அத்தியாயம் 14: நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல் – அவெஸ்தாவும் திருக்குறளும்
பண்டைய பாரசீகத்தின் அவெஸ்தாவையும் தமிழரின் திருக்குறளையும் ஒப்பிட்டுப் படிக்கும்போது, உலகின் இரண்டு வெவ்வேறு நாகரிகங்கள் ஒரே மனிதப் பண்புகளை எவ்வளவு ஆழமாக மதித்தன என்பது தெளிவாகிறது. இரு நூல்களும் ஒரே காலத்தில் உருவானவை அல்ல. ஒரே மொழியிலும் எழுதப்படவில்லை. ஒன்றுக்கொன்று நேரடியான தொடர்பு இருந்ததாகவும் வரலாற்று ஆதாரங்கள் இல்லை. இருந்தபோதிலும், மனித ஒழுக்கத்தைப் பற்றிய அவற்றின் சிந்தனைகள் பல இடங்களில் ஒன்றோடொன்று ஒலிப்பதைக் காண முடிகிறது.
அவெஸ்தாவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற அறக் கோட்பாடு “நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல்” என்பதாகும். இந்த மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க முடியாதவை என்று அது வலியுறுத்துகிறது. மனிதன் மனதில் தீய எண்ணங்களை வளர்த்துக்கொண்டு நல்ல வாழ்க்கை வாழ முடியாது. மனதில் தோன்றுவது சொல்லாக மாறுகிறது; சொல்லாக வெளிப்படுவது செயலாக மாறுகிறது. எனவே, ஒழுக்கத்தின் தொடக்கம் மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கிறது.
திருக்குறளிலும் இதே கருத்து பல அதிகாரங்களில் விரிவாக வெளிப்படுகிறது. மனத்தூய்மை, வாய்மை, அறச்செயல் ஆகியவை தனித்தனி பண்புகளாக மட்டும் அல்லாமல், ஒன்றோடொன்று இணைந்த வாழ்வியல் நெறிகளாகக் கூறப்படுகின்றன. மனம் தூய்மையாக இருந்தால் சொல் நன்றாக இருக்கும்; சொல் நன்றாக இருந்தால் செயலும் நன்றாக இருக்கும் என்ற வாழ்க்கைத் தத்துவம் திருவள்ளுவரின் சிந்தனையிலும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.
அவெஸ்தாவில் பொய் மிகப்பெரிய தீமையாகக் கருதப்படுகிறது. உண்மையை மறைப்பதும், ஏமாற்றுவதும், அநீதிக்குத் துணை நிற்பதும் மனிதனை மட்டுமல்ல, உலக ஒழுங்கையே பாதிக்கும் செயல்கள் என்று அது கூறுகிறது. உண்மையைப் பாதுகாப்பது ஒரு தனிப்பட்ட நற்பண்பு மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் கடமையும் ஆகும்.
திருக்குறளில் வாய்மை அறத்தின் தூணாகக் கருதப்படுகிறது. பொய்யால் கிடைக்கும் வெற்றி தற்காலிகமானது; உண்மையால் கிடைக்கும் நன்மை நிலையானது என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். இவ்விரு நூல்களிலும் உண்மை என்பது வெறும் ஒழுக்க விதி அல்ல; மனித நம்பிக்கையின் அடித்தளம்.
உழைப்பைப் பற்றியும் இரு நூல்களும் உயர்ந்த கருத்தைக் கொண்டுள்ளன. அவெஸ்தா நேர்மையான உழைப்பை இறைவழிபாட்டிற்கு இணையாகக் கருதுகிறது. சோம்பல் தீமையை வளர்க்கும்; உழைப்பு நன்மையை வளர்க்கும் என்று அது கூறுகிறது. விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, குடும்பப் பொறுப்பு ஆகியவை ஒழுக்க வாழ்க்கையின் பகுதிகளாகக் கருதப்படுகின்றன.
திருக்குறளும் உழைப்பின் பெருமையைப் பல அதிகாரங்களில் வலியுறுத்துகிறது. உழைப்பவரே உலகைத் தாங்குகிறார்கள் என்ற கருத்து, தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தை மட்டும் அல்லாமல், உழைப்பை அறமாகக் கண்ட பார்வையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இயற்கையின் மீதான பொறுப்பிலும் இரு நூல்களும் சிந்திக்க வைக்கின்றன. அவெஸ்தாவில் நெருப்பு, நீர், நிலம் ஆகியவற்றைத் தூய்மையாகப் பாதுகாப்பது ஓர் ஒழுக்கக் கடமையாகும். இயற்கையை அழிப்பது மனித வாழ்க்கையையே பாதிக்கும் என்ற எண்ணம் அதில் காணப்படுகிறது. திருக்குறளில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு என்ற நவீன சொல்லாடல் இல்லாவிட்டாலும், மழை, உழவு, இயற்கை வளங்கள் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம் ஆழமாக விளக்கப்படுகிறது. இயற்கை இல்லாமல் மனித வாழ்க்கை இல்லை என்ற உண்மை இரு மரபுகளிலும் மறைமுகமாக வெளிப்படுகிறது.
ஆனால், இவ்விரு நூல்களுக்கும் இடையில் அடிப்படை வேறுபாடுகளும் உள்ளன. அவெஸ்தா சமய அடிப்படையில் உருவான நூல். நல்லதும் தீயதும் என்ற ஒழுக்கப் போராட்டம் அதன் மையக் கருத்தாக உள்ளது. திருக்குறள் குறிப்பிட்ட ஒரு சமயத்தின் கோட்பாடுகளை முன்வைப்பதில்லை. எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் பின்பற்றக்கூடிய மனிதநேய அறங்களை அது வழங்குகிறது. இதுவே அதன் உலகளாவிய தன்மைக்கு முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
இலக்கிய அமைப்பிலும் வேறுபாடு தென்படுகிறது. அவெஸ்தா பாடல்கள், பிரார்த்தனைகள், வழிபாட்டு உரைகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு. திருக்குறள் மிகச் செம்மையான கட்டமைப்புடன் அமைந்த குறுங்கவிதைத் தொகுப்பு. ஒவ்வொரு குறளும் இரண்டு அடிகளில் ஒரு வாழ்க்கை உண்மையைச் செறிவாகச் சொல்கிறது.
வரலாற்று ஆய்வுகளில் மிகுந்த கவனத்துடன் அணுக வேண்டிய ஒரு விஷயம் உள்ளது. சிலர் அவெஸ்தாவுக்கும் இந்திய வேத மரபுகளுக்கும் இடையிலான மொழி மற்றும் கலாச்சார ஒற்றுமைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இது பண்டைய இந்தோ-ஈரானிய மரபின் பொதுவான வேர்களால் விளக்கப்படுகிறது. ஆனால், அவெஸ்தாவுக்கும் திருக்குறளுக்கும் இடையே நேரடித் தாக்கம் இருந்ததாக இதுவரை உறுதியான ஆதாரங்கள் கிடைக்கவில்லை. எனவே, இவ்வொற்றுமைகளை மனித நாகரிகத்தின் பொதுவான ஒழுக்க வளர்ச்சியாகவே புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை ஆராயும் இந்தப் பயணம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை மீண்டும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மனிதன் எந்த நாட்டில் பிறந்திருந்தாலும், எந்த மொழி பேசியிருந்தாலும், நல்ல வாழ்க்கையின் அடிப்படை மூன்று கேள்விகள் எப்போதும் ஒன்றே. என்ன சிந்திக்க வேண்டும்? என்ன பேச வேண்டும்? என்ன செய்ய வேண்டும்? பாரசீகத்தின் அவெஸ்தா இந்த மூன்றிற்கும் “நல்லது” என்ற ஒரே பதிலை அளிக்கிறது. திருக்குறள் அந்த “நல்லது” என்ற கருத்தை நூற்றுக்கணக்கான வாழ்க்கைச் சூழல்களில் விரிவுபடுத்துகிறது.
அதனால்தான் இந்த இரண்டு மாபெரும் நூல்களும், காலத்தையும் கலாச்சார எல்லைகளையும் தாண்டி, இன்றும் மனித ஒழுக்கத்தின் அழியாத வழிகாட்டிகளாகத் திகழ்கின்றன.
அத்தியாயம் 15: சீன நாகரிகத்தின் அறக் குரல் – கன்பூசியஸும் அனலெக்ட்ஸும்
மெசப்பொத்தேமியாவின் ஞான நூல்களிலிருந்து எகிப்து, இந்தியா, பாரசீகம் என ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான அறிவுப் பயணத்தை நாம் கடந்து வந்துள்ளோம். இப்போது அந்தப் பயணம் கிழக்காசியாவின் மிகப் பழமையான நாகரிகங்களில் ஒன்றான சீனாவை அடைகிறது. உலக வரலாற்றில் ஒழுக்கம், கல்வி, குடும்பம், நல்லாட்சி ஆகியவற்றை ஆழமாகச் சிந்தித்த மரபுகளில் சீன மரபு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அந்த மரபின் மையத்தில் ஒளிரும் பெயர் கன்பூசியஸ்.
கன்பூசியஸ் கி.மு. 551 முதல் கி.மு. 479 வரை வாழ்ந்ததாக வரலாற்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அவர் வாழ்ந்த காலம் சீன வரலாற்றில் அரசியல் குழப்பங்களும் சிற்றரசுகளுக்கிடையிலான மோதல்களும் நிறைந்த காலமாகும். அதிகாரத்திற்கான போட்டிகள், சமூக ஒழுங்கின் சீர்குலைவு, அரசியல் நிலையற்ற தன்மை ஆகியவற்றின் நடுவில் மனித சமூகம் எவ்வாறு மீண்டும் ஒழுங்குபெற முடியும் என்ற கேள்விக்கான விடையை அவர் தேடினார்.
கன்பூசியஸ் ஓர் அரசனோ போர் வீரனோ அல்ல. அவர் முதன்மையாக ஓர் ஆசிரியர். மனிதனை மாற்றுவதன் மூலம் சமூகத்தை மாற்ற முடியும் என்று நம்பிய கல்வியாளர். அவரது வாழ்நாளில் அவர் உருவாக்கிய சிந்தனைகள் பின்னர் சீன அரசியல், கல்வி, சட்டம், குடும்ப அமைப்பு ஆகிய அனைத்திலும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தாக்கம் செலுத்தின.
அவருடைய போதனைகள் பின்னர் அவரது சீடர்களால் தொகுக்கப்பட்ட நூலே அனலெக்ட்ஸ். இது ஒரே நேரத்தில் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. பல உரையாடல்கள், கேள்வி–பதில்கள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள், சுருக்கமான அறிவுரைகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக அது உருவானது. இதனால் அது ஒரு தத்துவ நூலாக மட்டுமல்ல, ஓர் ஆசிரியரின் உயிரோட்டமுள்ள வகுப்பறை உரையாடலாகவும் வாசகருக்குத் தோன்றுகிறது.
அனலெக்ட்ஸின் மையத்தில் நிற்பது “ரென்” என்ற கருத்து. இதனை மனிதநேயம், இரக்கம், அன்பு, கருணை, உயர்ந்த மனிதப் பண்பு போன்ற பல சொற்களால் விளக்கலாம். பிறரை மனிதர்களாக மதிப்பதே உண்மையான ஒழுக்கத்தின் தொடக்கம் என்று கன்பூசியஸ் வலியுறுத்துகிறார். சட்டம் மனிதனைப் பயமுறுத்தலாம்; ஆனால் அன்பும் ஒழுக்கமும் மட்டுமே மனிதனை உண்மையாக மாற்றும் என்பது அவரது நம்பிக்கை.
இந்தச் சிந்தனை திருக்குறளை வாசித்தவர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாக இருக்கும். திருவள்ளுவரும் அன்பை அறத்தின் அடிப்படையாகக் கருதுகிறார். அன்பில்லாத வாழ்க்கை உயிரற்ற உடலைப் போன்றது என்ற அவரது கருத்து, கன்பூசியஸின் மனிதநேயக் கோட்பாட்டுடன் பல இடங்களில் ஒத்திசைகிறது.
குடும்பத்திற்கு கன்பூசியஸ் அளித்த முக்கியத்துவம் அளவிட முடியாதது. பெற்றோரை மதிப்பது, மூத்தோரை மரியாதை செய்வது, குடும்பப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவது ஆகியவை நல்ல சமூகத்தின் அடித்தளமாகக் கருதப்படுகின்றன. ஒரு குடும்பம் ஒழுங்காக இருந்தால் ஒரு நாடும் ஒழுங்காக இருக்கும் என்பது அவரது கருத்து. இந்த எண்ணம் பின்னர் சீன சமூகத்தின் முக்கியமான பண்புகளில் ஒன்றாக மாறியது.
கல்வியைப் பற்றிய அவரது பார்வையும் தனித்துவமானது. பிறப்பால் யாரும் உயர்ந்தவர்களோ தாழ்ந்தவர்களோ அல்ல. கற்றலின் மூலமே மனிதன் உயர்கிறான் என்று அவர் நம்பினார். தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்வதும், தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்வதும், தன்னைத்தானே மேம்படுத்திக்கொள்வதும் உண்மையான கல்வி என்று அவர் கூறினார்.
திருக்குறளும் கல்வியை மிக உயர்ந்த செல்வமாகக் கருதுகிறது. செல்வம் அழியும்; பதவி மாறும்; ஆனால் கல்வி மனிதனை வாழ்நாள் முழுவதும் உயர்த்தும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இரு நூல்களும் கல்வியை வெறும் அறிவைப் பெறுவதற்கான கருவியாக அல்ல, மனிதனை நல்லவனாக மாற்றும் சக்தியாகவே பார்க்கின்றன.
கன்பூசியஸின் அரசியல் சிந்தனையும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒரு நல்ல அரசன் மக்களைத் தண்டனையால் அல்ல, தனது ஒழுக்கத்தால் வழிநடத்த வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். அரசனின் தனிப்பட்ட பண்பே நாட்டின் ஒழுக்கத்தை நிர்ணயிக்கும் என்று அவர் கருதினார். இந்தக் கருத்து பின்னர் சீன அரசியல் தத்துவத்தின் அடிப்படையாக மாறியது.
திருக்குறளிலும் நல்லாட்சி பற்றிய விரிவான சிந்தனைகள் உள்ளன. நீதியுள்ள அரசன், திறமையான அமைச்சர், நேர்மையான நிர்வாகம், மக்களின் நலம் ஆகியவை ஒரு நாட்டின் உண்மையான வலிமை என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இவ்விரு நூல்களும் அதிகாரத்தை விட ஒழுக்கத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றன.
வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, கன்பூசியஸின் போதனைகள் சீனாவைத் தாண்டி கொரியா, ஜப்பான், வியட்நாம் உள்ளிட்ட பல நாடுகளின் கல்வி மற்றும் அரசியல் மரபுகளிலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. உலக வரலாற்றில் மிக நீண்ட காலம் அரசின் அதிகாரப்பூர்வக் கல்வி முறையை வழிநடத்திய தத்துவ மரபுகளில் கன்பூசிய மரபும் ஒன்றாகும்.
உலகின் பழமையான ஞான நூல்களை ஒப்பிட்டு வாசிக்கும்போது ஒரு வியப்பான உண்மை மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. ஷுருப்பாக் நேர்மையைப் போதித்தார். ப்தாஹ்ஹோடெப் பணிவை வலியுறுத்தினார். திருவள்ளுவர் அறத்தை உலகளாவிய வாழ்வியல் நெறியாக வடிவமைத்தார். கன்பூசியஸ் மனிதநேயத்தையும் கல்வியையும் நல்ல சமூகத்தின் அடித்தளமாக அறிவித்தார். மொழிகள் வேறுபட்டாலும், நாடுகள் வேறுபட்டாலும், மனிதனை உயர்த்த வேண்டும் என்ற அவர்களின் கனவு ஒன்றே.
அதனால்தான் கன்பூசியஸின் அனலெக்ட்ஸ் இன்று ஒரு சீன நூலாக மட்டுமல்ல, உலகின் மிகச் சிறந்த ஒழுக்க இலக்கியங்களில் ஒன்றாக மதிக்கப்படுகிறது. அது மனிதன் எவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை மட்டுமல்ல, எவ்வாறு ஒரு நல்ல குடும்ப உறுப்பினராகவும், நல்ல குடிமகனாகவும், நல்ல தலைவராகவும் வாழ வேண்டும் என்பதையும் கற்றுத் தருகிறது.
(தொடரும்)
