தேவர்களின் தேசம் நோக்கி: தேவப்பிரயாகையிலிருந்து பத்ரிநாத் வரை
ரிஷிகேஷிலிருந்து பேருந்து அதிகாலையில் புறப்பட்டது. மலைகள் இன்னும் தூக்கத்திலிருந்து விழிக்கவில்லை. கங்கை மட்டும் நித்தமும் போல் விழிப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
“தேவப்பிரயாகை வரை இரண்டு மணி நேரம்தான்” என்று தேவநாதன் சொன்னது கேட்டு, முதியவர்கள் குழு ஏதோ பக்கத்தூருக்குப் போவதைப் போல நிம்மதியாக அமர்ந்தனர். ஆனால் இரண்டு மணி நேரம் என்பது சமவெளி கணக்கு — மலைக்கணக்கு வேறு.
சாலை மெல்லப் பெரும் மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு மேலே ஏறத் தொடங்கியது.
‘பிரயாகை’ என்ற வடமொழிச் சொல்லுக்கு ‘நதிகள் சங்கமிக்கும் இடம்’ என்று பொருள். இமயமலையில் ஐந்து சங்கமங்கள் உள்ளன — பஞ்ச பிரயாகை என்பர். அவற்றில் முதலாவது தேவப்பிரயாகை; இங்கே பாகீரதி நதியும் அலகநந்தா நதியும் ஒன்று சேர்ந்து ‘கங்கை’ என்ற பெயர் பெறுகின்றன. இதுவரை பாகீரதி மட்டுமே கங்கை; ஆனால் இந்த ஊரிலிருந்துதான் உண்மையான கங்கை தொடங்குகிறது என்று சொல்வார்கள்.
பேருந்து வளைவுகளில் அல்லல்படும்போது, அண்ணன் இந்தத் தகவலை பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெரியவர் ஒருவரிடம் சொன்னார். அவர் கண்களில் ஒளி மின்னியது. “இதைத் தெரிஞ்சுகிட்டுதான் வந்தீங்களா?” என்று ஆச்சரியப்பட்டார். “இந்தப் பையன்களுக்கு வயசுதான் சின்னது, அறிவு பெரியது” என்று கூட்டத்தை நோக்கிச் சொன்னார். அண்ணன் முகம் சிவந்தது.
சாலை இப்போது மலையின் பக்கவாட்டில் ஒட்டிக்கொண்டு, கீழே நதி கர்ஜிக்கும்படி சென்றது. ஒரு பக்கம் செங்குத்தான மலைச்சரிவு, மறுபக்கம் நேராக நதிக்கு விழும் பள்ளத்தாக்கு. சாலையின் அகலம் ஒரே ஒரு பேருந்து கடந்து போகும் அளவு மட்டுமே. எதிரே வேறொரு வாகனம் வந்தால் ஒன்று பக்கவாட்டில் ஒதுங்கி நிற்க வேண்டும். அந்த ஒதுங்கும் இடம் எங்கே என்று தேட வேண்டும்.
“கீழே பாருங்க! கங்கை எவ்வளவு அழகாக இருக்கு!” என்று யாரோ கூவினார்கள்.
‘பாராதே’, என் மனசு சொல்லியது. கீழே பார்த்தால் சில்லிட்டுப் போகும் அபாயம்.
இது வெறும் சொல்லல்ல — உண்மையிலேயே ஒரே ஒரு பேருந்து மட்டுமே செல்லக்கூடிய பாதை. அரசு ஒதுக்கிய நேரங்களில் மட்டுமே பேருந்து செல்லும். எதிர்திசையில் வாகனம் வர வழியே இல்லை. தினமும் இந்தப் பாதையில் ஓட்டுநர்கள் செல்வது பக்தி மட்டுமல்ல, தொழிலும்கூட.
நம் ஓட்டுநர் ரமேஷ் — வயது முப்பது கூட இருக்காது — வளைவுகளில் பேருந்தை அப்படி ஒரு நம்பிக்கையுடன் திருப்பினார், நான்கு சக்கரத்தில் மலைவிளிம்புகளின் ஓரத்தில் செல்லும்போது கூட முகத்தில் சிரிப்பு மாறவே இல்லை. “பயமாக இருக்கா?” என்று அவர் கேட்டதற்கு “இல்லை” என்று சொல்லும்போது என் குரல் சற்றே தடுமாறியது.
வளைவுகளில் பேருந்து சரியும்போது, பின் இருக்கைகளில் உட்கார்ந்திருந்த நாங்கள் — நான், அண்ணன், மற்றும் இரு பயணிகள் — அடித்து மோதினோம். முதியவர்கள் அனைவரும் முன் இருக்கைகளில் இருந்தார்கள். பின் இருக்கை என்பது என் பெற்றோர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும்தான். இது தெரியாமல் போனது நம் தவறு.
குழுவில் ஒரு வயதான அம்மா — சேஷம்மா என்பவர் — ஒவ்வொரு வளைவிலும் “ஹர ஹர கங்கே!” என்று கூவினார். அது வழிபாடா, அல்லது பயமா என்று தெரியாது. ஆனால் பேருந்தின் ஒட்டுமொத்த ஆத்மாவும் அந்தக் குரலுடன் இணைந்தது போல் தோன்றியது.
சுமார் மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு — இரண்டு மணிக்கு அல்ல! — தேவப்பிரயாகை வந்தடைந்தோம். பேருந்து நிறுத்திய இடத்திலிருந்து சங்கம இடம் கீழே தெரிந்தது. இரண்டு நதிகள் — ஒன்று சற்றே மங்கிய நீலம், மற்றொன்று வெளிர் பச்சை — ஒரே புள்ளியில் சந்தித்து, அங்கிருந்து ஒரே ஒரு தெளிவான ஒளியான நீராக ஓடுவதைப் பார்த்தோம். இரண்டு நதிகளின் வண்ணங்கள் கலந்து ஒன்றாவது கண்ணுக்குத் தெரியும். அது ஒரு அரிய தரிசனம்.
“இறங்கி படித்துறையில் குளிக்கலாம்!” என்று தேவநாதன் அறிவித்தார்.
ஆண்கள் ஓடினார்கள். பெண்களோ — ஒருவரையொருவர் பார்த்தார்கள்.
படித்துறை இருக்கிறது. நதி இருக்கிறது. குளிக்கணும் என்ற ஆசை இருக்கிறது. ஆனால் உடை மாற்ற எங்கே போவது? தேவப்பிரயாகை சிறிய ஊர். ஐந்து கடைகள், ஒரு சாயத்திடை, ஒரு கோயில். பெண்களுக்கு என்று தனி வசதி ஏதுமில்லை. புனித ஊரில் புனித நதியில் குளிக்க வந்த பெண்கள், கரையில் நின்று கை நனைத்துவிட்டு திரும்பினார்கள்.
இது புதிதல்ல. ரிஷிகேஷிலும் இதே கதைதான். ஹரித்துவாரிலும் இதே நிலைதான். புனிதத் தலங்கள் — ஆண்களுக்குத் திறந்த வெளி, பெண்களுக்கு மூடிய வெளி. பிடிமானம் ஏதும் இல்லா வெளிதான் இருக்கும். ஏனெனில் இவை எல்லாம் கங்கை வந்துவிழும் அருவிகள்தானே தவிர புனித நீராடுவதற்கான இடங்கள் அல்ல. ஆனால், பின்னாளில் மக்களாக அப்படி ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கூடவே பாதுகாப்பு விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தத் தவறி இருக்கிறார்கள்.
யாரும் வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை. ஆனால் அமைப்பே சொல்கிறது.
தண்ணீரில் கால் வைத்தேன். கடும் குளிர் — இமயத்திலிருந்து வரும் உறைந்த நீர். உடல் சிலிர்த்தது. அந்த ஒரு நிமிட தொடுதலில், கோடி கோடி மக்கள் இதே நதியில் கால் வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு வந்தது. நதி என்னை அறியாது. நான் நதியை முழுமையாக அறியேன். ஆனால் அந்தத் தொடுதல் போதும். கோடானுகோடி ஆண்டுகளாகப் பெருகி வரும் நதிக்கும் அதன் கரைகளுக்கும் பெயரிட்டுச் சுருக்கிவிடுகிறோம்.
தேவப்பிரயாகையிலிருந்து ருத்திரபிரயாக்கிற்கு சாலை இன்னும் தீவிரமானது. மலை உயரமாக ஏறியது. பள்ளத்தாக்கு ஆழமாகியது. நதி கீழே ஒலியாக மட்டுமே கேட்டது — கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை.
இந்த இடத்தின் பெயர் வந்ததற்கும் ஒரு கதையுண்டு. ருத்திரன் — சிவனின் ஒரு வடிவம் — இங்கே தவமிருந்தான் என்று புராணம் சொல்கிறது. மந்தாகினி ஆற்றும் அலகநந்தா ஆறும் சேரும் இந்த சங்கமத்தில் ஒரு கோரத்தன்மை உண்டு. நதிகள் இங்கே மிகவும் வேகமாக ஓடுகின்றன. ஆர்ப்பாட்டமாக மோதி ஒன்று சேருகின்றன. அந்த ஒலியில் ஒரு தாண்டவம் இருக்கிறது — ருத்திரன் பெயர் வீணில்லை.
பேருந்தை அங்கே நிறுத்தியபோது, இரவு உணவிற்காக ஒரு சின்ன ஓட்டலில் நின்றோம். வரதன் — எங்கள் குழுவின் சமையல்காரர் — மட்டும் தனியாக கலகலப்பாக இருந்தார். “என்னப்பா, ஏதோ செய்கிறார்” என்று அண்ணன் சொன்னான்.
சோற்றுப் பாத்திரங்களை வெளியில் எடுத்து, அந்த ஓட்டலின் சமையலறையில் கொஞ்சம் இடம் கேட்டு, ஒரு மணி நேரத்தில் சுடச்சுட சாம்பார் சாதம் தயார். பேருந்தில் நாற்பது முதியவர்கள் கையை நீட்டி வாங்கிச் சாப்பிட்டார்கள். மலைக் குளிரில் சூடான உணவு — அந்த நிமிடம் வரதன் ஒரு தேவதை.
“வரதன் இல்லன்னா இந்தப் பயணமே இல்லை” என்று அப்பா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.
ருத்திரபிரயாக்கில் தங்கிய இரவு, வழக்கம்போல் சோதனையாகத்தான் இருந்தது. அறை இருந்தது — ஆனால் குளியலறை பொது. 60 பேருக்கு மூன்று குளியலறைகள். வழக்கம்போல், ஆண்களுக்கு நடை எளிதாக இருந்தது. பெண்கள் — குழுவில் நாலைந்து பேர் மட்டும் — இரவோடு ஒரு அமைதியான ஒத்துழைப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள். யார் எத்தனை மணிக்கு எழுவார்கள், யார் முதலில் குளிப்பார்கள் என்று ஒரு அட்டவணை தயாரானது. யாரும் கேட்காமல், யாரும் திட்டமிடாமல் — தானாகவே.
அந்த இரவு ஜன்னலுக்கு வெளியே மலை இருளில் மூழ்கியிருந்தது. ஆனால் நதி இரவிலும் ஒலித்தது. தூக்கம் வராதவர்களுக்கு — பெரும்பாலும் நான் உட்பட — அந்த ஒலி ஒரு இசையாக இருந்தது. ‘ஹர ஹர மஹாதேவ்’ என்று மலை முழக்கமிடுவது போல.
அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே பேருந்து புறப்பட்டது. இது ஒட்டுமொத்த பயணத்திலும் கஷ்டமான பகுதி. பத்ரிநாத்திற்கு 5-6 மணி நேரம் — ஆனால் 150 கிலோமீட்டர் தூரம் மட்டுமே. அதாவது மணிக்கு 25 கிலோமீட்டர் வேகம்கூட போக இயலாத பாதை.
ஜோஷிமட் வரை சாலை அப்படியும் இப்படியும் இருந்தது. ஜோஷிமட்டிற்குப் பிறகு — வேறொரு உலகம்.
சாலை ஒரு கோடு மட்டுமே. மலை ஒரு திரை மட்டுமே. ஒரு பக்கம் மலையும், ஒரு பக்கம் பள்ளமும். பள்ளத்தில் அலகநந்தா கர்ஜிக்கும் — வெளிர் நீல வண்ணத்தில், கற்களில் மோதி, நுரையாகச் சிதறி. மேலே பனிமலைகள் — இன்னும் எட்டப்படாத வெண்மை. நடுவே நாங்கள் — ஒரு சிறிய மஞ்சள் பேருந்தில், ஒரு சிறிய ஓட்டுநர் கையில்.
“இந்தச் சாலையை எப்படிக் கட்டினார்களோ!” என்று யாரோ வியந்தார்கள்.
உண்மையிலேயே ஒரு அதிசயம். இந்த மலைகளில் சாலை வெட்டிய தொழிலாளர்கள் — பெரும்பாலும் பெண்கள் உட்பட — யாரும் வரலாற்றில் இல்லை. சாலை மட்டும் இருக்கிறது. அதன் மேல் நாங்கள் பயணிக்கிறோம்.
ஓர் இடத்தில் மலைச் சரிவு. சாலையின் மேல் கற்கள் நிரம்பியிருந்தன. ரமேஷ் பேருந்தை நிறுத்தினார். இராணுவம் வந்துதான் சரி செய்து தர வேண்டும் எனச் சொன்னார். மக்கள் சரி செய்வது ஆபத்தாக முடியும். அமைதியாக இருந்தோம். ஒரு மணி நேரமோ இரண்டு மணி நேரமோ. கற்கள் விலகின. பேருந்து நகர்ந்தது.
இது மலைப் பயணத்தின் இயல்பு. அட்டவணை இல்லை. வரலாம் என்று தெரியும், எப்போது என்று தெரியாது. மாலை சற்றே முன்னதாக — சூரியன் மலைகளுக்கு மறைவதற்கு முன்னால் — பத்ரிநாத் நகரம் தெரிந்தது. சரியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் நகரம் என்று சொல்ல முடியாது — ஒரு சிறிய ஊர். கோயில் கோபுரம் தூரத்தில் தெரிந்தது. சுற்றிலும் மலைகள் — நர-நாராயண மலைகள் என்பார்கள். நேர்மேலே நீலகண்ட சிகரம் — நித்திய பனியில் மூழ்கியது.
அந்த நிமிடம் பேருந்தில் ஒரு ஒட்டுமொத்த அமைதி வந்தது. ஒருவரும் பேசவில்லை. வயோதிகர்கள் கண்களை மூடினார்கள். சேஷம்மா மெல்ல அழுதார். அவர் கண்ணீரில் என்ன இருந்தது — ஆறு நாள் பயணத்தின் க்ஷேமம்? வாழ்நாள் முழுவதும் கண்ட கனவின் நிறைவு? ஒரு விசித்திரமான தெய்வீகம் அந்த அழுகையில் இருந்தது.
அண்ணன் என் தோளை ஒரு கை தொட்டான். “பார்” என்று மட்டும் சொன்னான். வேறு என்ன சொல்ல வேண்டும்? மலைகளுக்கு முன் வார்த்தைகள் சிறியவை.
பத்ரிநாத் கோயிலில் தரிசனம் செய்ய நீண்ட வரிசை. கடும் குளிர். இரவு ஏழு மணிக்கு தரிசனம் கிடைத்தது. கருவறையில் நின்று பத்ரிவிஷால் — விஷ்ணுவின் வடிவம் — சிலையைப் பார்த்தேன். அந்த முகத்தில் ஒரு அமைதி இருந்தது. வருண வண்ணத்தில், ஒரு யோகியைப் போல் அமர்ந்திருந்தார்.
ஆனால் கோயிலுக்கு வெளியே, வெப்பந்தரும் கந்தகத் தண்ணீர் ஊற்று இருந்தது — தப்தகுண்டம் என்பார்கள். 5,000 அடி உயரத்தில், கடும் குளிரில், இந்தச் சூடான நீர் ஊற்று ஒரு அதிசயம். கந்தகத்தின் வாசனை கூட இங்கே தேவதீர்த்தமாகத் தோன்றும்.
ஆனால் தப்தகுண்டத்தை அடைவதற்கு முன்னே — ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.
குண்டத்திற்கு அருகில் வழிபாடு செய்யும் இடத்தில் — கோயிலின் புனித சூழலில் — சிறுவர்கள் மலம் கழித்து அசுத்தம் செய்திருந்தார்கள். அந்த நாற்றம் மூக்கை அடித்தது. புனிதத் தலம் என்று நம்பிக்கொண்டு ஆறு நாள் பயணம் செய்து வந்தவர்களுக்கு, அந்தக் காட்சி வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாத கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. யாரோ ஒருவர் “இந்த இடத்தைக் காப்பாற்ற யாருமே இல்லையா?” என்று குரல் உயர்த்தினார். யாரும் பதிலளிக்கவில்லை. மலை மட்டும் எதிரொலித்தது.
இந்தத் தூய்மையற்ற நிலையிலும் பக்தர்கள் குளிக்கிறார்கள். வேறு வழியில்லை. ஆயிரம் கிலோமீட்டர் கடந்து வந்திருக்கிறார்கள்.
அங்கே குளிக்க பெண்களுக்கு என்று ஒரு தனி இடம் இருந்தது. ஆனால் அந்தத் தனி இடம் ஒரு சிறிய திரைச்சீலையால் மறைக்கப்பட்டதுதான். திரை காற்றில் அசைந்தது. உள்ளே குளித்தவர்களுக்கு எந்த நிமிடமும் திரை பறக்கும் என்ற கவலை. ஒரு கல்சுவர் கட்ட முடியாதா? ஒரு சரியான கதவு வைக்க முடியாதா? உள்ளே சென்று திரும்பி வந்த ஒரு பெண்மணி, “இந்த ஒரு பயணம் போதும்; மீண்டும் வர மாட்டேன்” என்று சொன்னார். அவர் குரலில் களைப்பு இருந்தது — பக்தி குறைந்ததால் அல்ல, திரும்பத் திரும்ப இதே நிலையை அனுபவிப்பதால்.
ஆனால் அந்தக் கோயிலின் ஒரு காட்சி என்னை வியப்படையச் செய்தது.
அர்ச்சகர் புடவை கட்டிக்கொண்டுதான் பூஜை செய்ய வருகிறார். இமயமலையில், கடும் குளிரில், தினமும் இப்படித்தான் பூஜை. அதை அவர் கஷ்டம் என்று நினைக்கிறாரா? தெரியாது. ஆனால் அந்த காட்சியில் ஒரு நேர்மை இருந்தது — ஆடம்பரம் இல்லாத, வெறும் பக்தி மட்டும்.
அது தீர்த்த யாத்திரையின் பக்திக் குறைவால் அல்ல. ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு சங்கமத்திலும் பெண்களுக்கு என்று அடிப்படை வசதி இல்லாமல் போவதால்.
புனித யாத்திரை என்பது ஆண்களுக்கு சாலைப் பயணம். பெண்களுக்கு அது ஒரு தொடர் புதிர் — அடுத்த இடத்தில் என்ன இருக்கும்? எப்படிச் சமாளிப்பது? என்ற தொடர் கணக்கு. திரும்பும் பயணத்தில் அதே சாலை, அதே வளைவுகள். ஆனால் அது வேறாக இருந்தது. போகும்போது காட்சிகளைப் பார்த்தோம். திரும்பும்போது அவை மனத்தில் இருந்தன.
தேவப்பிரயாகையில் இரு நதிகள் சங்கமிக்கும் அந்தப் புள்ளியில் — அலகநந்தா தன் பெயரை இழந்து கங்கையில் கரைகிறாள். தன் அடையாளம் கொடுத்துதான் ஒன்றாகிறாள். அதில் ஒரு சோகம் உண்டா? இல்லை — அது ஒரு முடிவு செய்யும் வலிமை. “இனி கங்கை என்று அழைக்கப்படுவோம்” என்ற தன்னிச்சையான தேர்வு. மலை இந்தப் பயணத்தில் மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையிலும் ஒரு படிப்பினை சொல்கிறது: கஷ்டத்தையும் அழகையும் பிரிக்க முடியாது. ஒன்றோடொன்று கலந்தே வருகின்றன. ரிஷிகேஷிலிருந்து பத்ரிநாத் வரையிலான அந்த ஆறு நாள்கள் — உடம்பைச் சோர்வடையச் செய்தன, மனதை விரிவடையச் செய்தன.
பழைய தமிழ் வரி ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது:
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் — எங்கும் நம் ஊர்தான், எல்லாரும் நம் உறவினர்தான். இமயமலையில் நின்று பார்க்கும்போது, இந்த வரிகளின் வலிமை தெரிகிறது. ஊரை விட்டு வந்தோம் — ஊரையே கண்டோம். ஆனால் அந்த ஊரில் பெண்களுக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும். கல்லறைகளில் அல்ல — கங்கை நதியில், படித்துறையில், அது நடக்கும் நாளில், இந்தப் பயணம் முழுமையடையும்.
ஒளிப்படம்: சாந்தி மாரியப்பன்
