சிங்கப்பூர் தங்க ஆர்க்கிட்டும் தங்க மங்கையும்
முதல் விமானப் பயணம் என்பதால் ஒரு எதிர்பார்ப்பும் படபடப்பும் இருந்தது. வானில் பறக்கிறோம் என்று உணர்ந்தேன். ஆனால் பயண நேரம் என்னவோ மிகக் குறைவு. கண் மூடி கண் திறப்பதற்குள் வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். என்னுடன் பேராசிரியரும் வந்திருந்தார். இருவரும் மெரிடியன் என்ற ஹோட்டலில் தங்கி இருந்தோம். பிரம்மாண்டமான இடம். சிங்கப்பூர் என்பது ஒரு சிறிய நாடு. ஆனால் அந்தச் சிறுமை எங்கும் தெரியவில்லை. ஒழுக்கமும் திட்டமும் கொண்ட நகரம்.
உணவும் சுற்றுலாவும் கூட்டத்தினராலேயே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் தாவர வகை உணவுகள் எதுவுமே இல்லை.
நாங்கள் தங்கி இருந்த பகுதியிலும் சாலைகள் சுத்தமாக இருந்தன. மக்கள் விதிகளை மீறாதவர்களாக இருந்தார்கள். பல நாட்டு அறிவியலாளர்கள் வந்திருந்தார்கள். ஆனால் அந்தக் கூட்டத்தில் பெண் விஞ்ஞானிகளை விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். நூற்றுக்கணக்கான ஆண் அறிவியலாளர்கள் நடுவே சில பெண்கள் மட்டுமே. அறிவின் உலகமும் ஆண்களின் ஆதிக்கப் பரப்பாகவே இருந்தது.
அப்போது கிறிஸ்துமஸ் காலம். எனவே வீதிகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தன. சிங்கப்பூரின் தேசிய மலர் ஆர்க்கிட். அதன் பழுப்பும் ஊதாவும் கலந்த வண்ணங்கள் ஊரெங்கும் மிளிர்ந்தன. சிங்கப்பூரின் பிரதமர் லீ குவான் யூ எங்களை விருந்தினர்களாக வரவேற்று, தங்கமுலாம் பூசிய ஆர்க்கிட் மலர்களைப் பரிசாக அளித்தார். அந்த மலர் மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஆனால் ஆர்க்கிட்டின் அழகும்கூட ஒரு கட்டமைப்பு என்று என் மனம் சொல்லியது. இயற்கையான மலரைத் தங்கத்தில் மூடி, அதை ‘அழகு’ என்று வரையறுக்கிறார்கள்.
ஆனால், சுற்றுவட்டாரத்தில் நான் உண்ணும் வகையில் உணவு கிடைக்கவில்லை. சிராங்கூன் சாலைக்குச் சென்றால் இந்திய உணவே கிடைக்கும் என்றார்கள். ஒரு நாள் சிறிது நேரம் கிடைத்தது. அந்தப் பகுதிக்குச் சென்றேன். இந்தியாவிலிருந்து வந்து குடியேறிய மக்கள் அங்கே தங்கள் உலகைக் கட்டியிருந்தார்கள். கடைகள், கோவில்கள், மணமும் சுவையும் கலந்த தெரு — ஒரு கணம் நான் இந்தியாவிலேயே இருப்பதாகத் தோன்றியது. இடம் மாறியது, ஆனால் மனிதர்கள் மாறவில்லை. தங்கள் வாழ்க்கையைப் புதிய மண்ணில் கட்டி எழுப்பியிருந்தார்கள். ஆனால் அந்தப் பகுதியில் சில கடைகளில் பணப் பரிவர்த்தனை நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. பயன்படுத்திய பொருட்களை வாங்கியது போலக் காட்டிச் சுங்கவரியை ஏய்க்கலாம் என்று சிலர் பேசிக்கொள்வதும் கேட்டது. சட்டங்களை மீறாத நாட்டில், நேர்மையான சாலைகளில், சாதாரண மக்களின் மனதிலும் சிறிய ஏமாற்று வேர் ஓடுவதைக் கண்டேன். வெளியே ஒழுக்கம் தெரிகிறது, ஆனால் மூலையில் ஒரு கோட்டைத் தாண்டும் யோசனை இருக்கிறது. அறம் என்பது சட்டத்திலிருந்து வருவதில்லை, மனசாட்சியிலிருந்து வர வேண்டும். அது வரவில்லை என்றால் உலகின் எந்த மூலையிலும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும் என்று மனம் வருந்தியது.
கடைசி நாள் பிரதமர் எங்களுக்கு 13 சுற்று விருந்துக்கும் கேளிக்கைகளுக்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அந்த விழா சிங்கப்பூரின் பன்மொழி அடையாளத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியது. தமிழ், மலாய், சீனம், ஆங்கிலம் என நான்கு மொழிகளுக்கும் சம முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அறிவிப்புகளும் வரவேற்புகளும் நான்கு மொழிகளிலும் ஒலித்தன. இந்தியாவில் இருக்கும் நாம் நம் மொழிகளுக்கிடையே இன்னும் தகராறு செய்துகொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் இந்தச் சிறு நாடு மொழியில் ஒரு நீதியை நடைமுறைப்படுத்தி வந்தது. கலைச் செயல்பாடுகளிலும் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை தெரிந்தது. பரதநாட்டியமும் ஆடினார்கள். தமிழின் கலை மரபு அந்தச் சர்வதேச மேடையில் தலை நிமிர்ந்து நின்றது. அது என் மனதில் ஒரு பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அந்த எல்லாச் சுற்றுகளிலும் எனக்குக் கிடைத்தது கஞ்சிதான்.
பொரித்த தவளைகளுக்கிடையே இருந்த வெள்ளரிக்காய்களை எடுத்து உண்ணக் கொடுத்தார்கள். என்னால் அதைத் தீண்டக்கூட முடியவில்லை.
அரசு ஏற்பாடு செய்திருந்த விருந்தில் கூடச் சமன்பாடு இருக்கவில்லை. அதேபோலத்தான் அங்கே நடனமாட வந்த சீனப் பெண்களின் கால்கள் அழகாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகச் சின்னதாக்கி இருப்பதும் தெரிய வந்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளாகச் சீனப் பெண்களின் கால்களைத் துணியில் கட்டி, ‘லோட்டஸ் ஃபீட்’ என்று அழைத்தார்கள். ஆண்களுக்கு அது அழகாகத் தெரிந்தது. பெண்களுக்கோ அது வலியாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் சொல்வதை யாரும் கேட்கவில்லை. அந்தப் பழக்கம் 1912-ல்தான் ஒழிக்கப்பட்டது. ஆனால் 1984-ல் அந்த நடன மேடையில் அதன் எதிரொலி இன்னும் தெரிந்தது.
மெல்ல மெல்ல மற்ற நாடுகளில் பெண்கள் அழகாக இருக்கச் செய்யப்படும் சின்னச் சின்னக் கொடுமைகள் புரிய வந்தன. ஒவ்வொரு கலாச்சாரமும் பெண்ணின் உடலை வடிவமைக்கிறது. ஒவ்வொரு சமூகமும் பெண்ணுக்கு என்ன அழகு என்று தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் யார் தீர்மானிக்கிறார்கள்? ஆண்கள். அறிவும் அதற்கு விதிவிலக்கில்லை. அறிவியல் கூட்டத்தில் பெண்ணுக்கு என்ன இடம் என்பதையும் ஆண்களே வரையறுத்திருக்கிறார்கள்.
1984-ல் சிங்கப்பூரில் பார்த்தது என்னை இன்னும் வாட்டுகிறது. அன்று தங்கமுலாம் பூசிய ஆர்க்கிட் பூவைக் கையில் வைத்திருந்தேன். அது மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஆனால் அதன் உண்மையான மணம் போயிருந்தது. தங்கம் அதை அழகாக்கியது, ஆனால் உயிரை அழித்தது. இந்த உருவகம் என்னை விடவில்லை. சமூகம் பெண்ணை அப்படித்தான் கட்டமைக்கிறது. வெளியே பளபளப்பாக வைத்திருக்கிறது, ஆனால் உள்ளே அவளின் உரிய குரலை, உரிய இடத்தை, உரிய ஆனந்தத்தை மூடி வைக்கிறது. பெண்களும் அப்படித்தானே? வெளியே மின்னுகிறார்கள், உள்ளே பிரச்சினைகளைச் சுமக்கிறார்கள். வலியைச் சுமந்தபடி சிரிக்கிறார்கள். ஏனென்றால் ‘அழகாக’ இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
அன்று அந்த அறிவியல் மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட சில பெண் விஞ்ஞானிகளைப் பார்த்தேன். அவர்களின் கண்களில் ஒரு திண்மை இருந்தது. ஆண்களின் உலகத்தில் தங்கள் இடத்தைப் போரிட்டு வென்று வந்திருந்தார்கள். யாரும் அவர்களுக்கு வரவேற்பு விழா வைக்கவில்லை. யாரும் அவர்களுக்காக நாற்காலி இழுத்துக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் அவர்கள் தங்கள் இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டார்கள். பேசினார்கள். எழுதினார்கள். அவர்களுக்கு யாரும் தங்கமுலாம் பூசவில்லை. அவர்கள் தங்களுக்காகவே மின்னினார்கள். அதுவே உண்மையான அழகு. அதுவே உண்மையான சமன்பாடு.
சர்வதேச மகளிர் தினம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் வருகிறது. ஆனால் சமன்பாடு இன்னும் வரவில்லை. விருந்தில் கஞ்சி கொடுத்தது போல, விஞ்ஞான மேடையில் இடம் கொடுக்காதது போல, தங்கமுலாம் பூசிய மலரில் மணம் கொல்வது போல — சின்னச் சின்னக் கொடுமைகள் இன்னும் தொடர்கின்றன. நான்கு மொழிகளுக்கும் சம இடம் கொடுத்த ஒரு சிறிய நாடு நம்மை நம்பிக்கையோடு யோசிக்க வைக்கிறது. அந்த நீதியை மொழிக்கு மட்டுமல்ல, பெண்ணுக்கும் நீட்டிக்க முடியும். நீட்டிக்க வேண்டும். சிராங்கூன் சாலையில் பார்த்த மக்கள் தங்கள் மண்ணை விட்டு வெளியே வந்தும் தங்கள் கனவை விடவில்லை. பெண்களும் அப்படித்தான். கட்டுகளைக் கொண்டு வந்தாலும் கனவைக் கொண்டு வருகிறார்கள். பெண்கள் மட்டும் தங்களுக்காக, தங்கள் குரலுக்காக, தங்கள் வலிக்காகப் பேசத் தொடங்கும் நாள் — அன்றுதான் உண்மையான மகளிர் தினம். அந்த நாள் நெருங்கட்டும்.