தேநீர்க் கோப்பையிலிருந்து எழுந்த சூடான ஆவி அர்ஜுனின் முகத்தில் பட்டது. சுசி அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் அவனை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தன. அதை விலக்கத் தன் தலையைத் திருப்பிய அர்ஜுனின் பார்வை, தற்செயலாக மேசையின் மீதிருந்த கணிப்பொறியின் திறந்த திரையை நோக்கி நகர்ந்தது.
அவன் கண்கள் விரிந்தன. அந்த வலைப்பூவின் பக்கத்தில், ஒரு புதிய வரி அப்போதுதான் தட்டச்சு செய்யப்பட்டது போலத் திரையில் மின்னித் துடித்தது.
“இப்போதுதான் பார்த்தேன். கடைசியாகப் பெங்களூரிலிருந்து இந்த வலைப்பூவுக்குள் நுழைந்திருப்பதாகக் காட்டுகிறது. நீ இந்தச் செய்திகளைப் படித்திருப்பாய்….”
அர்ஜுனின் தொண்டை வறண்டது. கையில் இருந்த தேநீர்க் கோப்பை லேசாக நடுங்கியது. பதினேழு வருடங்களாக உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு எரிமலை அவனது சமையலறைக்குள் வெடிக்கத் தொடங்கியதைப் போலிருந்தது.
அவள் எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் கண்டுபிடித்தாள்? வலைப்பூவின் கட்டுப்பாட்டுப் பக்கத்தில் யார், எந்த ஊரிலிருந்து நுழைகிறார்கள் என்ற தரவைக் காட்டும் வசதியை அவள் கவனித்துக்கொண்டே இருந்தாளா?
“என்ன ஆச்சு?” சுசியின் குரல் அவனை நிகழ்காலத்துக்கு இழுத்தது.
“ஒன்றுமில்லை,” என்று சொல்லிக்கொண்டே பதற்றமாகக் கணிப்பொறியை மூடினான். மூடிய பிறகுதான் அந்தச் செயலின் முட்டாள்தனம் அவனுக்குப் புரிந்தது.
சுசியின் கண்காணிப்பு வளையத்தில் அவன் இருக்கிறான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். மீனா என்ன செய்கிறாள் என்பதைச் சுசியால் யூகிக்கவும் முடியும். அப்படி இருக்கையில் இப்போது மூடினால் என்ன பயன்?
ஆனால், சுசி அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தாள். அவள் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவளது அமைதி ஆயிரம் கேள்விகளைக் கேட்டது.
“நான் தூங்கப் போறேன். நாளைக்குக் காலைல முக்கியமான வேலை இருக்கு,” என்றான் அர்ஜுன். குரலில் இருந்த நடுக்கத்தை மறைக்க முயன்றான்.
“ம்ம்.. நீ ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறாயா அர்ஜுன்?” என்றாள்.
‘இல்லை’ என்று அவன் படுக்கையில் மல்லாந்தான். படுக்கையறையில் இருள். அர்ஜுனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவனது மூளை ஒரு கணக்கீட்டு இயந்திரம் போல வேகமாக வேலை செய்தது. இணையத்தில் நாம் விட்டுச்செல்லும் சுவடுகள் நிரந்தரமானவை. ஒரு வலைப்பூவில் யார் நுழைகிறார்கள், எந்த ஊரிலிருந்து, எந்த முகவரியிலிருந்து நுழைகிறார்கள் என்பதை அதன் நிர்வாகி எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடியும்.
மீனா அதைத்தான் செய்திருக்கிறாள். ஆனால் சரியாக அவன் திறந்த அதே நேரத்தில் அவள் எப்படிக் கவனித்தாள்? ஒருவேளை அவளும் தினமும் அந்தப் பக்கத்தைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாளா?
அடுத்த மூன்று நாட்கள் அர்ஜுனுக்கு நரகமாக நகர்ந்தன. அவனது ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வாழ்க்கை மெதுவாகச் சிதையத் தொடங்கியது. காலையில் எழுந்ததும் அலைபேசியைப் பார்ப்பது அவனுக்குப் பழக்கமில்லை. ஆனால் இப்போது ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு குறுஞ்செய்தி வரும் சத்தம் கேட்கும்போதும் அவனது இதயத் துடிப்பு அதிகமானது. வங்கி அறிவிப்புகள், உணவு விநியோகச் செய்திகள் கூட அவனைக் கலவரப்படுத்தின.
வியாழக்கிழமை காலை. சுசி அவளது மடிக்கணினியில் ஆழ்ந்திருந்தாள். அர்ஜுன் தனியறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். திரையில் அவனது நிறுவனத்தின் செய்திகள், அவனுக்கான வேலை, அதற்கான கட்டளைகள் எல்லாம் இருந்தன. ஆனால் மனம் அதில் இல்லை.
மீண்டும் அந்த வலைப்பூவைத் திறந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற பயங்கரமான ஆவல் எழுந்தது. அவள் வேறு ஏதாவது எழுதியிருப்பாளா? கோபமாகப் பேசியிருப்பாளா? அல்லது அவனைத் தொடர்புகொள்ள எண்களைக் கொடுத்திருப்பாளா?
வேண்டாம். அது ஒரு பொறி. மீண்டும் உள்நுழைந்தால் அவளுக்குத் தெரிந்துவிடும். அப்போது அவனது அலைபேசி அதிர்ந்தது. ஒரு புதிய மின்னஞ்சல். அலுவலக முகவரிக்கு அல்ல, அவனது தனிப்பட்ட முகவரிக்கு. அனுப்பியவர் பெயரில்லை.
அதில் ‘பதி்ல் சொல்ல மாட்டாயா?’ என்ற ஒரே வரி மட்டும் இருந்தது.
அர்ஜுன் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு அதைத் திறந்தான். உள்ளே எந்த வாசகமும் இல்லை. ஒரு புகைப்படம் மட்டும் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அது இரண்டாயிரத்து எட்டில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். கல்லூரி விடுதியின் மாடியில் அவனும் மீனாவும் சிரித்துக்கொண்டு நிற்கும் படம். அந்தப் படத்தின் கீழே மிகச் சிறிய எழுத்துகளில் ஒரு வரி இருந்தது.
“பெல்லந்தூர் தட்பவெப்பம் எப்படி இருக்கிறது அர்ஜுன்?”
அர்ஜுனின் முதுகுத்தண்டில் சில்லென்று வியர்த்தது. அவளுக்கு அவன் பெங்களூரில் இருப்பது மட்டும் தெரியவில்லை; அவன் வசிக்கும் பகுதியும் தெரிந்திருக்கிறது. எப்படி? வலைத்தளங்களில் தேடினாளா?
அறைக்குள் சுசி நுழைந்தாள். கையில் இரண்டு குவளைகளில் தேநீர்.
“என்ன வியர்க்கிறது? அறையில் ஏசி ஓடிக்கொண்டுதானே இருக்கிறது?” என்றாள் இயல்பான குரலில்.
அர்ஜுன் சட்டென்று மின்னஞ்சலை மறைத்தான்.
“ஆமாம்… ஏதோ நெஞ்சில் ஒரு சின்ன வலி மாதிரி…”
சுசி அவனையே விசித்திரமாகப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் அவனது அலைபேசியையும் பிறகு அவனது வியர்த்த முகத்தையும் மாறி மாறிப் பார்த்தன.
“உனக்கு ஒன்றுமில்லை அர்ஜுன்.”
மௌனமாக இருந்தான்.
“சரி, உனக்கு ரொம்பப் பயமாக இருந்தால், அவளிடமே நேராகப் பேசிவிடு. எனக்குச் சாஃப்ட்வேர் கோட் மட்டுமல்ல, மனுஷங்க மனசையும் படிக்கத் தெரியும். இப்படி ஒளிந்து விளையாடுவது குழந்தைகளுக்குத்தான் அழகு, உனக்கில்லை,” என்று சொல்லிவிட்டுத் தேநீரை மேசையில் வைத்துவிட்டுத் திரும்பினாள்.
அர்ஜுனுக்குப் புரிந்தது. அவன் ஏதோ சதுரங்க வலையில் இருக்கிறான்; இந்தச் சதுரங்கத்தில் மீனா ஒருபுறம் காய்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கிறாள் என்றால், சுசி அமைதியாகப் பலகையையே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தான்.
அலைபேசி மீண்டும் அதிர்ந்தது. அது ஒரு புதிய எண்.
“நாளைக்குச் சாயந்திரம் நாலு மணிக்கு, பிரிகேட் சாலையில் உள்ள தேநீரகம். வருவாய் என நம்புகிறேன்,” என்ற செய்தி ஒளிர்ந்தது.
அர்ஜுன் உறைந்து போனான். அவள் பெங்களூருவில் இருக்கிறாள்.
(தொடரும்)
