துப் பேசினார்கள். ஐரோப்பிய நவீனத்துவம் அவர்களின் உடையிலும் நடைமுறையிலும் தெரிந்தது. அதே நேரத்தில் — வீட்டுவேலை, குழந்தை வளர்ப்பு, கணவன் ஆணை — இவை தனியே இருந்தன. வெளியே சமத்துவம், உள்ளே ஏற்றத்தாழ்வு. இந்த இரட்டை வாழ்க்கை அவர்களுக்குச் சோர்வைக் கொடுத்திருக்கும் என்று தோன்றியது.
ஹங்கேரிய நாணயம் ‘ஃபோரிண்ட்.’ அரசு நிர்ணயிக்கும் மாற்று விகிதம் ஒன்று. நிஜ மதிப்பு வேறொன்று. இந்த இடைவெளியிலே ஒரு நிழல் பொருளாதாரம் வளர்ந்திருந்தது. வெளிநாட்டினர் — குறிப்பாக அமெரிக்கர்கள், மேற்கத்திய ஐரோப்பியர்கள் — வந்தால் அவர்களைப் பின்தொடர்பவர்கள் இருப்பார்கள். கையில் டாலர் இருக்கிறதா? மாற்றிக்கொள்ளலாம். அரசு கொடுப்பதை விட இரண்டு மடங்கு, மூன்று மடங்கு ஃபோரிண்ட் கிடைக்கும். சட்டத்திற்குப் புறம்பானது. ஆனால், இந்தக் கறுப்புச் சந்தை புடாபெஸ்டில் ஓர் அன்றாட நிகழ்வாக இருந்தது.
ஜப்பான் கேமராக்கள் அதிலும் விசேஷமான ஒன்று. நிக்கான், கேனான் — கிழக்கு ஐரோப்பாவில் இந்தக் கேமராக்கள் கனவுப் பொருள். அரசு கடைகளில் கிடைக்காது. மேற்கத்திய நாட்டிலிருந்து வருபவர்கள் கொண்டுவந்தால் ஒரு கேமராவுக்கு நல்ல விலை கிடைக்கும். வர்த்தகர்கள் ஓட்டலில் காத்திருப்பார்கள். ‘கேமரா இருக்கிறதா?’ என்று கேட்பார்கள். வாய்ச் சொல்லால் கேட்க மாட்டார்கள். கண்களில் கேட்பார்கள்.
இது ஒரு சிறிய கறுப்புச் சந்தையில்லை; ஓர் அமைப்பு. கம்யூனிசம் மேற்கத்தியப் பொருட்களைத் தடை செய்தது. மனித ஆசை தடை செய்யப்படவில்லை. இந்த இடைவெளியில் ஒரு மறைமுக வர்த்தகம் நடந்தது. அதில் பெண்களும் இருந்தார்கள் — சில நேரம் மத்தியஸ்தர்களாக, சில நேரம் வாடிக்கையாளர்களாக.
புடாபெஸ்ட் இரண்டு நகரங்கள் ஒன்று சேர்ந்தது — பூடா, பெஸ்ட். நடுவே டேன்யூப் நதி. அந்த நதிக்கரையில் நின்றால் ஒரு வித்தியாசமான அமைதி கிடைக்கும். ஐரோப்பாவின் ஒரு நாள் அங்கே நின்று யோசிப்பதைப் போல் தெரியும்.
பார்லிமெண்ட் கட்டடம் — கோதிக் கட்டடக்கலையில் கட்டப்பட்ட அந்த அரண்மனை போன்ற கட்டடம் — நதியோரத்தில் நிற்கிறது. அதைக் கம்யூனிச ஆட்சி ஆட்கொண்டது. ஆனால், கட்டடம் மட்டும் அதன் கம்பீரத்தை இழக்கவில்லை. கட்டடங்களுக்கு ஒரு நீதி இருக்கிறது — மனிதர்கள் மாறுவார்கள், கல் தன் கதையைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும்.
ஹங்கேரியப் பெண்கள் என்னைப் பார்த்தபோது ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இந்தியா என்றால் ஒரு மங்கலான படிமம் இருந்தது. தனியாக வந்த இந்தியப் பெண் அவர்களுக்குப் புதிராக இருந்தது. பட்டறையில் ஒரு ஹங்கேரியப் பெண் ஆய்வாளர் என்னோடு நெடுநேரம் பேசினார். என்னுடைய ஆராய்ச்சி பற்றி நிறையக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். பிறகு ஒரு கேள்வி கேட்டார் — ‘நீ தனியாகப் பயணம் செய்வதற்கு உன் குடும்பம் அனுமதிக்கிறதா?’ என்று.
அந்தக் கேள்வியில் ஓர் ஆழம் இருந்தது. கம்யூனிசம் சட்டரீதியாகப் பெண்களுக்குச் சமத்துவம் கொடுத்தது. ஆனால், குடும்பத்தின் உள்ளே நடக்கும் கதை சட்டம் எழுதுவதில்லை. அவளும் தான் — சட்டம் சொல்கிறது ஒன்று, வீட்டு நடைமுறை வேறொன்று என்று. அந்தக் கேள்வி என்னையும் அவளையும் ஒரே நூலில் கட்டியது.
இரும்புத் திரை கம்பியால் செய்யப்படலாம். ஆனால், பெண்களைச் சுற்றியிருக்கும் திரை வேறொரு வகையானது — அது தெரியாத நூலால் நெய்யப்பட்டது. அந்த நூலை எந்த அரசியல் மாற்றமும் அறுத்து எறியவில்லை. அன்று புடாபெஸ்டில் அந்த ஹங்கேரிய ஆய்வாளரின் கண்களில் அதைப் பார்த்தேன். என் கண்களிலும் அதைப் பார்த்திருப்பாள்.
சமன்பாடு என்ற கனவு — அது இரும்புத் திரைக்கு இப்புறமும் அப்புறமும் ஒரே மாதிரி தாமதித்துக்கொண்டிருந்தது. பட்டறைக்கு அருகே கடை ஒன்று இருந்தது. அங்கே ஆப்பிள் பழங்களைப் பார்த்தேன். சரி, தாவர உணவு கிடைக்கவில்லை என்றால் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என நினைத்தேன். மறுநாள் சென்றபோது, பழங்களைக் காணவில்லை. தடையாம்.
(தொடரும்)