1. நரகத்தின் நிழலில் ஒரு நகரம்

கி.பி. 1187 – அக்டோபர் 2: ஜெருசலேம்

அன்று ஜெருசலேம் நகரம் ஒரு அசாதாரணமான அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. கோட்டை மதில்களின் மீது நின்றிருந்த காவலர்கள், தொலைவில் எழும்பிய அடர்ந்த புழுதிப் படலத்தையே இமைக்காமல் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளின் குளம்பொலி பூமியையே அதிர வைக்க, சுல்தான் சலாவுதீனின் படைகள் நகரை நோக்கி மெதுவாக முன்னேறி வந்தன.

“அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்…” என்ற செய்தி, காட்டுத்தீயைப் போல நகரெங்கும் பரவியது. ஆனால், மக்களின் மனதில் எழுந்த பயம், அந்தப் படையைக் கண்டு மட்டும் அல்ல; அது எண்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே நகரில் நிகழ்ந்த ஒரு கொடூரமான நாளின் நினைவூட்டலாகும்.

கி.பி. 1099 – ஜூலை 15: முதல் சிலுவைப் போர்

முதல் சிலுவைப் போரின் முடிவில், ஐரோப்பிய வீரர்கள் ஜெருசலேமின் மதில்களை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தனர். அதன்பின் அங்கு நிகழ்ந்தது போர் அல்ல; அது ஒரு கோரமான படுகொலை. தெருக்கள் எங்கும் மனித இரத்தம் ஆறாகப் பெருக்கெடுத்தது. மசூதிகளிலும் வீடுகளிலும் தஞ்சம் புகுந்த பல்லாயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்களும் யூதர்களும் இரக்கமின்றி வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டனர். குழந்தைகளின் அலறலும், பெண்களின் மரண ஓலமும், எரியும் கட்டிடங்களின் கரும் புகையும் வானை மூடின. அந்த நரகத்தை உயிருடன் கடந்து வந்தவர்கள், “இது மனிதர்கள் வாழும் பூமியல்ல, நரகம்!” என்றே கதறினர்.

அந்த வரலாற்று வடுக்களோடு வாழ்ந்த மக்கள், இப்போது சலாவுதீனின் படைகளைக் கண்டு, “இந்த முறையும் அதே நரகம் மீண்டும் திரும்புமா?” என்று நடுங்கியபடி நின்றனர்.

2. ஒரு பேரரசின் தொடக்கம்

கி.பி. 1137 – திக்ரித்

டைகிரிஸ் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய நகரில், ஒரு குர்திஷ் குடும்பத்தில் ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அதற்கு ‘யூசுப்’ என்று பெயரிட்டனர். அந்தக் குழந்தை, பிற்காலத்தில் உலக வரலாற்றின் மிகச் சிறந்த இராணுவத் தலைவர்களில் ஒருவராக மாறும் என்று அன்று யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. அவரே பின்னாட்களில் உலகம் முழுவதும் ‘சலாவுதீன்’ (Salahuddin – மார்க்கத்தின் பாதுகாவலர்) என்று போற்றப்பட்டார்.

கி.பி. 1169 – கெய்ரோ

எகிப்தின் அரண்மனையில் பெரும் பரபரப்பு நிலவியது. இளைஞரான தளபதி சலாவுதீன், அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் வகையில் பாத்திமிய கலீஃபகத்தின் பிரதமராக (Vizier) நியமிக்கப்பட்டார். ஆரம்பத்தில் அவரை ஒரு சாதாரண இராணுவ வீரனாக மட்டுமே பார்த்தவர்கள், அவரது ஆளுமையைக் கண்டு வியந்தனர். சலாவுதீனின் மனதில் ஒரு மாபெரும் பேரரசின் அடித்தளம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

“நாம் ஜெருசலேமை மீட்க வேண்டும் என்றால், அதற்கு முன் முஸ்லிம் உலகம் தனக்குள்ளான பிரிவினைகளை மறந்து ஒன்றுபட வேண்டும்” என்பதே அவரது முதல் இலக்காக இருந்தது.

கி.பி. 1171 – அய்யூபி பேரரசின் எழுச்சி

எகிப்தில் பாத்திமிய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து, அது மீண்டும் சுன்னி இஸ்லாமிய உலகோடு இணைக்கப்பட்டது. சலாவுதீனின் தீர்க்கதரிசனத்தால் சிரியா, எகிப்து, வடக்கு ஈராக், யேமன் என அடுத்தடுத்த பகுதிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, வலிமைமிக்க ‘அய்யூபி பேரரசு’ உருவானது. இப்போது சுல்தான் சலாவுதீனின் பார்வை ஒரே ஒரு புனித நகரத்தின் மீது மட்டுமே நிலைத்திருந்தது; அதுதான் ஜெருசலேம்!

3. ஹட்டின் போர்க்களமும் ஜெருசலேம் மீட்பும்

கி.பி. 1187 – ஜூலை 4: ஹட்டின் போர்

மத்திய கிழக்கின் கோடை வெயில் பூமியைச் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது. தாகத்தால் நா வறண்டு, உடல் சோர்ந்த சிலுவைப்படை வீரர்கள் தண்ணீருக்காக அலைந்து திரிந்தனர். ஆனால், அப்பகுதியின் முக்கிய ஏரிகளும் கிணறுகளும் ஏற்கனவே சலாவுதீனின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்திருந்தன.

புகையால் சூழப்பட்ட வறண்ட நிலம், தாகத்தால் பலவீனமடைந்த எதிரிகள்… இந்த ஒரு தருணத்திற்காகவே சலாவுதீன் பல மாதங்களாகத் திட்டமிட்டிருந்தார். சூரியன் மறையும் வேளையில், ஹட்டின் போர்க்களத்தில் சிலுவைப்படை அரசின் பெருமை முற்றிலும் வீழ்த்தப்பட்டது. ஜெருசலேமின் கதவுகள் சலாவுதீனுக்காகத் திறக்கப்பட்டன.

கி.பி. 1187 – அக்டோபர் 2: கருணையால் வென்ற சுல்தான்

ஜெருசலேம் நகரம் சுல்தானிடம் சரணடைந்தது. 1099-இல் கிறிஸ்தவ மன்னர்கள் செய்த படுகொலைக்கு, இப்போது சலாவுதீன் பழிவாங்குவார் என்றே அனைவரும் அஞ்சினர். ஆனால், வரலாற்றை மாற்றியமைத்த சலாவுதீன், தன் வீரர்களுக்கு ஒரு கடுமையான உத்தரவைப் பிறப்பித்தார்:

“யாரையும் கொல்லக்கூடாது; எந்த ஒரு வழிபாட்டுத் தலமும் சேதப்படுத்தப்படக் கூடாது!”

வாள்கள் அனைத்தும் உறைகளுக்குள் திரும்பின. ஏழை எளிய மக்களின் மீட்புத் தொகையைச் சலாவுதீனே தன் சொந்தப் பணத்திலிருந்து செலுத்தினார்; பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் எவ்விதக் கட்டணமுமின்றி இலவசமாக விடுதலை செய்யப்பட்டனர். கிறிஸ்தவ தேவாலயங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டன; அதுவரை நகரை விட்டு விரட்டப்பட்டிருந்த யூத மக்கள் மீண்டும் மதிப்போடு ஜெருசலேமுக்குள் வரவேற்கப்பட்டனர். அன்று ஒரு நகரம் மட்டுமல்ல, மனிதநேயமும் சலாவுதீனின் கருணையால் வெற்றி பெற்றது.

4. எதிரியையும் மதிக்கும் மாண்பு

கி.பி. 1191 – அக்ரே முற்றுகை

மூன்றாம் சிலுவைப் போரின் போது, இங்கிலாந்தின் வீரமிக்க ‘சிங்க இதய மன்னர்’ ரிச்சர்ட் (Richard the Lionheart) போர்க்களத்தில் தீரத்துடன் நின்றிருந்தார். ஒரு போரின் போது அவரது குதிரை கொல்லப்பட்டது. இந்தச் செய்தி சலாவுதீனின் கூடாரத்தை எட்டியது.

“ஒரு மாமன்னர் போர்க்களத்தில் குதிரையின்றி நடந்து சென்று போரிடுவது அழகல்ல” என்று கூறி, சலாவுதீன் உடனடியாக இரண்டு சிறந்த அரேபியக் குதிரைகளைத் தன் எதிரியான ரிச்சர்ட்டுக்குப் பரிசாக அனுப்பினார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு ரிச்சர்ட் கடுமையான காய்ச்சலால் நோய்வாய்ப்பட்ட போது, சலாவுதீன் தன் சொந்த மருத்துவரை அனுப்பியதோடு, அவருக்குப் புத்துணர்ச்சி தர புதிய பழங்களையும், பனிக்கட்டிகளையும் அனுப்பி வைத்தார். போர்க்களத்திலும் கண்ணியத்தையும் மனிதநேயத்தையும் பேண முடியும் என்பதை உலகம் வியப்புடன் கண்டது.

கி.பி. 1192 – ஜாஃபா ஒப்பந்தம்

பல ஆண்டுகள் நீடித்த இரத்தப் போருக்குப் பிறகு, இரு மாமன்னர்களும் அமைதியின் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ‘ஜாஃபா ஒப்பந்தத்தின்படி’ ஜெருசலேம் முஸ்லிம்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே நீடிக்கும் என்றும், அதே வேளையில் ஆயுதமற்ற எந்தவொரு கிறிஸ்தவ யாத்ரீகரும் எவ்வித அச்சமுமின்றி புனித நகருக்கு வந்து செல்லலாம் என்றும் முடிவானது. “வெற்றி என்பது எதிரியை அழிப்பதில் இல்லை, எல்லோருக்குமான நீதியை நிலைநாட்டுவதில்தான் உள்ளது” என்பதை அந்த ஒப்பந்தம் உலகிற்கு உணர்த்தியது.

5. காலத்தால் அழியாத நித்திய செல்வம்

கி.பி. 1193 – மார்ச் 4: தமாஸ்கஸ்

மாபெரும் சுல்தான் சலாவுதீன் தனது இறுதிப் படுக்கையில் அமைதியாகக் கண்மூடினார். ஒரு பேரரசின் சுல்தான் மறைந்த பிறகு, அவரது அரசு கருவூலம் திறந்து பார்க்கப்பட்டது. அங்கு எஞ்சியிருந்தது ஒரே ஒரு தங்க நாணயமும், சில வெள்ளி நாணயங்களும் மட்டுமே!

ஒரு மாபெரும் பேரரசின் அதிபதியாக இருந்தும், தன் வாழ்நாளின் செல்வங்கள் அனைத்தையும் ஏழை எளிய மக்களுக்கே வாரி வழங்கிவிட்டு, அவர் வெறுங்கையுடனேயே இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்தார்.

சுல்தான் சலாவுதீன் விட்டுச் சென்ற செல்வம் தங்கமோ, வெள்ளியோ அல்லது நிலப்பரப்போ அல்ல; அவர் உலகிற்கு விட்டுச் சென்றது காலத்தால் அழியாத கண்ணியம், இணையற்ற கருணை, மற்றும் உன்னதமான மனிதநேயம். அதனால்தான், எண்ணூறு ஆண்டுகள் கடந்த பின்பும், உலக வரலாற்றின் பக்கங்களில் அவரது பெயர் இன்றும் அழியாத ஒளியோடு பிரகாசிக்கிறது.

சலாவுதீன்… ஜெருசலேமை வாளால் வென்றார்; ஆனால் மனிதகுலத்தின் இதயத்தைத் தன் பேரன்பினாலும் கருணையினாலும் வென்றார்!