முன்னுரை: அகாமனியப் பேரரசின் அரசியல் சூழலும் பாகோஸின் எழுச்சியும்
கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டில் நிறுவப்பட்ட அகாமனியப் பேரரசு (Achaemenid Empire), உலக வரலாற்றின் முதல் மிகப்பெரிய பன்னாட்டுப் பேரரசுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. மேற்கில் ஏகியன் கடற்கரை முதல் கிழக்கில் சிந்து நதிப்பகுதி வரை, வடக்கில் காகசஸ் மலைத்தொடர் முதல் தெற்கில் எகிப்து மற்றும் பாரசீக வளைகுடா வரை பரந்திருந்த இந்தப் பேரரசு, பல மொழிகள், பல இனங்கள், பல மதங்கள் மற்றும் பல்வேறு அரசியல் மரபுகளை ஒருங்கிணைத்து ஆட்சி செய்தது. இவ்வளவு பரந்த நிலப்பரப்பை ஒரே அரசியல் அமைப்பின் கீழ் கட்டுப்படுத்துவதற்கு மன்னரின் தனிப்பட்ட திறமை மட்டும் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. மாறாக, சத்ரப்கள் (Satraps), இராணுவத் தளபதிகள், அரசச் செயலாளர்கள் மற்றும் அரண்மனை அதிகாரிகள் ஆகியோரின் கூட்டுச் செயல்பாடே பேரரசின் நிலைத்தன்மைக்கு அடிப்படையாக இருந்தது.
அகாமனியப் பேரரசின் நிர்வாக அமைப்பில் மிகவும் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றவர்கள் அரண்மனை நபுஞ்சகர்கள் (Court Eunuchs). நவீன காலத்தில் இந்தச் சொல்லைப் பற்றிப் பல தவறான புரிதல்கள் காணப்படுகின்றன. ஆனால் பண்டைய மேற்கு ஆசிய அரசவைகளில் நபுஞ்சகர்கள் வெறும் அந்தப்புரக் காவலர்களாக மட்டும் இருந்ததில்லை. அவர்கள் அரசரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கைக்குரிய நிர்வாகிகளாகவும், உளவுத்துறை ஒருங்கிணைப்பாளர்களாகவும், அரசக் குடும்பத்தின் அன்றாட நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிப்பவர்களாகவும், அரசாணைகளை நடைமுறைப்படுத்துபவர்களாகவும் செயல்பட்டனர். வாரிசுரிமை கோர முடியாதவர்கள் என்ற நம்பிக்கையின் காரணமாக, மன்னர்கள் அவர்களிடம் அதிக நம்பிக்கை வைத்தனர். இந்த நம்பிக்கையே பல சந்தர்ப்பங்களில் அளவுக்கு மீறிய அரசியல் அதிகாரமாக மாறியது.
இந்த நிர்வாக மரபிலிருந்து உருவெடுத்த மிகச் செல்வாக்குமிக்க நபர்தான் பாகோஸ் (Bagoas). அவர் வாழ்ந்த காலம் அகாமனியப் பேரரசின் உச்சநிலையும் வீழ்ச்சியின் தொடக்கமும் சந்தித்த காலமாகும். வரலாற்றில் ஒரு மன்னர், ஒரு தளபதி அல்லது ஒரு அரச குடும்ப உறுப்பினர் அல்லாத ஒருவர், பேரரசின் வாரிசுரிமையையே தீர்மானிக்கும் அளவிற்கு அதிகாரம் பெற்ற சம்பவங்கள் மிகக் குறைவு. அந்த அரிதான எடுத்துக்காட்டுகளில் முதன்மையானவர் பாகோஸ்.
பாகோஸைப் பற்றிய நேரடி பாரசீக ஆவணங்கள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. அவரைப் பற்றிய பெரும்பாலான தகவல்கள் கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களின் பதிவுகளிலிருந்து கிடைக்கின்றன. குறிப்பாக டியோடோரஸ் சிகுலஸ் (Diodorus Siculus), ஜஸ்டின் (Justin), புளூட்டார்க் (Plutarch), பின்னர் அரியன் (Arrian) ஆகியோரின் நூல்களில் பாகோஸின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவ்வாசிரியர்கள் அனைவரும் பாரசீக உலகிற்கு வெளியே இருந்தவர்கள் என்பதால், அவர்களது பதிவுகளில் அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டுச் சார்புநிலை இருந்திருக்கலாம் என்று நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இருப்பினும், ஒரே மாதிரியான நிகழ்வுகள் பல்வேறு ஆதாரங்களில் இடம்பெறுவதால், அவற்றின் மையக் கருத்துகள் வரலாற்று நம்பகத்தன்மை பெற்றதாகக் கருதப்படுகின்றன.
பாகோஸைப் பற்றிய நவீன விவாதங்களில் அதிகமாகக் காணப்படும் தவறுகளில் ஒன்று, அவரை “திருநங்கை” என்று குறிப்பிடுவதுதான். பண்டைய நூல்களில் அவர் “Eunuch” என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறார். “Eunuch” என்பது உடலியல் காரணங்களால் இனப்பெருக்கத் திறன் நீக்கப்பட்ட அரண்மனை அதிகாரியைக் குறிக்கிறது; அது நவீன கால பாலின அடையாளமான “Transgender” என்பதற்கு இணையான சொல் அல்ல. எனவே வரலாற்று ஆய்வில் இந்த இரு கருத்துகளையும் ஒன்றாகக் கருதுவது தவறான முடிவுகளுக்கு வழிவகுக்கும். வரலாற்றாசிரியர் மரியா ப்ரோசியஸ் (Maria Brosius) மற்றும் பியர் பிரியான் (Pierre Briant) ஆகியோரும் இதே வேறுபாட்டை வலியுறுத்துகின்றனர்.
பாகோஸின் அரசியல் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள, அவர் வாழ்ந்த காலத்தின் அரசியல் சூழலை ஆராய்வது அவசியமாகிறது. கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டில் அகாமனியப் பேரரசு வெளிப்படையாக வலிமையானதாக இருந்தாலும், அதன் உள்நிர்வாகத்தில் பலவீனங்கள் உருவாகியிருந்தன. மாகாண ஆளுநர்களின் அதிகாரப் போட்டி, அரச குடும்ப வாரிசுரிமை மோதல்கள், அரண்மனைச் சதிகள், எகிப்து உள்ளிட்ட பகுதிகளில் தொடர்ச்சியான கிளர்ச்சிகள் ஆகியவை பேரரசின் மைய ஆட்சியைப் பாதித்தன. இந்தச் சூழலில் மன்னரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையைப் பெற்ற அரண்மனை அதிகாரிகள் அரசின் உண்மையான அதிகார மையங்களாக உருவாகத் தொடங்கினர்.
இந்த அரசியல் அமைப்பின் உச்சத்தில் இருந்தவர்தான் ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாம் (Artaxerxes III). தனது ஆட்சியின் ஆரம்பத்தில் பல கிளர்ச்சிகளை அடக்கி, குறிப்பாக எகிப்தை மீண்டும் கைப்பற்றிப் பேரரசின் ஆட்சிச் சக்தியை மீட்டெடுத்தார். இந்த வெற்றியின் பின்னணியில் பாகோஸ் முக்கியப் பங்கு வகித்ததாக டியோடோரஸ் பதிவு செய்கிறார். இதன் பின்னர் பாகோஸ் ஒரு சாதாரண அரண்மனை அதிகாரியாக அல்லாமல், மன்னரின் மிக நெருங்கிய அரசியல் ஆலோசகராகவும், அரண்மனையின் அதிகார மையமாகவும் மாறினார்.
வரலாற்றில் பாகோஸின் பெயர் நிலைத்திருப்பதற்கான காரணம் அவரது நிர்வாகத் திறமை மட்டும் அல்ல. மாறாக, பேரரசின் வாரிசுரிமையையே மாற்றியமைத்த அரசியல் சதிகளே அதற்குக் காரணம். ஒரு மன்னரைக் கொலை செய்து, தனது விருப்பத்திற்கேற்ப மற்றொருவரை அரியணையில் அமர்த்தி, பின்னர் அவரையும் அகற்றி மீண்டும் புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுத்த அதிகாரியாக அவர் சித்தரிக்கப்படுகிறார். இவ்வாறான நிகழ்வுகள் உண்மையில் நடந்திருந்தால், அது அகாமனியப் பேரரசின் மத்திய ஆட்சியில் ஏற்பட்ட ஆழமான சீரழிவை வெளிப்படுத்துகிறது.
பாகோஸின் வாழ்க்கையை ஒரு தனிநபரின் வாழ்க்கை வரலாறாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அது ஒரு பேரரசின் நிர்வாக அமைப்பு எவ்வாறு உள்ளிருந்து பலவீனமடைந்தது என்பதற்கான அரசியல் ஆய்வாகும். ஒரு அரண்மனை அதிகாரி தொடர்ந்து மன்னர்களை உருவாக்கவும் அகற்றவும் முடிந்தது என்றால், அரசியல் அதிகாரத்தின் மையம் மன்னரிடமிருந்து அரண்மனை அதிகாரிகளிடம் மாறியிருந்தது என்பதை அது உணர்த்துகிறது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அலெக்சாண்டர் மகானின் படையெடுப்பின்போது அகாமனியப் பேரரசு விரைவாகச் சிதறியதற்கான காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் இந்தப் பின்னணி முக்கியமானதாகும்.
இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, பாகோஸின் வாழ்க்கையை ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை வரலாறாக அல்லாமல், அகாமனியப் பேரரசின் இறுதிக்கால அரசியல் மாற்றங்களின் பிரதிபலிப்பாக ஆராய்கிறது. பண்டைய கிரேக்க ஆதாரங்கள், நவீன வரலாற்றாய்வுகள் மற்றும் அரசியல் வரலாற்றியல் அணுகுமுறைகளை ஒப்பிட்டு, பாகோஸின் உண்மையான அரசியல் பங்கு என்ன, அவர்மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள கொலைக் குற்றச்சாட்டுகளின் ஆதாரங்கள் எவ்வளவு வலிமையானவை, அவரது செயல்பாடுகள் பேரரசின் வீழ்ச்சியில் எந்த அளவிற்குத் தாக்கம் ஏற்படுத்தின என்பன அடுத்த அத்தியாயங்களில் விரிவாக ஆராயப்படுகின்றன.
(தொடரும்)
முக்கிய ஆதாரங்கள்
- Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Books XVI–XVII.
- Plutarch. Life of Alexander.
- Justin. Epitome of the Philippic History of Pompeius Trogus.
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
