பயணத் தொடக்கமும் கோடை வெயிலும்
நாங்கள் அனைவரும் மலைமந்திரில் கூடி பேருந்தில் ஏறியபோது கோடைக்காலத்தின் ஆரம்பம். கடைசி நேரத்தில் இணைந்ததால் எங்களுக்குக் கடைசி இருக்கைகளே கிடைத்தன. ஒரு தேங்காயை உடைத்து, பக்திப் பாடல்களுடனும் சொற்பொழிவுகளுடனும் எங்களின் ஆன்மீகப் பயணம் இனிதே தொடங்கியது. ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, கோடையின் தகிப்பில் காய்ந்து போயிருந்த புல்வெளிகளும், இலைகளற்ற மரங்களும் காட்சியளித்தன. சாலை ஓரம் தெரிந்த வெற்று நிலங்கள் கடந்த கோடை வெயிலின் தீவிரத்தை உணர்த்தின.
ஐந்து மணி நேரப் பயணமாகத் திட்டமிடப்பட்டு காசியாபாத் வழியாகச் சென்றோம். அப்போது சாலைகள் இன்றைய காலத்தைப் போலச் சீராக இல்லை; போக்குவரத்து நெரிசல் மிக்க இரட்டைச் சாலைகள் மட்டுமே இருந்தன. இடையில் அரசியல் தலைவர் ஒருவரின் வருகையாலும், ஊர்வலங்களாலும் சாலை முற்றிலுமாக ஸ்தம்பித்தது. இரண்டு மணி நேரமாகப் பேருந்து நகரவே இல்லை.
கோடைக் காலம் இல்லை, ஆனாலும் குளிர்காலம் இன்னொரு மாதிரியான அவஸ்தை. பேருந்துகளில் ஹீட்டர் எல்லாம் இல்லை. எனவே ஸ்வெட்டர் எல்லாம் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருக்க வேண்டும். 65 வயதுக்கும் மேற்பட்ட பெரியவர்கள் அசைவற்று அமர்ந்திருக்க முடியாமல் முதுகுவலியால் பெரிதும் அவதிப்பட்டனர். சுற்றியிருந்த நிலப்பரப்பு வறண்டு போயிருக்க, நீண்ட நேரக் காத்திருப்பு அனைவரையும் சோதித்தது.
நெடுஞ்சாலையில் ஏற்பட்ட விபத்து காரணமாகப் பேருந்து மீண்டும் நின்றபோது, பயணிகள் பெரும் அவதிக்குள்ளாயினர். ஆண்கள் இயற்கை உபாதைகளுக்காகச் சாலையோரங்களை நாடினர். ஆனால், பெண்கள் எங்கே செல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்துப் போயினர். ஒருங்கிணைப்பாளர் தேவநாதன் கூறியதற்கேற்ப, தொலைவில் இருந்த ஒரு பழைய பொதுக் கழிப்பிடத்தை நாடிச் சென்றனர். அது மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தும் வேறு வழியின்றி அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. மீண்டும் பேருந்துக்குத் திரும்பிய பின் பருகிய சூடான தேநீர், அந்த நீண்ட நேர அலைச்சலுக்கு ஒரு இதமாக இருந்தது.
காசியாபாத் தாண்டி மீரட் வழியாகப் பேருந்து சென்றபோது, சுற்றிலும் பரந்து விரிந்திருந்த சமவெளி நிலங்கள் தெரிந்தன. மதிய உணவிற்காகப் பேருந்து நிறுத்தப்பட்டது. தாகத்தைத் தணிக்க நீர் நிலைகளைத் தேடிய கண்களுக்குத் தென்னிந்திய உணவு பரிமாறப்பட்டது மகிழ்ச்சியளித்தது. இருப்பினும், அந்த உணவில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது.
பயணிகள் அனைவருக்கும் ஒரே அளவிலான உணவுதான் வழங்கப்பட்டது. வயது வித்தியாசமே இல்லை. சிலருக்கு அதிகமாகவும், சிலருக்கு போதாமலும் இருந்தது. பயணிகளுக்குள் இதற்குள் நல்ல நட்பு இருந்ததால், உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஆரம்பித்திருந்தோம்.
எனக்கும் அண்ணனுக்கும் அந்த உணவு அதிகம். நாங்கள் நாலு பேரும் பகிர்ந்துகொண்டோம். ஆனாலும் முன் தயாரிப்பாக செய்து கொண்டு வந்ததைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும்.
மாலை மூன்று மணிக்குள் ஹரித்வார் வந்து சேர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், போக்குவரத்தால் வந்து சேர மாலை ஆறு மணி ஆகிவிட்டிருந்தது.
மீரட் சாலையிலும் ஆங்காங்கே போக்குவரத்துத் தடைகள் தொடர்ந்தன. அந்த இதமான மாலைப் பொழுதில், ஒருவழியாக ஹரித்வாரைச் சென்றடைந்தோம். நீண்ட பயணக் களைப்பும், சாலைத் தடைகளும் எங்களைச் சோர்வடையச் செய்திருந்தாலும், தங்குமிடத்தை அடைந்தபோது ஒரு நிம்மதி ஏற்பட்டது.
ஆனால், அங்கும் எங்களுக்கு ஒரு சோதனை காத்திருந்தது. எங்கள் பேருந்தில் மொத்தம் 60 பயணிகள் இருந்தோம். ஆனால் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டதோ ஒரு பெரிய இடம் மட்டுமே. அதில் மொத்தமே மூன்று அறைகள் தான் இருந்தன. 60 பேர் தங்குவதற்கு அந்த இடம் போதுமானதாக இல்லை. மேலும், அந்த முழு இடத்திற்கும் சேர்த்து இரண்டு குளியலறைகளும், ஒரே ஒரு பொதுக் கழிப்பறையும் மட்டுமே இருந்தன. இத்தனை பேர் இவ்வளவு குறைவான வசதிகளைக் கொண்டு எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறோம் என்ற கவலை ஒருபுறம் இருந்தாலும், கங்கைக் கரையை அடைந்துவிட்டோம் என்ற திருப்தி அனைவர் மனதிலும் மேலோங்கி இருந்தது.
பேருந்தில் இருந்து இறங்கியதும், ஹரித்வார் நகரின் உண்மையான முகம் எங்கள் கண்முன் விரிந்தது. குறுகலான சாலைகளில் மனிதர்களும் மாடுகளும் கலந்து நடமாடினர். எங்கே பார்த்தாலும் கூட்டம், கூட்டம், கூட்டம். மாடுகள் நிதானமாக நடுச்சாலையில் நடக்க, மனிதர்கள் பக்கவாட்டில் ஒதுங்கிச் செல்ல வேண்டிய நிலை.
வரிசையாக நெருக்கமாக அமைந்திருந்த கடைகள் அனைத்தும் பூஜைப் பொருட்கள் விற்பனையிலேயே கவனம் செலுத்தின. விளக்குகள், தூபங்கள், பூமாலைகள், சந்தனக் குழம்பு, தேங்காய், வெற்றிலைப் பாக்கு, அகர்பத்திகள் என எங்கும் பக்தி பொருட்களின் வாசனை மணந்தது. ஒவ்வொரு கடையிலும் சிவப்பு, மஞ்சள், குங்குமம் நிறத்தில் குவிக்கப்பட்டிருந்த குங்குமப்பூ, கஸ்தூரி மஞ்சள் போன்றவை கண்களுக்கு விருந்தாக இருந்தன.
ஆனால், அந்தக் காட்சிகளை விட எங்கள் கவனத்தை ஈர்த்தது வேறு. காஃபர் உடை அணிந்த பூசாரிகள் அங்குமிங்கும் சுற்றித் திரிந்து பக்தர்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர்.
“பூஜை செய்யலாம், அம்மா! கங்கையில் முழுகி பூஜை செய்துவிட்டால் பாவம் எல்லாம் போய்விடும்!”
“சாமி, இங்கே வாங்க! நல்ல விலைக்குப் பூஜை செய்து வைக்கிறேன்!”
“மாமா, கங்கா ஆரத்திக்கு எங்களிடம் விளக்கு வாங்குங்கள், மலிவான விலை!”
பூஜையே ஒரு விற்பனைப் பொருளாக மாற்றப்பட்டிருந்த காட்சி உள்ளத்தில் ஒரு குறையை ஏற்படுத்தியது. பக்தி என்பது இதயத்தில் இருந்து வருவது. ஆனால் இங்கே அது ஒரு வியாபாரமாக, பேரம் பேசக்கூடிய ஒரு சரக்காக மாற்றப்பட்டிருந்தது.
“எவ்வளவு கொடுப்பீங்க?” என்று பூசாரிகள் கேட்பதும், பக்தர்கள் விலை பேசுவதும் கண்ணுக்குத் தெரிந்தன. தெய்வத்தின் முன் நிற்கும் மனிதன் பணத்தைப் பற்றியா சிந்திக்க வேண்டும்? என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது.
கோயில் மணிகள், சங்கு ஒலிகள் எங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்க, அதற்கிடையே கடைக்காரர்களின் கூவல், பூசாரிகளின் அழைப்பு, மாட்டு மணிகளின் சத்தம், வாகன ஓசை எல்லாம் கலந்து ஒரு விசித்திரமான இசையை உருவாக்கின. புனிதத் தலம் என்று வந்தோம், ஆனால் இங்கே பக்தியும் வியாபாரமும் பிரிக்க முடியாமல் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.
சற்றே இளைப்பாறிவிட்டு, கங்கை நதிக்கரையில் ஆரத்தி தரிசித்துவிட்டு வரலாம் எனப் புறப்பட்டோம்.
புண்ணியநதி என மதிக்கும் அன்னை கங்கை நதியில் ஆங்காங்கே படித்துறைகள் இருந்தன. கங்கை நீரின் பனிக்கட்டிகள் உருகி வந்த குளிர்ச்சி கைகளில் இருந்து உடலுக்கு பரவியது.
களைப்பு நீங்கி அனைவருக்கும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது.
நதி எப்போதும்போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அம்மா சொன்னதன் பேரில் நானும் அகல்விளக்குகள் வாங்கிவந்தேன். ஏற்றிவைத்தோம்.
ஆனால் நீரில் அதைவிடவில்லை. பலர் பாலை நீரில் அபிஷேகம் என்ற பெயரில் கலந்தனர்.
லிட்டர் லிட்டராக பால் நீரில் கலந்தது. எனக்கு பசியால் வாடும் குழந்தைகள் நினைவுதான் வந்தது. கூடவே,
படமாடும் கோயில் பகவொற்கொன்றீயில்
நடமாடும் கோயில் நம்பற்காங்காகா
நடமாடும்கோயில் நம்பற்கொன்றீயில்
படமாடும் கோயில் பகவற்கதாமே என்ற திருமூலரின் பாடலும். அவரவர் நம்பிக்கை. நீர்நிலைகளையும் பஞ்ச பூதங்களையும் வழிபடுகிற மதம்தான் இந்துமதம்.
வானாகி மண்ணாகி வளியாகி ஒளியாகி
ஊனாகி உயிராகி உண்மையுமாய் இன்மையுமாய்
கோனாகி யான் எவரை கூத்தாட்டு
வானகி நின்றாயை என் சொல்லி வாழ்த்துவனே என்று ஊழித்தாண்டவம் ஆடும் சிவனை வழிபடும் மதம்தான் இது.
கங்கா மாதாவாக்கி வழிபடுதலும் ஆரத்தி எடுப்பதும் அந்த விளக்கு ஒளியை நீர் பிரதிபலிப்பதும் கூட அழகு. ஆனால், பலர் ஏற்றிவிட்ட விளக்குகளை மிதக்க விடுதலில் என்ன பலன்? அந்த எண்ணெய் நீரில் கலந்தால் மாசு அல்லவா? தூக்கி எறியப்படும் கழிவுகள், பூக்கள் எல்லாம் அந்த நீரை மாசுபடுத்துதல் அல்லவா? நாங்கள் நால்வருமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.
ஆரத்தி முடிந்தபின், எங்கள் குழு இரவு உணவுக்காக தங்குமிடம் நோக்கி நடந்தது. நாங்கள் அடுத்த நாள் கூட்டம் எழும் முன்னே எழுந்து எப்படி குளிப்பது? என்று ஒரு சின்ன திட்டம் தீட்டினோம். இது சுவாரஸ்யமான நிகழ்வாக அந்த பத்து நாள்களும் இருக்கப் போவதாகத் தோன்றியது.