இருளென்றால் பயப்படும் பேத்திக்கு
இரவும் ஆகாது
மூன்றுகண்ணன் வசிப்பதாய்
முற்றத்திற்கும் செல்ல மாட்டாள்
இரவின் நிறத்தைப் பூசியதால்
கருமையும் ஒவ்வாததாயிற்று
ஒரு எள்ளுருண்டையைப்போல்
திரண்டிருக்கும் கன்றுக்குட்டிக்கோ
அவளென்றால் தனிப்பிரியம்
ஒதுக்கினாலும் விரட்டினாலும்
அகலாது பிரியஞ்சொரியும்
பேத்தியைத் தெளிவிக்க
இட்டுச்சென்ற நல்லாச்சி
பலவும் சொல்லிப் போதிக்கிறாள்
பிஞ்சு மனதைப் பக்குவப்படுத்துகிறாள்
இரவின் கருமைக்குள்தான் நட்சத்திரங்கள்
தம் முகவரியைத் தேடிக்கொள்கின்றன
வெளிச்சம் ஓர் பிம்பம் எனில்
இருள் ஓர் நிஜம்
வெயில் குடித்துக் களைத்த பூமியின்
போர்வையே இருள்
இத்தனை அஞ்சும் நீ
கண்துஞ்சும்போது
உன்னுள் அமைதியாய் உறைந்திருப்பவும்
காரிருளே
இருளை அஞ்சுவாயெனில்
அது
உன்னையே நீ அஞ்சுவதாம்
யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள் பேத்தி
ஊர ஆரம்பித்திருக்கிறது எறும்பு
கல் தேய்ந்துவிடும் விரைவில்