ஆர்செஸ் (Artaxerxes IV) ஆட்சியும் பாகோஸின் அதிகார உச்சமும் – இரண்டாவது அரசியல் கொலைக் குற்றச்சாட்டு
கி.மு. 338 ஆம் ஆண்டில் மரணமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அகாமனியப் பேரரசு மீண்டும் வாரிசுரிமை நெருக்கடியை எதிர்கொண்டது. வலிமையான மன்னரின் திடீர் மறைவு பேரரசின் அரசியல் சமநிலையை உடைத்தது. இந்நிலையில் அரியணையில் அமர்ந்தவர் அவரது மகனான ஆர்செஸ் . ஆனால் இந்த அரசேற்றம் முழுமையாக அவரது சொந்த அரசியல் வலிமையின் விளைவாக இருந்ததா, அல்லது பாகோஸின் திட்டமிட்ட நடவடிக்கையா என்பது வரலாற்றின் முக்கியமான கேள்வியாகும்.
டியோடோரஸ் சிகுலஸ் மற்றும் ஜஸ்டின் ஆகியோரின் பதிவுகள் ஒரே கருத்தை முன்வைக்கின்றன. அவர்களின்படி, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரின் மற்ற வாரிசுகள் அரசியல் போட்டியில் இருந்து அகற்றப்பட்ட பின்னரே ஆர்செஸ் அரியணைக்கு வந்தார். இந்தச் சூழ்நிலையில் பாகோஸ் அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தது தற்செயலான முடிவு அல்ல; அனுபவமற்ற இளம் மன்னரின் பெயரில் பேரரசின் உண்மையான அதிகாரத்தைத் தனது கைகளில் வைத்திருக்கவே அவர் முயன்றார் என்று பண்டைய ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.
ஆர்செஸ் அரியணை ஏறியபோது அவரது வயது குறைவாக இருந்திருக்கலாம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆட்சி அனுபவமும் அரசியல் ஆதரவாளர்களும் குறைவாக இருந்ததால், ஆரம்ப கால நிர்வாகத்தில் பாகோஸின் செல்வாக்கு அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். அரண்மனை நிர்வாகம், மத்திய நிர்வாகத் தீர்மானங்கள், அதிகாரி நியமனங்கள் போன்ற துறைகளில் அவர் முக்கிய பங்காற்றியிருக்கலாம் என்று பியர் பிரியான் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆனால், வரலாற்றில் அடிக்கடி நிகழ்வது போல, அதிகார சமநிலை நீண்ட காலம் ஒரே நிலையில் நீடிக்கவில்லை. அரசனாக அமர்ந்த ஆர்செஸ், காலப்போக்கில் தனது அதிகாரத்தை நேரடியாகப் பயன்படுத்த விரும்பியிருக்கலாம். ஒரு மன்னருக்கு பெயரளவிலான அதிகாரம் போதுமானதல்ல; உண்மையான ஆட்சியாளராகத் திகழ்வதே அவரது அரசியல் கடமையாகும். இதுவே பாகோஸுக்கும் ஆர்செஸுக்கும் இடையிலான உறவை மாற்றியிருக்கலாம்.
டியோடோரஸின் பதிவின்படி, ஆர்செஸ் பாகோஸின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுபட முயன்றார். அவரது சொந்த ஆதரவாளர்களை உருவாக்கத் தொடங்கியிருக்கலாம். மன்னர் நேரடியாக முடிவுகளை எடுக்க முயன்றபோது, அரண்மனையில் இரண்டு அதிகார மையங்கள் உருவானன. ஒன்று அரசரின் அதிகாரம்; மற்றொன்று பாகோஸின் செல்வாக்கு. அகாமனியப் பேரரசின் மத்திய நிர்வாகம் இப்படிப்பட்ட இரட்டை அதிகாரத்தை நீண்ட காலம் தாங்கக்கூடிய நிலையில் இல்லை.
இந்த நிலையில்தான் இரண்டாவது பெரிய குற்றச்சாட்டு உருவாகிறது. கி.மு. 336 ஆம் ஆண்டில், ஆர்செஸுக்கும் அவரது குழந்தைகளுக்கும் விஷம் கொடுத்துக் கொலை செய்தவர் பாகோஸ்தான் என்று டியோடோரஸ் சிகுலஸும் ஜஸ்டினும் பதிவு செய்கின்றனர். இந்தக் குற்றச்சாட்டு, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரின் கொலைக்குப் பின்னர் பாகோஸ் மீது சுமத்தப்பட்ட இரண்டாவது மிகப்பெரிய அரசியல் குற்றமாகும்.
இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணியை அரசியல் ரீதியாக ஆராய்ந்தால், பாகோஸின் நோக்கம் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் அரியணையைத் தனக்காக விரும்பவில்லை. அதற்கு பதிலாக, தன்னை எதிர்க்காத மன்னரை அரியணையில் வைத்திருக்கவே விரும்பினார். ஆர்செஸ் சுயமாக ஆட்சி செய்யத் தொடங்கியபோது, அவர் பாகோஸின் அரசியல் திட்டத்திற்கு தடையாக மாறினார். இதனால் அவரை அகற்றுவது மட்டுமே பாகோஸின் அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்கும் வழியாக இருந்திருக்கலாம் என்று பண்டைய ஆசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர்.
இருப்பினும், இந்தக் குற்றச்சாட்டையும் நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் எச்சரிக்கையுடன் அணுகுகின்றனர். மரியா ப்ரோசியஸ், ஆர்செஸின் மரணம் உண்மையில் அரசியல் சதியின் விளைவாக இருக்கலாம் என்று ஒப்புக்கொண்டாலும், அதற்குப் பொறுப்பாளர் பாகோஸ்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் பாரசீக ஆவணங்கள் இல்லை என்று குறிப்பிடுகிறார். நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் அனைத்து தகவல்களும் கிரேக்க இலக்கிய மரபின் வழியே வந்தவை என்பதால், அவற்றை விமர்சன நோக்கில் படிக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
பியர் பிரியானும் இதே கருத்தை முன்வைக்கிறார். அவரது ஆய்வின்படி, ஆர்செஸின் குறுகிய ஆட்சிக்காலம், அரண்மனையில் கடுமையான அரசியல் மோதல் நிலவியதை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மோதலின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் ஒரே நபர் மீது சுமத்துவது வரலாற்று ஆய்வின் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட அணுகுமுறையாக இருக்கலாம் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இருப்பினும், ஒரு மறுக்க முடியாத உண்மை உள்ளது. ஆர்செஸின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அடுத்த மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் செயல்முறையிலும் பாகோஸ் முக்கிய பங்காற்றியதாக எல்லா முக்கிய பண்டைய ஆதாரங்களும் குறிப்பிடுகின்றன. இதன் மூலம், பேரரசின் வாரிசுரிமையை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் அக்காலத்தில் அவரிடம் இருந்தது என்பது உறுதியாகிறது.
ஆர்செஸின் மரணம் அகாமனியப் பேரரசுக்கு நீண்டகால பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரே சில ஆண்டுகளில் இரண்டு மன்னர்கள் மர்மமான சூழ்நிலையில் இறந்தனர். அரச குடும்பத்தின் பல உறுப்பினர்கள் காணாமல் போனார்கள் அல்லது கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. இதன் விளைவாக, அரச வம்சத்தின் தொடர்ச்சியில் பெரிய இடைவெளி ஏற்பட்டது. பேரரசின் உயரதிகாரிகள் மத்தியில் நம்பிக்கையின்மை அதிகரித்தது. மாகாண ஆளுநர்களும் மத்திய ஆட்சியின் நிலைத்தன்மை குறித்து சந்தேகப்படத் தொடங்கினர்.
அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், ஒரு பேரரசு வெளிப்புற எதிரிகளால் மட்டும் வீழ்வதில்லை; அதன் உள்நிர்வாகம் சிதைந்த பிறகே வெளிப்புற படையெடுப்புகள் வெற்றி பெறுகின்றன. ஆர்செஸின் மரணம் அத்தகைய உள்நாட்டு சிதைவின் மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டாகும். அரியணையில் அமர்ந்த மன்னருக்குக் கூட தனது உயிருக்கு உத்தரவாதம் இல்லாத சூழல் உருவாகியிருந்தது. இது பேரரசின் மைய அதிகாரம் எவ்வளவு பலவீனமடைந்திருந்தது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு பாகோஸ் தனது அரசியல் வாழ்க்கையின் உச்சத்தை அடைந்தார். பேரரசின் அடுத்த மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரம் முழுமையாக அவரது கைகளில் இருந்தது. அவர் தேர்ந்தெடுத்த அந்த நபர்தான் பின்னர் அகாமனியப் பேரரசின் கடைசி மன்னராக வரலாற்றில் அறியப்பட்ட . ஆனால், முந்தைய இரண்டு மன்னர்களைப் போல அவரையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியும் என்ற பாகோஸின் கணிப்பு விரைவிலேயே தவறாகப் போனது.
முக்கிய ஆதாரங்கள்
- Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Book XVII.
- Justin. Epitome of Pompeius Trogus, Book X.
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
- A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948.
(தொடரும்)
