வெள்ளை நாய்

அம்மா இறந்த செய்தி வந்தபோது நான் அடித்துப் பிடித்து ஊருக்கு ஓடவில்லை. அம்மாவின் இறப்பு என்பது நகரத்தில் இருக்கும் எனக்கு ஒரு தகவலாக மட்டுமே வந்ததால் அது என்னைப் பாதிக்கவில்லை. ஆனால், பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி, வீட்டின் வாசலில் காலை வைத்த தருணத்தில்தான், தகவல் ஓர் உண்மையாக மாறும் சத்தத்தை என் மனம் கேட்டது. என் உள்ளே ஏதோ ஒன்று வலியுடன் முறிந்தது. அதே உடைதலின் இடைவெளியில், வாசலில் கிடந்த கயிற்றின் முனையில் கட்டப்பட்டிருந்த பழைய மணி சற்று அசைந்தது. அந்தச் சின்ன ஒலிதான், என் நினைவில் மறந்திருந்த ஓர் உயிரை எழுப்பியது.

வெள்ளை நாய்.

வெள்ளை என்பது அதன் நிறம் மட்டும் இல்லை. அந்த நாயின் மீது எப்போதும் தூசி படிந்து, மழை பெய்தாலும் முழுமையாக நனையாமல், அது எப்போதும் மண்ணின் நிறத்தில்தான் இருந்தது. ஊரில் நாய்கள் வளர்க்கப்படுவதில்லை; அவை ஊரின் ஓரங்களில் வளர்ந்துகொண்டு, மனிதர்களின் தட்டிலிருந்து விழும் மிச்சங்களில் வாழ்ந்து, மனிதர்களின் சண்டைகளைத் தாங்கி, மனிதர்களின் பாசத்தை அவ்வப்போது கவ்வி, எதுவும் உறுதி இல்லாத ஓர் உறவாகவே இருந்துவிடும். ஆனால், இந்த நாய் மட்டும் ஒரு விசித்திரமான விதிவிலக்காக, “என்னுடையது” என்று நான் ஒருகாலத்தில் மனதில் நிலைநிறுத்தியிருந்த நாய்.

அதை நான் பார்த்ததும், அது முதலில் என்னை அடையாளம் காணவில்லை. வயதான உயிர்கள் நினைவுகூருவது கண்ணால் அல்ல, மணத்தால் என்றொரு உண்மை எனக்கு அப்போது புரிந்தது. அது என்னைச் சுற்றி மெதுவாக நடந்து, என் காலடிகளின் தூசியை முகர்ந்தது; என் கைகளின் அருகே வந்து, நகரத்துச் சோப்பின் வாசனைக்கு எரிச்சல் அடைந்தது போல மூக்கை இழுத்தது. பின்னர் திடீரென்று, என்னுடைய காலின் மேல் தன் நெற்றியை வைப்பது போல ஒரு மென்மையான அழுத்தத்தைக் கொடுத்தது. அந்த நொடியில்தான் அதன் உடம்பின் உள்ளே இருந்த “என் மனிதன்” என்ற பழைய நினைவு அதற்கு உயிர் பெற்றிருக்க வேண்டும். அது ஒரு மனிதன் திரும்பி வந்ததால் அல்ல, வெகுகாலம் கழித்து ஒரு மணம் திரும்பி வந்ததால்.

நான் அந்த நாயை “வெள்ளை” என்று பெயர் வைத்து அழைத்தேன் என நினைத்தேன். ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், நான் ஒருபோதும் அதை பெயர் வைத்து அழைத்ததே இல்லை. ஊரில் நாம் பெயர் வைத்து அழைப்பது மனிதனை மட்டுமே. நாய்களை நாம் சைகையால் அழைப்போம்; காலால் சீண்டுவோம். அவை நமக்குச் சுமையாக இல்லாத பொழுதுகளிலெல்லாம் “நல்ல நாய் இது” என்போம். அவை நமக்கு அசௌகரியம் தரும்போதெல்லாம் “சீ போ” என்று துரத்துவோம். ஆனால், இந்த நாய் மட்டும் என் வாழ்வில் ஒருகாலத்தில் ஒரு குடும்ப உறுப்பினராக இருந்தது என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், என் தனிமையின் நீண்ட பொழுதுகளில் நிழலெனத் துணையாக இருந்தது என்று சொல்ல முடியும். அது என்னிடம் பேசவில்லை, நான் அதனிடம் பேசவில்லை; ஆனால் இரண்டு மௌனங்களும் ஒரே புள்ளியில் இணைந்திருந்தன.

அம்மாவின் உடல் வீட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஊரின் பெண்கள் வந்தார்கள், அழுதார்கள். அழுகையின் நடுவில் சமையல் நடந்தது; சமையலின் நடுவில் ஊர்வம்புப் பேச்சும் நடந்தது. அந்த எல்லாவற்றுக்கும் நடுவில் வெள்ளை நாய் மட்டும் விசித்திரமானதொரு ஒழுங்கில் நடந்து கொண்டது. அது உள்ளே வரவில்லை, வெளியே போகவுமில்லை; வாசலில் இருந்து ஓர் அடியும் தாண்டவில்லை. அது யாரையும் பார்த்துக் குரைக்கவில்லை, யாரிடமும் நெருங்கவில்லை. ஆனால், யாரும் அதைக் கடந்து வர முடியாத ஓர் எல்லையை அது தனது உடம்பால் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. வீட்டின் முன்புற வாசலில் அந்த நாய் நின்று கொண்டிருந்தது.

சடங்குகள் முடிந்த பிறகு, ஊரார் மெல்ல மெல்லக் கலைந்தார்கள். “நீ இங்கேயே கொஞ்ச நாள் இருப்பியா இல்ல உடனே கிளம்பிடுவியா?” என்ற கேள்விகள், “சொத்துப் பத்திரம் எங்கே இருக்கிறது?” என்ற பார்வைகள், “உன் அப்பாவுக்கு அப்போ அந்த நிலம்…” என்ற பழைய சண்டைகளைத் தொடங்கும் பேச்சுகள் எல்லாம் அப்படியே தங்களின் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தன. நான் மட்டும், அம்மா இல்லாத வீட்டின் உள்ளே, அம்மா இருந்த இடங்களைப் பார்க்காமல் நடந்து, ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஓர் உயிரற்ற பாறையாக நின்றேன். அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், அழுகை மனிதனை உடைப்பதில்லை; பழக்கங்கள் உடையும்போதுதான் சாவு உள்ளே நுழைகிறது. அம்மா இருந்தபோது என் நாட்கள் ஒழுங்காக இருந்தன. அவள் போன பிறகு, அந்த ஒழுங்கு என்னை விட்டுப் போனது. அந்த வெற்றிடத்தில் என் மனம் தேடிய முதல் உயிர்தான் என் வெள்ளை நாய்.

அன்று இரவு மின்சாரம் போனது. ஊரில் இரவு என்றால் இருள் மட்டுமல்ல, இருளுக்குள் இயங்கும் பழைய சக்திகள். நாய்களின் குரல் தொலைவிலிருந்து அலை அலையாக வந்தது. பாம்புகள் குளிர்ந்து கிடக்கும் கற்கள் மீது ஊர்வது போல, என் உள்ளே நினைவுகள் ஊர்ந்து நெளியத் தொடங்கின. நான் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தேன். வெள்ளை நாய் என் கால்களின் அருகே படுத்தது. அதன் மூச்சு கனமாக இருந்தது; வயதான உடம்பின் மூச்சு எப்போதும் ஒரு குற்றத்தைச் சுமக்கும் மனிதனின் மூச்சைப் போலவே இருக்கும். அந்த மூச்சின் இடைவெளியில், நாயின் உடம்பு சற்றே நடுங்கியது. நான் அதன் முதுகைத் தடவினேன். அது என் கையை ஏற்றுக்கொண்டது.

நாய்களை நாம் வாழ்க்கையின் சின்ன விஷயம் என்று நினைக்கிறோம். அவை ஓடி வரும், வால் ஆட்டும், எலும்பைக் கடிக்கும். ஆனால் ஒரு நாய் உன்னை நேசிக்கிறதென்றால், அது உன்னுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து உன்னால் தப்ப முடியாத ஒரு சாட்சியாக மாறிவிடுகிறது. அது நீ சிரித்த நாளையும் அறியும், நீ பயந்த நாளையும் அறியும், நீ பொய் சொன்ன நாளையும் அறியும். அது மனிதனின் மொழியை அறியாவிட்டாலும், மனிதனின் உடல் மொழியை – அந்த மிகப் பெரிய பொய் மொழியை – நன்கு அறியும். அந்த உணர்வை நான் அன்றிரவு திடீரென்று புரிந்துகொண்டேன். ஏனெனில், வெள்ளை நாய் என் முகத்தில் ஏதோவொன்றைத் தேடியது. என் கண்கள் துளிர்த்தன. அது அழுகை இல்லை; அது ஒரு பழைய நினைவின் இழை.

நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில், இந்த நாய் குட்டியாக வந்தது. ஒரு நாள் குளத்தங்கரையில், புழுதி அடர்ந்த சிறிய புதரொன்றின் அருகில், ஒரு வெள்ளை நாய்க்குட்டி குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. “யாரோ இங்கே போட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க” என்று அம்மா சொன்னாள். நான் அந்த குட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தேன். அம்மா சிறிது பால் தந்தாள். குட்டி குடித்தது. குடித்தவுடன் அது என் விரலைக் கடித்தது. அந்தச் சிறு கடியில்தான் என் உள்ளே ஓர் ஆனந்தம் பிறந்தது. ஓர் உயிர் என்னைத் தொடுகிறது; என்னை உணர்கிறது; என் இருப்பை உறுதி செய்கிறது. குழந்தைகள் ஏன் வளர்ப்புப் பிராணிகளை விரும்புகிறார்கள் என்ற கேள்விக்கு பதில் இங்கேதான் இருக்கிறது; அவர்கள் வீட்டில் கிடைக்காத ஓர் அன்பை அந்த உயிர்கள் தருகின்றன.

அப்போதிலிருந்து அந்த நாய் என்னோடு இருந்தது. பள்ளிக்கூடம் போகும்போது பின்னால் ஓடி வரும். சோளத்தட்டையைத் தின்ன முயலும். என் அம்மாவின் குரலைக் கேட்டவுடனே ஒளிந்துகொள்ளும். எனக்கு மட்டும் வந்து முகம் உரசும். இப்படி ஒரு தன்னிச்சையான அன்பு உருவானது.

பழைய நாட்களை நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, வெள்ளை நாய் திடீரென்று எழுந்து நின்றது. காதுகளை உயர்த்தி வெளியே பார்த்து ஒரு குறுகிய குரல் எழுப்பியது. அந்த குரல் சாதாரண எச்சரிக்கை அல்ல; அது “வா” என்று அழைப்பது போல இருந்தது. நான் அதன் பின்னால் எழுந்து சென்றேன். அது வீட்டை விட்டு வெளியே போய், தெருவின் ஓரமாக, கோயில் பக்கம் செல்லாமல், குளம் பக்கம் திரும்பாமல், ஊரின் எல்லையில் இருக்கும் உடைமரங்கள் அடர்ந்த பகுதிக்குள் நுழைந்தது. நான் அதன் பின்னால் நடந்து கொண்டே இருந்தேன். நாய் நின்றது, மணத்தை முகர்ந்தது; பின்னர் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் தோண்ட ஆரம்பித்தது. மண்ணிலிருந்து புழுதி எழும்பிற்று. அதன் நகம் சுரண்டிய ஓசை இரவின் அமைதியைக் கிழித்தது. அந்த ஓசைதான் என் உள்ளே இருந்த வெற்றிடத்தையும் சுரண்டத் தொடங்கியது.

நாய் தோண்டிய இடத்தில் புதைந்து கிடந்த அந்தத் தகட்டைப் பார்த்தவுடனே, என் மனம் பின்னால் ஓடவில்லை. மாறாக, அது தோண்டிய இடத்திலேயே நின்றது. நின்ற இடத்திலிருந்துதான் சில உண்மைகள் தெளிவாகத் தெரியும். நான் இளமைப் பருவத்தில் செய்த ஒரு தவறு, அங்கே நின்று கொண்டிருந்தது. அது புதையவில்லை; நான் தான் அதை மண்ணுக்குள் தள்ளி, மூடி வைத்திருந்தேன்.

அப்போது ஊரிலிருந்து சற்றுத் தொலைவிலிருந்த நகரத்தில் நான் கல்லூரிக்கு போக ஆரம்பித்திருந்தேன். நகரத்திலிருந்து உடலுக்குள் ஒரு வகை தைரியம் ஏறியிருந்தது. அந்தத் தைரியம் புத்தகத்திலிருந்து வரவில்லை. பேசும் விதம் மாறியது; பார்வை மாறியது. எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற நம்பிக்கை உருவானது. உண்மையில் அது அறிவு இல்லை; அது எல்லை தெரியாத தன்மை.

அவள் என்னை விடச் சின்னவள் இல்லை, பெரியவளும் இல்லை. ஊரில் அடிக்கடி பார்க்கிற முகம். பேசும்போது சிரிப்பாள். பேசவில்லை என்றாலும் சிரிப்பு முகத்தில் இருக்கும். அந்தச் சிரிப்பை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். புரிதல் என்று கூடச் சொல்ல முடியாது; அதை நான் எனக்கே உரிமையாக்கிக் கொண்டேன்.

ஒரு நாள், ஊரின் ஓரத்தில், யாரும் அதிகம் இல்லாத உடைமரங்கள் சூழ்ந்த இடத்தில், நான் அவளோடு இருந்தேன். அவள் என்னிடம் பேசவில்லை; நானும் பெரிதாய் எதுவும் பேசவில்லை. அந்த மௌனத்தை நான் ஒப்புதல் என்று நினைத்தேன். அது என் முதல் தவறு. அவள் பின்னால் நகர்ந்தபோதும், நான் முன்னகர்ந்து நகரத்துத் தைரியத்துடன் சென்றேன். அது என் இரண்டாவது தவறு. அவள் கை தடுத்தபோதும், இதெல்லாம் ஒரு விஷயமில்லை என்று நினைத்தேன். அது என் மூன்றாவது தவறு.

அந்த மூன்றாவது தவறுக்குப் பிறகு வீட்டுக்கு வந்தேன். குளித்தேன், சாப்பிட்டேன், தூங்கினேன். என் வாழ்க்கை தொடர்ந்தது. அவளுடைய வாழ்க்கை என்ன ஆனது என்று நான் அப்போது யோசிக்கவில்லை. அப்படி யோசிக்காததே என் உண்மையான குற்றம்.

அடுத்த நாட்களில், அவள் என்னைப் பார்த்தால் முகம் திருப்பினாள். ஊரில் சில பெண்கள் என்னைப் பார்த்துப் பேசுவதை நிறுத்தினார்கள். சில ஆண்கள் தேவையில்லாமல் சிரித்தார்கள். நான் எல்லாவற்றையும் “இந்த கிராமம் இப்படித்தான்” என்கிற நகரத்து மனதுடன் தள்ளி வைத்தேன். என் உடம்பு மட்டும் வேறு மாதிரி நடந்துகொண்டது. சில நேரங்களில் காரணமே இல்லாமல் பதற்றம் ஏற்படும்; சில இரவுகள் தூக்கமற்று கடந்து போகும். சில நேரங்களில் ஏதேனும் சத்தம் கேட்டாலே மனம் எரிச்சல் கொள்ளும்.

அந்த எரிச்சல் தான், நான் ஊரை விட்டுப் போகக் காரணம். படிப்பு, வேலை, நகரம் – எல்லாமே ஒரு நல்ல காரணம் போல இருந்தது. உண்மையில் நான்தான் ஓடினேன். ஓடுவதற்கு காரணம் அவள் இல்லை.

நாய் அப்போது இருந்தது. அது என்னைப் பார்த்து வால் ஆட்டியது. அதற்கு அந்தச் சம்பவம் தெரியாது என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால், அது அந்த இடத்தை மறக்கவில்லை. அதனால்தான் இப்போது தோண்டியது; அதனால்தான் அந்தத் தகட்டை வெளியே கொண்டு வந்தது. அது வெறும் தகடு அல்ல; அது ஒரு நினைவுச் சின்னம். அவள் வெள்ளை நாய்க்குட்டிக்காக கொடுத்த தகடு அது.

நாய் என்னைப் பார்த்தது. நான் அதன் கண்களைத் தவிர்க்கவில்லை. முதல் முறையாக நான் என் தவறை முழுமையாகப் பார்த்தேன். அதில்தான் என் தவறு முழுமை பெற்றது. “அப்போது தெரியவில்லை” என்றும், “அது இளமை” என்றும், “அவளும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை” என்றும் எந்த வார்த்தையும் என்னை விடுவிக்கவில்லை.

நாய் என்னை மன்னிக்கவில்லை; மன்னிப்பென்ற வார்த்தை அதற்குத் தெரியாது. அது என்னை விட்டுப் போகவும் இல்லை. அதுவே சுமை, அதுவே தண்டனை. சில தவறுகளுக்குத் தண்டனை சிறை இல்லை; சில தவறுகளுக்குத் தண்டனை வாழ்க்கை முழுக்க வரும் ஒரு நினைவு. அந்தத் தகட்டை அதன் கழுத்தில் கட்டினேன்.

அடுத்த நாள் காலை, நாய் சாப்பிடவில்லை. அது வாசலில் படுத்துக் கொண்டே இருந்தது. அம்மா இல்லாத வீட்டின் வறட்சி அதன் உடம்பிலும் ஏறிவிட்டது போலத் தோன்றியது. அதற்குத் தண்ணீர் வைத்தேன்; தன் நாக்கை ஈரப்படுத்தியது. ஆனால் கண்கள் ஒளியிழந்து மங்கின.

அதன் கண்கள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தன. நான் அதன் அருகில் உட்கார்ந்து நீண்ட நேரம் அதன் மூச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அந்த மூச்சின் இடைவெளிகள் நீளமானவை. அந்த நீளம் என் வாழ்க்கையின் வெற்றிடத்தைப் போல இருந்தது. அந்த வெற்றிடம்தான் என் அடையாளம் என்று நான் புரிந்துகொண்டேன். அதன் முதுகை மெதுவாகத் தடவிக் கொடுத்தேன். அதன் உடலில் வெப்பம் குறைந்து கொண்டிருந்தது.

அன்றிரவு வெள்ளை நாய் இறந்தது.

மறுநாள், வெள்ளை நாயின் கழுத்திலிருந்து எடுத்த அந்தப் பழைய தகட்டை, அது தோண்டிய அதே இடத்தில் மீண்டும் புதைத்தேன். நினைவை மறைக்கப் புதைக்கவில்லை; சாட்சியை அழிக்கப் புதைக்கவில்லை. அந்த இடத்தில் புதைக்கப்பட்டது நாய் அல்ல, அந்தத் தகடு அல்ல; நான் உயிரோடு வைத்திருந்த என் குற்றத்தின் கடைசி மூச்சு.

முற்றும்.