மலையை ஏறியது கால்கள் அல்ல… குடும்பத்தின் அன்பு!

வாழ்க்கை ஒரு நதியைப் போல ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது… இல்லை, நாம்தான் அதை நோக்கி வெறித்தனமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்!

காலையில் விழித்த கணமே வேலை, மெசேஜ்கள், செய்திகள், பொறுப்புகள், கடமைகள் என்று ஆளுக்கொரு திசையில் ஓடித் தீர்க்கிறோம். ஒரே கூரையின் கீழ், ஒரே சுவர்களுக்குள் வாழ்ந்தாலும், எல்லாரும் ஒன்றாக அமர்ந்து மனமாரச் சிரிப்பதற்குக் கூட இன்று நேரம் இருப்பதில்லை. “நாளைப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்று தள்ளிப்போடப்படும் அன்புகளும், “அப்புறம் பேசலாம்” என்று ஒத்திவைக்கப்படும் உரையாடல்களும் நாளுக்கு நாள் நம் வீடுகளில் பெருகிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில், சில பயணங்கள் மட்டும் திட்டமிட்டு அமைவதில்லை; அவை இறைவனின் நேரடி அழைப்பாக நம் வாசல் தேடி வருகின்றன.

எங்களது குடும்பத்திற்கு அந்த உன்னதமான அழைப்பு திருமலையிலிருந்து வந்தது!

அது வெறும் கோயில் தரிசனத்திற்கான ஆன்மீகப் பயணம் மட்டுமல்ல; சிதறி ஓடிக்கொண்டிருந்த எங்களை மீண்டும் ஒரு ‘குடும்பமாக’ உணர வைத்த ஆகச்சிறந்த பயணம்.

வீட்டிற்குள் ஒரு குட்டித் திருவிழா!

பயணத்திற்கு முந்தைய நாளே எங்கள் வீடு ஒரு திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. யார் என்ன எடுத்தார்கள்? யார் எதை மறந்தார்கள்?

• “லட்டு வாங்க பை எடுத்தாச்சா?”
• “அப்பாவுக்கு மருந்து மாத்திரை எடுத்து வச்சாச்சா?”
• “சார்ஜர் யார் பையில இருக்கு?”

என்று வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலுமே கேள்விகளும், பதற்றங்களும், அவற்றுக்கு நடுவே குறும்புச் சிரிப்புகளும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. பயணம் தொடங்கியதும் அந்த மகிழ்ச்சி இன்னும் பேரலைகளாய் உருவெடுத்தது.

சாலையோரத்துத் தேநீர்க்கடையில் நின்று, லேசான தூறலில் ஆவி பறக்கக் குடித்த அந்தச் சாதாரண தேநீரில் அன்றைக்கு ஏனோ அமிர்தத்தின் சுவை இருந்தது. ஜன்னல் வழியே கடந்த பச்சைப்பசேல் வயல்களும், சின்னஞ்சிறு கிராமங்களும் வெறும் காட்சிகளாக இல்லாமல், எங்களை ஒன்று சேர்க்கும் சாட்சிகளாக மாறின.

நம்பிக்கையின் முதல் படி

திருமலையை அடைந்து தங்கிய அந்த இரவு, ஒரு விசித்திரமான அமைதியைத் தந்தது. மறுநாள் அதிகாலையில் படிகள் வழியாக ஏற வேண்டும் என்பதால் சீக்கிரமே படுத்தாலும், யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை. சிறு வயதில் பள்ளிச் சுற்றுலா செல்லும் முன் இருந்த அதே படபடப்பும் உற்சாகமும் எல்லோர் முகத்திலும்!

அதிகாலைக் குளிர்க்காற்று முகத்தைத் தழுவியபோது, முதல் படியில் காலடி எடுத்து வைத்தோம். அந்த முதல் படி வெறும் கல்லால் ஆன படி அல்ல; அது நம்பிக்கையின்… குடும்ப ஒற்றுமையின் முதல் படி!

சிறிது நேரத்திலேயே வழக்கம்போலக் கிண்டல்களும் கேலிகளும் அரங்கேறத் தொடங்கின:

“தினமும் காலையில வாக்கிங் போறேன்னு சொன்னியே… அது இதுதானா? இப்பவே மூச்சு வாங்குதே!” “நான்தான் ஃபர்ஸ்ட் போவேன்னு சவால் விட்டவர் எங்கேப்பா?”

அந்தக் கேலிகளில் எவருக்கும் கோபம் வரவில்லை. ஏனெனில், அந்த வார்த்தைகளுக்குள் ஒளிந்திருந்தது வெற்று கிண்டல் அல்ல, அளவற்ற அன்பு!

ஆங்காங்கே மரநிழலில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்தோம். தண்ணீர் பாட்டில் ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குக் கைமாறியது; பழங்களைப் பகிர்ந்து சுவைத்தோம். சோர்வில் யாராவது அமர்ந்தால், “வாங்க… இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான்!” என்று கைதூக்கி விட்டபோது, சோர்வெல்லாம் பறந்துபோய் மீண்டும் ஒரு புதிய உற்சாகம் பிறந்தது.

அப்போதுதான் புரிந்தது… குடும்பம் என்பது முன்னால் ஓடி முதலிடம் பிடிப்பவர்கள் அல்ல; பின்னால் சோர்ந்து வருபவர்களுக்காகத் தன் வேகத்தைக் குறைத்து, கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு நடப்பவர்கள்தான்!

இதயத்தை நனைத்த “கோவிந்தா” முழக்கம்

படிகள் மேலே செல்லச் செல்ல, லட்சக்கணக்கான பக்தர்களின் “கோவிந்தா… கோவிந்தா…” என்ற பேரொலி விண்ணையே நிரப்பியது. அந்த முழக்கம் காதுகளில் ஒலிக்கவில்லை; இதயத்திற்குள் இறங்கியது. அங்கே நடந்தவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தாலும், எவரும் அந்நியர்களாகத் தோன்றவில்லை. எல்லோரையும் ஒன்றாக இணைத்தது பக்தி என்ற ஒரே ஒரு உன்னத உணர்வு மட்டும்தான்.

கடைசி சில படிகளை ஏறும்போது கால்கள் விறைத்து வலித்தன. ஆனால், மனம் பறவையைப் போலப் பறந்துகொண்டிருந்தது.

இறுதியாகத் திருமலையின் உச்சியை அடைந்தபோது, யாரும் “அப்பாடி, எவ்வளவு கஷ்டம்!” என்று சலித்துக்கொள்ளவில்லை. “நாம எல்லாரும் ஒண்ணா வந்துட்டோம்!” என்பதே எல்லோர் முகத்திலும் இருந்த ஒற்றை திருப்தி.

நீண்ட நேரம் காத்திருந்து, அந்தப் புனிதமான தருணத்தில் ஸ்ரீ வெங்கடேசப் பெருமானின் திருவுருவம் கண்முன்னே தோன்றிய அந்த சில நொடிகள்…!

• சிலர் கண்ணீரோடு நின்றார்கள்.
• சிலர் கைகளை உயர்த்திச் சரணடைந்தார்கள்.
• சிலர் எதுவும் பேசாமல், அந்தப் பேரொளியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

இறைவன் முன்னால் மனிதனின் அத்தனை வார்த்தைகளும் சிறியதாகிவிடுகின்றன; மௌனமே அங்கே பேரழகாய் மாறுகிறது.

தாயின் மடியும், காலத்தின் சுவடுகளும்

தரிசனம் முடிந்து வெளியே வந்தபோது, மனதில் ஒரு விசித்திரமான வெறுமை, அதே நேரத்தில் அளவற்ற நிறைவு. இந்த இரண்டையும் ஒன்றாக உணர வைப்பது இறைவன் சன்னதி மட்டும்தான். அதன்பிறகு எங்கள் பயணம் பெருமாளின் அருளோடு மற்ற கோயில்களை நோக்கி நகர்ந்தது.

• திருச்சானூர் (அலமேலு மங்காபுரம்): பத்மாவதி தாயாரின் சன்னதிக்குள் நுழைந்தவுடன் மனதில் இருந்த பரபரப்பு அனைத்தும் கரைந்துவிட்டது. தாயின் மடியில் சாய்ந்த குழந்தையைப் போல மனம் அமைதியடைந்தது. பெருமாளிடம் வேண்டிய ஆசைகளுக்கு, தாயிடம் ஒரு பாசமான ஒப்புதல் கிடைத்தது போல இருந்தது.
• கோவிந்தராஜப் பெருமாள் கோயில்: வரலாறு கல்லாக மாறி நிற்கும் புண்ணிய பூமி. ஒவ்வொரு தூணும் பேசியது; ஒவ்வொரு சிற்பமும் ஒரு காலத்தைச் சொன்னது. அங்கே நடக்கும்போது நாம் நிகழ்காலத்தில் இல்லை, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த மனிதர்களின் பாதச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்து நடப்பதைப் போல ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
• அப்பலாயகுண்டா: அங்கு சென்றவுடன் முதலில் மனதைத் தொட்டது பேரமைதி. எந்த அவசரமும் இல்லை, எந்தப் பரபரப்பும் இல்லை. மரங்களின் நிழலும், கோயிலின் மணி ஒலியும், வீசும் காற்றும் சேர்ந்து ஒரு மௌனப் பிரார்த்தனையை உருவாக்கின. மனதின் பாரங்கள் அனைத்தும் இறங்கிவிட்ட உணர்வு.

லட்டுகளை விட இனிமையான பிரசாதம்

பயணம் முடிந்து வீடு திரும்பியபோது, எங்கள் பைகளில் இருந்தது திருப்பதி லட்டுகள் மட்டுமல்ல… காலத்தால் அழியாத எண்ணற்ற நினைவுகள்!

• வழியெங்கும் சிதறிக்கிடந்த சிரிப்புகள்.
• கேமராக்களில் சிறைபிடித்த அழகிய செல்ஃபிக்கள்.
• யார் எங்கே சோர்ந்தார்கள் என்று ஆயுள் முழுக்கப் பேசுவதற்கான கிண்டல்கள்.
• ஒரே தண்ணீர் பாட்டிலை எல்லாரும் பகிர்ந்து குடித்த பாசத் துளிகள்.
• “இன்னும் கொஞ்சம்தான்…” என்று சொல்லி ஒருவரை ஒருவர் ஊக்கப்படுத்திய அந்த வார்த்தைகள்.

இவை அனைத்தும் சேர்ந்துதான் இன்று எங்கள் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய சொத்தாக மாறியிருக்கின்றன. இன்று அந்தப் புகைப்படங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், முதலில் நினைவுக்கு வருவது கோயில்கள் அல்ல; எங்களுடைய கூட்டுச் சிரிப்புதான்! அதற்குப் பிறகுதான் மலையும், தரிசனமும், லட்டும்.

ஏனென்றால், இறைவன் நமக்குத் தரும் மிகப்பெரிய பிரசாதம் சில நேரங்களில் ஒரு ‘லட்டு’ அல்ல; நாம் ஒருவரோடு ஒருவர் ஒன்றாகச் செலவிட்ட இந்தத் தூய்மையான நேரம்தான்! “குடும்பம்” என்ற சொல்லுக்கு உயிர் கொடுத்த உன்னதத் தருணங்கள்தான்!

இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்தப் பயணத்தில் கலந்துகொண்டவர்களில் சிலர் அருகில் இருக்கலாம்; சிலர் தொலைவில் இருக்கலாம்; சிலர் இந்த உலகை விட்டே பிரிந்திருக்கலாம். ஆனால், திருமலைப் படிகளில் அன்று எதிரொலித்த எங்கள் குடும்பத்தின் சிரிப்பொலி மட்டும் காலத்தால் அழிக்க முடியாத ஒரு நாதமாக மனதில் வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

அப்போது நாம் சொல்லப்போகும் ஒரே வாக்கியம் இதுவாகத்தான் இருக்கும்:

“நாங்கள் திருமலைக்குச் சென்றது சாமி தரிசனம் செய்ய மட்டுமல்ல… குடும்பமாக வாழ்ந்த மிக அழகான பக்கங்களை, இறைவனின் சந்நிதியில் கல்வெட்டாய் எழுதிவிட்டு வரத்தான்!”