முதல் ஆய்வுத் தொடர்: டயகோரஸ் ஆஃப் மெலோஸ் – கடவுள்களைக் கேள்வி கேட்ட மனிதன்!

ஒரு தத்துவஞானியின் வாழ்க்கை, மத அதிகாரத்தின் அரசியல், ஒரு தீவின் அழிவு, பொருளாதார மாற்றங்கள் மற்றும் மரணத்தைவிட நீண்ட காலம் வாழ்ந்த ஒரு சிந்தனை.

முன்னுரை – வரலாறு மறந்த மனிதனா, வரலாற்றால் மறைக்கப்பட்ட மனிதனா?

ஒரு மனிதனைக் கொல்வது எளிது. ஆனால் அவன் எழுப்பிய கேள்விகளை அழிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல.

சுமார் 2,400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பண்டைய கிரேக்க உலகில் வாழ்ந்த ஒரு மனிதன், அன்றைய சமூகத்தின் மிக முக்கியமான நம்பிக்கைகளைப் பகிரங்கமாகக் கேள்விக்கு உட்படுத்தினான். அது ஒரு மன்னனின் அதிகாரமல்ல; ஒரு பேரரசின் ராணுவ வலிமையுமல்ல. மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அரசியல், சமூக ஒழுங்கு ஆகியவற்றோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்த கடவுள் நம்பிக்கை.

அந்த மனிதனின் பெயர் டயகோரஸ். கிரேக்கத்தின் மெலோஸ் தீவைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் அவர் டயகோரஸ் ஆஃப் மெலோஸ் (Diagoras of Melos) என்று வரலாற்றில் அறியப்படுகிறார்.

அவரைப் பற்றிய பண்டைய குறிப்புகள் அவரை இறைமறுப்பாளர் என்றும், மதச் சடங்குகளை விமர்சித்தவர் என்றும் சித்தரிக்கின்றன. அவரைப் பிடித்துக் கொடுப்பவர்களுக்கு மிகப்பெரிய வெகுமதி அறிவிக்கப்பட்டதாகவும் இலக்கிய ஆதாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆனால் இந்த வரலாற்றின் பின்னணியில் நாம் கவனிக்க வேண்டியவை இன்னும் பல.

ஏன் ஒரு தத்துவஞானியின் கருத்துகள் அரசியல் பிரச்சினையாக மாறின? மத நம்பிக்கைக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் என்ன தொடர்பு இருந்தது? ஒரு சிறிய தீவின் சுதந்திரத்தைப் பறிக்க ஏதென்ஸ் ஏன் இவ்வளவு பெரிய ராணுவ நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது? அந்தப் போரினால் அங்கிருந்த மக்களின் வாழ்வாதாரம், சொத்துரிமை, வணிகம் ஆகியவை எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டன?

மிக முக்கியமாக, டயகோரஸுக்கு உண்மையிலேயே மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடும்போது நாம் ஒரு தனி மனிதனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை மட்டும் படிக்கப் போவதில்லை. ஒரு நாகரிகத்தின் அரசியல், மதம், பொருளாதாரம், சமூக அமைப்பு மற்றும் அறிவுசார் சுதந்திரம் ஆகியவற்றை ஆராயப் போகிறோம்.

இந்தத் தொடரில் சில நிகழ்வுகள் சமகால இலக்கியங்களிலும் வரலாற்று ஆவணங்களிலும் பதிவாகியுள்ளன. சில தகவல்கள் பிற்கால எழுத்தாளர்களின் குறிப்புகளிலிருந்து கிடைக்கின்றன. இன்னும் சிலவற்றின் உண்மைத்தன்மை குறித்து வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன.

எனவே ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றையும், பிற்காலத்தில் உருவான கதைகளையும் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதே இந்த ஆய்வின் அடிப்படை நோக்கம்.

வாருங்கள். காலத்தைப் பின்னோக்கி நகர்த்துவோம்.

ஏஜியன் கடலில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய தீவிலிருந்து நமது பயணத்தைத் தொடங்குவோம்.

அத்தியாயம் 1 – மெலோஸ்: ஒரு தத்துவஞானியின் பிறப்பிடம்

இன்றைய கிரேக்கத்தில் மிலோஸ் (Milos) என்று அழைக்கப்படும் தீவுதான் பண்டைய மெலோஸ்.

ஏஜியன் கடலில் அமைந்துள்ள இந்தத் தீவு, அதன் இயற்கை வளங்களாலும் கடல்சார் தொடர்புகளாலும் பழங்காலத்திலிருந்தே முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது.

குறிப்பாக ஒப்சிடியன் (Obsidian) எனப்படும் இயற்கையான எரிமலைக் கண்ணாடிக் கல் இத்தீவின் மிக முக்கியமான வளங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. கூர்மையான விளிம்புகளை உருவாக்கக்கூடிய இந்தக் கல், உலோகக் கருவிகள் பரவலாகப் பயன்பாட்டுக்கு வருவதற்கு முன்பே ஆயுதங்கள் மற்றும் அன்றாடப் பயன்பாட்டுக் கருவிகள் தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

மெலோஸிலிருந்து கிடைத்த ஒப்சிடியன் ஏஜியன் கடலின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் உள்ளன. இதன் மூலம் இத்தீவு வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்திலேயே நீண்டதூர வணிகத் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தது என்பதை அறிய முடிகிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு வரலாற்று வேறுபாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒப்சிடியன் வணிகத்தின் மிகப்பெரிய முக்கியத்துவம் புதிய கற்காலம் மற்றும் வெண்கலக் காலத்தைச் சேர்ந்தது. டயகோரஸ் வாழ்ந்த கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டிலும் அதே வணிகம் தீவின் பிரதான பொருளாதாரமாக இருந்தது என்று கூறுவதற்கு போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை.

அந்தக் காலகட்டத்தில் மெலோஸின் முக்கியத்துவத்தை அதன் புவியியல் அமைப்பு, கடல் வழித்தடங்கள் மற்றும் ஏஜியன் அரசியல் சூழலுடன் இணைத்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

டயகோரஸ் எந்த ஆண்டில் பிறந்தார் என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாக அவர் கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டான் இறுதிப் பகுதியில் செயல்பட்ட கவிஞராகவும் சிந்தனையாளராகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். அவருடைய பிறப்பு மற்றும் இறப்பு ஆண்டுகள் குறித்த மதிப்பீடுகளில் ஆய்வாளர்களிடையே வேறுபாடுகள் உள்ளன.

அவருடைய பெற்றோர் யார்? குடும்பப் பின்னணி என்ன? சிறுவயதில் எங்கு கல்வி பயின்றார்? என்பதற்கான நம்பகமான தகவல்கள் நம்மிடம் இல்லை.

சில பிற்காலக் குறிப்புகள் அவர் அடிமையாக இருந்ததாகவும், புகழ்பெற்ற தத்துவஞானி டெமோக்ரிட்டஸ் அவரை விடுவித்து அறிவுப் பயிற்சி அளித்ததாகவும் கூறுகின்றன. ஆனால் இவை உறுதிப்படுத்தப்பட்ட சமகால வரலாற்றுச் செய்திகள் அல்ல.

அவருடைய கவிதைகளின் சில துணுக்குகள் மட்டுமே இன்றுவரை கிடைத்துள்ளன. அவற்றில் அவர் ஒரு கவிஞராக இருந்ததற்கான சான்றுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவருடைய படைப்புகள் அனைத்தும் இறைமறுப்பு சார்ந்தவை என்று கூற முடியாது.

அவர் வாழ்ந்த காலம் கிரேக்க நாகரிகத்தின் முக்கியமான அறிவுசார் மற்றும் அரசியல் மாற்றக் காலமாக இருந்தது.

ஒருபுறம் சாக்ரடீஸ், டெமோக்ரிட்டஸ் போன்ற சிந்தனையாளர்களின் காலம். இயற்கை, பிரபஞ்சம், மனித வாழ்க்கை, நீதி, அறம் போன்றவை குறித்து புதிய கேள்விகள் எழுந்துகொண்டிருந்தன.

மறுபுறம் ஏதென்ஸ், ஸ்பார்ட்டா போன்ற நகர அரசுகள் தங்களுடைய அரசியல் மற்றும் ராணுவ ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்துவதில் ஈடுபட்டிருந்தன.

ஒரு பக்கம் மனிதன் சிந்திக்கத் தொடங்கியிருந்தான். இன்னொரு பக்கம் மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதை அதிகாரம் தீர்மானிக்க முயன்றுகொண்டிருந்தது.

இந்த இரண்டு உலகங்களின் சந்திப்பில்தான் டயகோரஸின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

அத்தியாயம் 2 – கடவுள்களைக் கேள்வி கேட்பது ஒரு குற்றமாக இருந்த காலம்

டயகோரஸ் வாழ்ந்த காலத்தில் கிரேக்கர்களின் மத நம்பிக்கை என்பது இன்றைய பொருளில் தனிப்பட்ட வழிபாட்டு முறையாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது அவர்களுடைய சமூக வாழ்க்கையின் அடித்தளமாக இருந்தது.

கடலில் பயணம் செய்யும் வணிகர் போசைடனிடம் பாதுகாப்பு வேண்டினார். போருக்குச் செல்லும் வீரர்கள் அதீனாவிடம் வெற்றியை வேண்டினர். விவசாயிகள் மழைக்கும் அறுவடைக்கும் தெய்வங்களிடம் பிரார்த்தனை செய்தனர்.

ஒவ்வொரு நகரத்திற்கும் அதன் சொந்த பாதுகாவல் தெய்வங்களும் திருவிழாக்களும் வழிபாட்டு மரபுகளும் இருந்தன.

மதம், அரசியல், சமூக அடையாளம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன. நகரத்தின் புனிதச் சடங்குகளை மதிப்பது ஒரு குடிமகனின் சமூகக் கடமையாகவும் கருதப்பட்டது.

இந்தச் சூழலில் கடவுள்களைப் பற்றிய சந்தேகங்களை வெளிப்படுத்துவது சாதாரண அறிவுசார் விவாதமாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை. சில நேரங்களில் அது நகரத்தின் மரபுகளையும் சமூக ஒழுங்கையும் அவமதிப்பதாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.

டயகோரஸின் பெயர் இத்தகைய விவாதங்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது.

அவரைப் பற்றிய பிற்காலக் குறிப்புகளில் மிகவும் பிரபலமான ஒரு கதை இடம்பெறுகிறது.

ஒருவர் கவிதையைத் திருடிவிட்டு, கடவுள்களின் பெயரில் சத்தியம் செய்து தப்பித்ததாகவும், அதைக் கண்ட டயகோரஸ் கடவுள்களின் நீதி குறித்துக் கேள்வி எழுப்பியதாகவும் அந்தக் கதை கூறுகிறது.

இது உண்மையில் நடந்த சம்பவமா என்பதை உறுதிப்படுத்த முடியாது. ஆனால் பிற்காலத்தில் டயகோரஸ் ஏன் இறைமறுப்பின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இந்தக் கதை உதவுகிறது.

அந்தக் காலத்தின் முக்கியமான தத்துவக் கேள்விகளில் ஒன்று இதுதான்:

உலகில் நீதி நிலவுகிறது என்றால் நல்லவர்கள் ஏன் துன்பப்படுகிறார்கள்? தீயவர்கள் ஏன் செல்வத்துடனும் அதிகாரத்துடனும் வாழ்கிறார்கள்? மனிதர்களின் செயல்களைக் கடவுள்கள் கண்காணிக்கிறார்கள் என்றால் அநீதிகள் ஏன் தொடர்ந்து நிகழ்கின்றன?

இத்தகைய கேள்விகள் டயகோரஸுக்கு முன்பும் கிரேக்கத் தத்துவ உலகில் எழுந்திருந்தன.

செனோபனீஸ் போன்ற சிந்தனையாளர்கள் மனிதர்கள் தங்களுடைய உருவத்தையும் குணங்களையும் கொண்டு கடவுள்களைக் கற்பனை செய்கிறார்கள் என்று விமர்சித்திருந்தனர். இயற்கையைப் பற்றிய விளக்கங்களிலும் மரபுவழி நம்பிக்கைகளுக்கு மாற்றான சிந்தனைகள் உருவாகியிருந்தன.

எனவே டயகோரஸை மட்டும் இந்த அறிவுசார் மாற்றத்தின் தொடக்கமாகக் கருத முடியாது.

அவருடைய முக்கியத்துவம் வேறொன்றில் இருக்கிறது.

பிற்கால உலகம் அவருடைய பெயரை மத நம்பிக்கையை மறுத்துக் கேள்வி எழுப்பிய மனிதனின் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தியது.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். டயகோரஸின் சொந்த எழுத்துகள் மிகக் குறைவாகவே கிடைத்துள்ளன. அவர் முழுமையான நாத்திகத் தத்துவத்தை உருவாக்கினார் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. அவரை நாத்திகர் என்று அடையாளப்படுத்திய பல செய்திகள் அவருக்குப் பிந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை.

ஆனால் அவர் மீது எழுந்த குற்றச்சாட்டுகள், அன்றைய கிரேக்கச் சமூகத்தில் மதத்தையும் அதிகாரத்தையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத நிலை இருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அத்தியாயம் 3 – ஏதென்ஸ்: ஜனநாயகத்தின் நகரமா, அதிகாரத்தின் மையமா?

டயகோரஸின் வாழ்க்கையில் ஏதென்ஸ் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றது.

கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஏதென்ஸ் கிரேக்க உலகின் முக்கியமான அறிவு, கலை, அரசியல் மற்றும் வணிக மையமாக விளங்கியது.

தத்துவஞானிகள் விவாதித்தனர். கவிஞர்கள் நாடகங்களை எழுதினர். வணிகர்கள் கடல் வழியாகப் பல்வேறு நகரங்களுடன் பொருட்களைப் பரிமாறினர். குடிமக்கள் பொதுக் கூட்டங்களில் அரசியல் முடிவுகளைப் பற்றி விவாதித்தனர்.

ஆனால் அந்த நகரத்தின் ஜனநாயக அமைப்புக்கும் சில வரம்புகள் இருந்தன.

பெண்கள், அடிமைகள், குடியுரிமை இல்லாத வெளிநாட்டவர்கள் ஆகியோருக்கு அரசியல் அதிகாரத்தில் சமமான பங்கு கிடையாது. எனவே ஏதென்ஸின் ஜனநாயகம் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய நவீன ஜனநாயகமாக இருக்கவில்லை.

அதுமட்டுமல்லாமல், ஏதென்ஸ் தனது கடற்படை வலிமையின் மூலம் பிற நகரங்களின் மீது அரசியல் செல்வாக்கையும் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாட்டையும் விரிவுபடுத்தியது.

கி.மு. 478-ஆம் ஆண்டில் பாரசீகப் படையெடுப்புகளை எதிர்கொள்ள உருவாக்கப்பட்ட டீலியன் கூட்டமைப்பு (Delian League), ஆரம்பத்தில் பல கிரேக்க நகரங்களின் பாதுகாப்புக் கூட்டமைப்பாக இருந்தது.

கூட்டமைப்பில் இருந்த நகரங்கள் பணமாகவோ கப்பல்களாகவோ பங்களிப்பு செய்தன. இந்த வளங்கள் கூட்டுப் பாதுகாப்புக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதே ஆரம்ப நோக்கம்.

ஆனால் காலப்போக்கில் கூட்டமைப்பின் கட்டுப்பாடு ஏதென்ஸின் கைகளில் குவிந்தது. கூட்டமைப்பின் நிதி மற்றும் கடற்படை வலிமை ஏதென்ஸின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை வளர்க்க உதவின.

சில நகரங்கள் கூட்டமைப்பிலிருந்து வெளியேற விரும்பியபோது ஏதென்ஸ் அதை எதிர்த்தது. சில இடங்களில் ராணுவ நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இங்கே ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரக் கேள்வி எழுகிறது:

ஒரு பாதுகாப்புக் கூட்டமைப்பில் இணைவது ஒரு நாட்டின் விருப்பமாக இருக்க வேண்டுமா? அல்லது அந்தக் கூட்டமைப்பில் அதிக அதிகாரம் கொண்ட நாடு, மற்றவர்கள் வெளியேறுவதையும் தடுக்க முடியுமா?

ஏதென்ஸின் வளர்ச்சிக்குப் பின்னால் அதன் கடற்படை மட்டுமல்ல; கூட்டமைப்பின் பிற உறுப்பினர்களிடமிருந்து கிடைத்த நிதி, கப்பல்கள், வளங்கள் ஆகியவையும் இருந்தன.

இதன் மூலம் ஏதென்ஸ் ஒரு பெரிய அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்தியாக வளர்ந்தது.

ஆனால் இந்த வளர்ச்சியின் பலன்கள் அனைவருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கவில்லை. பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் தொடங்கிய கூட்டமைப்பு, படிப்படியாக அதிகார மையப்படுத்தலுக்கான அமைப்பாக மாறியது.

இந்தப் பின்னணியில்தான் மெலோஸின் பிரச்சினையைப் பார்க்க வேண்டும்.

டயகோரஸ் ஏதென்ஸில் வாழ்ந்த அறிவுசார் சூழல், மத விவாதங்களுக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையே இருந்த முரண்பாடுகளால் நிரம்பியிருந்தது.

அவர் மத நம்பிக்கைகளை விமர்சித்ததாகக் கூறப்பட்ட காலத்தில், ஏதென்ஸ் தனது அரசியல் ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாப்பதில் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்தது.

இந்த இரண்டு வரலாற்றுப் பின்னணிகளும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

அத்தியாயம் 4 – மெலோஸ் படையெடுப்பு: ஒரு தீவின் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்ட நாள்

இந்தத் தொடரின் மிக முக்கியமான திருப்பம் இப்போது தொடங்குகிறது.

டயகோரஸின் சொந்த ஊரான மெலோஸ் தீவு, கிரேக்கத்தின் இரண்டு மிகப்பெரிய அரசியல் சக்திகளான ஏதென்ஸ் மற்றும் ஸ்பார்ட்டா இடையிலான மோதலில் சிக்கிக்கொண்டது.

கி.மு. 431-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய பெலோப்பொனீசியப் போர் (Peloponnesian War), கிரேக்க உலகின் அரசியல் சமநிலையை மாற்றிக்கொண்டிருந்தது.

ஏதென்ஸ் தனது கடற்படை வலிமையை நம்பியது. ஸ்பார்ட்டா தரைப்படை வலிமையையும் தனது கூட்டாளிகளின் ஆதரவையும் நம்பியது.

இந்த இரண்டு சக்திகளுக்கு இடையில் இருந்த சிறிய நகர அரசுகள் தங்களுடைய சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதே பெரும் சவாலாக இருந்தது.

மெலோஸ் ஸ்பார்ட்டாவுடன் வரலாற்று மற்றும் இனத் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தாலும், ஏதென்ஸின் ஆதிக்கத்தை ஏற்க விரும்பவில்லை. அது ஆரம்பத்தில் நடுநிலையைப் பேண முயன்றது.

ஆனால் ஏதென்ஸ் இந்த நடுநிலையை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கவில்லை.

ஏன்?

ஏதென்ஸின் பார்வையில் மெலோஸ் என்பது ஒரு சிறிய தீவு மட்டுமல்ல. அது ஏதெனிய ஆதிக்கத்தை ஏற்க மறுக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருந்தது.

ஒரு நகரம் எதிர்த்தால் மற்ற நகரங்களும் எதிர்க்கலாம். ஒரு கூட்டாளி சுதந்திரத்தை விரும்பினால் மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றலாம்.

இதனால் ஏதென்ஸின் அரசியல் செல்வாக்கும் கூட்டமைப்பின் மீதான கட்டுப்பாடும் பலவீனமடையக்கூடும்.

கி.மு. 416–415 காலகட்டத்தில் ஏதென்ஸ் மெலோஸ் மீது படையெடுத்து முற்றுகையிட்டது.

இந்தப் படையெடுப்புக்கு முன்பு நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தையை வரலாற்றாசிரியர் தியூசிடிடீஸ் (Thucydides), தனது History of the Peloponnesian War நூலின் ஐந்தாவது புத்தகத்தில் பதிவு செய்துள்ளார்.

இந்த உரையாடல்தான் இன்று Melian Dialogue என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அதிகாரம் பேசும்போது நீதி மௌனமாகிவிடுகிறதா?

ஏதெனியத் தூதர்கள் மெலோஸ் தலைவர்களிடம் முன்வைத்த வாதம் மிகவும் நேரடியானது.

உங்களிடம் எங்களை எதிர்க்கும் அளவுக்கு ராணுவ வலிமை இல்லை. எனவே எங்களுடைய ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

மெலோஸ் தலைவர்கள் வேறொரு கோணத்தில் பதிலளித்தனர்.

நாங்கள் உங்களுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கவில்லை. எங்களுடைய சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதே விரும்புகிறோம். வலிமை இருப்பதால் மற்றொரு நாட்டின் உரிமையைப் பறிப்பது நியாயமாகிவிடாது.

இந்த உரையாடலில் தியூசிடிடீஸ் பதிவு செய்த ஏதெனியத் தரப்பின் வாதம் உலக அரசியல் வரலாற்றில் மிகவும் பிரபலமான ஒன்றாக மாறியது.

சமமான வலிமை கொண்டவர்களுக்கிடையில்தான் நீதியைப் பற்றிய விவாதம் நடைமுறையில் பலன் தருகிறது; வலிமையானவர்கள் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்கிறார்கள், பலவீனமானவர்கள் தங்களால் தவிர்க்க முடியாததை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதே அந்த வாதத்தின் சாரம்.

இது வெறும் போர் வரலாறு அல்ல. அதிகாரம், நீதி, சுதந்திரம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் அரசியல் ஆவணம்.

இறுதியில் மெலோஸ் சரணடைய மறுத்தது.

ஏதென்ஸ் முற்றுகையைத் தொடர்ந்தது. மெலோஸ் வீழ்ந்தபோது நடந்தது மிகவும் கொடூரமானது.

தியூசிடிடீஸின் பதிவின்படி, சரணடைந்த மெலியர்களில் வயது வந்த ஆண்கள் கொல்லப்பட்டனர். பெண்களும் குழந்தைகளும் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர். பின்னர் ஏதென்ஸ் தனது குடியேற்றக்காரர்களை அந்தத் தீவில் குடியமர்த்தியது.

ஒரு நாட்டின் அரசியல் சுதந்திரத்தைப் பறிப்பது என்பது அதன் ஆட்சியை மட்டும் மாற்றுவது அல்ல. அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் குடும்பங்கள், சொத்துகள், வாழ்வாதாரம் மற்றும் எதிர்காலத்தையும் மாற்றியமைப்பதாகும்.

மெலோஸின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட பாதிப்பு

இந்தப் படையெடுப்பின் பொருளாதார விளைவுகளை மூன்று முக்கிய அம்சங்களில் புரிந்துகொள்ளலாம்.

முதலாவது – மனித மூலதனத்தின் அழிவு.

ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதாரம் அதன் மக்களின் உழைப்பு, திறமை, அனுபவம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. விவசாயம், மீன்பிடி, கைவினை, வணிகம் என அனைத்துக்கும் மனித உழைப்பு அவசியம்.

ஆண்கள் கொல்லப்பட்டதும், பெண்களும் குழந்தைகளும் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டதும், உள்ளூர் குடும்ப அமைப்பும் உற்பத்தி அமைப்பும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டன.

இரண்டாவது – சொத்துரிமையின் மாற்றம்.

பழைய குடிமக்களின் நிலங்களும் வீடுகளும் புதிய ஏதெனிய குடியேற்றக்காரர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குச் சென்றன.

இதன் மூலம் நிலத்தின் உரிமை மட்டுமல்ல, அதிலிருந்து கிடைக்கும் பொருளாதாரப் பலன்களும் மாறின.

மூன்றாவது – அரசியல் மற்றும் வணிகச் சுதந்திரத்தின் இழப்பு.

ஒரு தீவு தனது அரசியல் சுதந்திரத்தை இழந்த பிறகு அதன் பொருளாதார முடிவுகளும் முழுமையாகத் தனிப்பட்டதாக இருக்க முடியாது. அதன் கடல் வழித்தடங்கள், துறைமுகங்கள், வளங்கள் மற்றும் நிர்வாகம் ஆகியவை மேலாதிக்க அரசின் அரசியல் நலன்களுடன் இணைந்துவிடுகின்றன.

மெலோஸின் தொன்மையான ஒப்சிடியன் வணிகம் குறித்து தொல்லியல் ஆதாரங்கள் உள்ளன. ஆனால் கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் அந்த வணிகத்தின் அளவு என்னவாக இருந்தது என்பதற்கான துல்லியமான கணக்குகள் இல்லை.

எனவே படையெடுப்பால் குறிப்பிட்ட அளவு வருவாய் இழப்பு ஏற்பட்டதாகக் கணக்குகளைக் கற்பனை செய்து கூற முடியாது.

ஆனால் மக்கள்தொகை, சொத்துரிமை, அரசியல் சுதந்திரம் ஆகியவை ஒரே நேரத்தில் பாதிக்கப்பட்டால் ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் சிதையும் என்பது தெளிவான வரலாற்றுப் புரிதல்.

மெலோஸின் வரலாறு இதற்குச் சாட்சியாக நிற்கிறது.

(தொடரும்)