கிறித்துவம் – புதியன புகுதலும் பழையன கழிதலும் பகுதி 1: அத்தியாயம் 3 & 4

அத்தியாயம் 3: ரோமப் பேரரசில் கிறித்துவத்தின் எழுச்சியும் புறமத வழிபாடுகளின் வீழ்ச்சியும்

கிறித்துவ வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. அதற்கு முன்பு, கிறித்துவம் ரோமப் பேரரசில் பலமுறை துன்புறுத்தலுக்குள்ளான ஒரு சிறுபான்மை மதமாகவே இருந்தது. ஆனால் சில தசாப்தங்களுக்குள், அதே மதம் பேரரசின் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக உயர்ந்தது. இந்த மாற்றம் வெறும் மத மாற்றமாக மட்டுமல்லாமல், ரோமப் பேரரசின் அரசியல், சமூக, சட்ட மற்றும் கலாச்சார அமைப்புகளை ஆழமாக மாற்றியமைத்த ஒரு வரலாற்றுப் புரட்சியாக அமைந்தது.

கிறித்துவம் தோன்றிய காலத்தில், ரோமப் பேரரசு பல தெய்வ வழிபாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஜூபிடர், மார்ஸ், வீனஸ், அப்பல்லோ, டயானா போன்ற தெய்வங்களின் கோயில்கள் பேரரசு முழுவதும் பரவியிருந்தன. அதேபோல், எகிப்தின் ஐசிஸ், பெர்சியாவின் மித்ரா போன்ற வெளிநாட்டுத் தெய்வங்களுக்கும் ரோமில் வழிபாட்டு மையங்கள் இருந்தன. பொதுவாக, ரோம அரசு அரசருக்கான விசுவாசம் நிலைத்திருந்தவரை எந்த மதத்தையும் முழுமையாகத் தடை செய்யவில்லை.

எனினும், கிறித்தவர்கள் பேரரசருக்குத் தெய்வ வழிபாடு செய்ய மறுத்தனர். இதனால் அவர்கள் அரசுக்கு எதிரானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். குறிப்பாக நீரோ, டெசியஸ், டையோக்ளீஷியன் போன்ற பேரரசர்களின் ஆட்சிக்காலங்களில் கிறித்தவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர், சிலர் கொல்லப்பட்டனர், பல தேவாலயங்கள் இடிக்கப்பட்டன. இந்தத் துன்புறுத்தல்கள் கிறித்துவத்தின் ஆரம்ப வரலாற்றில் முக்கியமான அத்தியாயமாகும்.

இந்த நிலைமை கி.பி. 312-ல் பேரரசர் கான்ஸ்டன்டைன் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு மாறத் தொடங்கியது. மில்வியன் பாலப் போருக்கு முன்பு, சிலுவையின் அடையாளத்தைக் கனவில் கண்டதாக அவர் கூறிய நிகழ்வு கிறித்துவ வரலாற்றில் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. அடுத்த ஆண்டு, கி.பி. 313-ல் வெளியிடப்பட்ட மிலான் ஆணை கிறித்துவத்திற்குச் சட்டபூர்வமான அங்கீகாரத்தை வழங்கியது. இதன் மூலம் கிறித்தவர்கள் தங்கள் வழிபாட்டை வெளிப்படையாக நடத்தும் உரிமையைப் பெற்றனர்.

கான்ஸ்டன்டைன் உடனடியாகப் புறமதங்களைத் தடை செய்யவில்லை. பல புறமதக் கோயில்கள் தொடர்ந்து செயல்பட்டன. இருப்பினும், கிறித்தவ தேவாலயங்களுக்கு நிலங்களும் நிதியுதவிகளும் வழங்கப்பட்டன. பேராயர்களின் அரசியல் செல்வாக்கும் அதிகரித்தது. இதன் விளைவாக, அதிகாரத்தின் மையம் மெதுவாகப் பழைய கோயில்களிலிருந்து தேவாலயங்களை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.

இந்த மாற்றம் மிகத் தீவிரமான நிலையை அடைந்தது பேரரசர் தியோடோசியஸ் ஆட்சிக்காலத்தில்தான். கி.பி. 380-ல் வெளியிடப்பட்ட தெசலோனிக்கா ஆணை மூலம் நைசிய கிறித்துவம் ரோமப் பேரரசின் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதற்குப் பிறகு பல சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. இரத்தப் பலிகள் தடைசெய்யப்பட்டன. அரசின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற புறமதச் சடங்குகள் நிறுத்தப்பட்டன. பல கோயில்களின் வருவாய்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. சில இடங்களில் கோயில்கள் மூடப்பட்டன.

இந்தச் சட்டங்கள் பேரரசு முழுவதும் ஒரே அளவில் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. சில மாகாணங்களில் உள்ளூர் அதிகாரிகள் கடுமையாகச் செயல்பட்டனர். வேறு சில பகுதிகளில் பழைய வழிபாட்டு முறைகள் பல ஆண்டுகள் தொடர்ந்தன. இருப்பினும், அரசின் ஆதரவு இல்லாமல் போனதால் புறமதக் கோயில்களின் பொருளாதார வலிமை படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியது.

இந்தக் காலத்தின் மிகவும் பிரபலமான நிகழ்வுகளில் ஒன்று அலெக்ஸாண்ட்ரியாவில் இருந்த செராபியம் கோயிலின் அழிவாகும். இந்தப் பிரம்மாண்டமான கோயில் எகிப்திய மற்றும் கிரேக்க மத மரபுகளின் முக்கிய மையமாக இருந்தது. கி.பி. 391-இல் ஏற்பட்ட மத மோதல்களின் பின்னர், பேரரசரின் அனுமதியுடன் அந்தக் கோயில் அழிக்கப்பட்டது. இந்த நிகழ்வு பண்டைய புறமத உலகின் வீழ்ச்சிக்கான அடையாளமாகப் பல வரலாற்றாசிரியர்களால் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இதே காலகட்டத்தில் பல கிராமப்புற வழிபாட்டு மையங்களும் தாக்கத்தைச் சந்தித்தன. சில இடங்களில் உள்ளூர் ஆயர்கள் மக்களைப் பழைய தெய்வங்களின் சிலைகளை அகற்றுமாறு வலியுறுத்தினர். சில இடங்களில் மக்கள் தாமாகவே புதிய மதத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் சில பகுதிகளில் எதிர்ப்பும் ஏற்பட்டது. அந்த எதிர்ப்புகள் பலமுறை அரசுப் படையால் அடக்கப்பட்டன.

புறமதத் தத்துவப் பள்ளிகளும் மெதுவாக வீழ்ச்சியடைந்தன. குறிப்பாக ஏதென்சில் பல நூற்றாண்டுகளாக இயங்கி வந்த தத்துவ மரபுகள் பின்னர் அரசின் ஆதரவை இழந்தன. கி.பி. 529-இல் பேரரசர் ஜஸ்டினியன் ஏதென்சின் புகழ்பெற்ற தத்துவப் பள்ளிகளை மூட உத்தரவிட்டது, கிரேக்கப் புறமத அறிவுலகின் இறுதிக் கட்டமாகப் பல அறிஞர்களால் கருதப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தும் வன்முறையால் மட்டுமே நிகழ்ந்தன என்று கூற முடியாது. பல புறமதக் குடும்பங்கள் தாமாகவே கிறித்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. அரசுப் பதவிகளைப் பெறுவதற்கும், சமூக மரியாதையைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதற்கும் புதிய மதத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களும் இருந்தனர். அதே சமயம், சில பழைய வழிபாட்டு மரபுகள் முழுமையாக மறையாமல் கிறித்தவ மரபுகளுடன் கலந்து புதிய வடிவங்களைப் பெற்றன.

இந்த மாற்றம் ரோமப் பேரரசின் மத அமைப்பை மட்டுமல்ல, அதன் கலாச்சார நினைவகத்தையும் மாற்றியது. பல பண்டைய கோயில்கள் தேவாலயங்களாக மாற்றப்பட்டன. சிலைகள் உடைக்கப்பட்டன. சில பழைய திருவிழாக்கள் புதிய மதப் பொருளுடன் கொண்டாடப்பட்டன. மறுபுறம், ரோமக் கட்டிடக்கலை, சட்டம் மற்றும் நிர்வாக மரபுகளில் பல கூறுகள் கிறித்தவ உலகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.

எனவே, ரோமப் பேரரசில் கிறித்துவத்தின் எழுச்சி என்பது ஒரு மதத்தின் வெற்றி மட்டுமல்ல; ஒரு பழைய உலக ஒழுங்கின் முடிவும், ஒரு புதிய ஐரோப்பிய நாகரிகத்தின் தொடக்கமும் ஆகும். ஆனால் அந்த மாற்றம் அமைதியான சமரசம், அரசியல் அதிகாரம், சட்ட நடவடிக்கைகள், சமூக அழுத்தம் மற்றும் சில இடங்களில் வன்முறை ஆகிய அனைத்தும் இணைந்து உருவாக்கிய சிக்கலான வரலாற்றுச் செயல்முறையாக இருந்தது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில், ரோமின் மாற்றத்திற்குப் பிறகு கிரேக்க மற்றும் ரோமானியத் தெய்வ வழிபாடுகள் எவ்வாறு படிப்படியாக மறைந்தன, எந்தெந்தக் கோயில்கள் தேவாலயங்களாக மாற்றப்பட்டன, எந்த வழிபாட்டு மரபுகள் கிறித்தவ மரபுகளுக்குள் கலந்தன என்பதைக் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

அத்தியாயம் 4: கிரேக்க மற்றும் ரோமானியத் தெய்வ வழிபாடுகளின் மறைவும் கிறித்தவ உலகின் உருவாக்கமும்

ரோமப் பேரரசில் கிறித்துவம் அரசின் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக நிலைபெற்ற பின்னர், மிகப் பெரிய மாற்றத்தை எதிர்கொண்டது கிரேக்க மற்றும் ரோமானியத் தெய்வ வழிபாட்டு மரபுகளே. இந்த மாற்றம் ஒரே நாளில் நிகழ்ந்ததல்ல; பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்த சமூக, அரசியல் மற்றும் மத மாற்றங்களின் விளைவாக அது உருவானது. சில இடங்களில் பழைய கோயில்கள் இயல்பாகவே கைவிடப்பட்டன. சில இடங்களில் அரசின் சட்டங்கள் அவற்றின் செயல்பாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தன. மேலும் சில இடங்களில் மத மோதல்களும் வன்முறைகளும் நிகழ்ந்தன.

கிரேக்கர்களின் தெய்வ வழிபாடு வெறும் மதச் செயல்பாடாக மட்டுமன்றி, அவர்களின் கலாச்சார அடையாளத்தின் முக்கிய அங்கமாகவும் இருந்தது. ஒலிம்பஸ் மலையில் வாழும் ஜீயூஸ், அதீனா, அப்பல்லோ, ஆர்ட்டெமிஸ், போசைடன், ஹெரா போன்ற தெய்வங்களை மையமாகக் கொண்டு இலக்கியம், நாடகம், இசை, சிற்பக்கலை மற்றும் தத்துவம் வளர்ந்தன. ஒவ்வொரு நகர-அரசுக்கும் அதன் பாதுகாப்புத் தெய்வம் இருந்தது. ஏதென்ஸ் நகரம் அதீனாவின் நகரமாகவும், டெல்பி அப்பல்லோவின் புனிதத் தலமாகவும் கருதப்பட்டது.

ரோமானியர்களும் இந்தக் கிரேக்க மரபுகளைத் தங்களுடைய கலாச்சாரத்துடன் இணைத்துக் கொண்டனர். கிரேக்கத் தெய்வங்களுக்கு ரோமானியப் பெயர்கள் வழங்கப்பட்டன. ஜீயூஸ் ஜூபிடராகவும், ஆரெஸ் மார்ஸாகவும், அப்ரோடைட் வீனஸாகவும் அடையாளம் காணப்பட்டனர். இந்த இணைவு, கிரேக்க-ரோமானிய உலகின் பொதுவான மத அடையாளத்தை உருவாக்கியது.

ஆனால் நான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் நிலைமை வேகமாக மாறியது. பேரரசர் தியோடோசியஸ் வெளியிட்ட சட்டங்களுக்குப் பிறகு, புறமதக் கோயில்களில் அரசின் ஆதரவுடன் நடைபெற்ற பலிகள் சட்டவிரோதமாக அறிவிக்கப்பட்டன. கோயில்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அரச நிதி நிறுத்தப்பட்டது. இதனால் பல கோயில்கள் பொருளாதார ரீதியாக இயங்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டன.

பின்னர் பல மாகாண ஆளுநர்களும் உள்ளூர் ஆயர்களும் இந்தச் சட்டங்களைத் தீவிரமாக அமல்படுத்தத் தொடங்கினர். சில இடங்களில் கோயில்கள் மூடப்பட்டன. சிலைகள் அகற்றப்பட்டன. சில தெய்வ உருவங்கள் உடைக்கப்பட்டன. இவை அனைத்தும் அரசின் நேரடி உத்தரவால் மட்டுமே நடந்தன என்று கூற முடியாது. சில நேரங்களில் உள்ளூர் கிறித்தவக் குழுக்கள் தங்களது மத உற்சாகத்தின் காரணமாகவே இந்த நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்த மாற்றங்களின் மிகப் புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று ஏதென்சில் இருந்த பழமையான கோயில்களின் நிலையாகும். உலகப் புகழ்பெற்ற பார்த்தினோன் கோயில் அதீனா தேவிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னர் அது கிறித்தவ தேவாலயமாக மாற்றப்பட்டது. பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து அது மசூதியாகவும், அதன் பின்னர் வரலாற்றுச் சின்னமாகவும் மாறியது. இதுபோன்ற மாற்றங்கள் பல கோயில்களில் நிகழ்ந்தன.

டெல்பியில் இருந்த அப்பல்லோவின் புகழ்பெற்ற தீர்க்கதரிசன மையமும் படிப்படியாகத் தனது முக்கியத்துவத்தை இழந்தது. நூற்றாண்டுகளாக அரசர்களும் தளபதிகளும் ஆலோசனை பெற்ற அந்த இடம், கிறித்துவம் அரசின் ஆதரவைப் பெற்ற பின்னர் கைவிடப்பட்டது. இதன் மூலம் பண்டைய கிரேக்க மத உலகின் மிக முக்கியமான நிறுவனங்களில் ஒன்று முடிவுக்கு வந்தது.

ரோமிலும் இதேபோன்ற மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. சில கோயில்கள் பயன்பாட்டை இழந்தன; சில கிறித்தவ தேவாலயங்களாக மாற்றப்பட்டன. இருப்பினும், எல்லாக் கோயில்களும் அழிக்கப்பட்டன என்பது வரலாற்று உண்மையல்ல. இன்று வரை நிலைத்திருக்கும் பல ரோமானியக் கோயில்கள், பின்னர் வேறு பயன்பாடுகளுக்காக மாற்றப்பட்டதாலோ அல்லது பாதுகாக்கப்பட்டதாலோ உயிர் தப்பின.

மாற்றம் கோயில்களோடு மட்டுமல்லாமல் திருவிழாக்களிலும் ஏற்பட்டது. பழைய புறமத விழாக்களில் சில, புதிய கிறித்தவ விளக்கங்களுடன் தொடர்ந்தன. இதற்கான காரணம், மக்களின் நீண்டகாலப் பழக்கவழக்கங்களை ஒரே நேரத்தில் மாற்றுவது எளிதல்ல என்பதே. எனவே சில உள்ளூர் மரபுகள் கிறித்தவ புனிதர்களின் நினைவு நாள்களுடன் இணைக்கப்பட்டன. இதனால் பழைய கலாச்சாரத்தின் சில கூறுகள் புதிய மத அமைப்பிற்குள் உறிஞ்சப்பட்டன.

இதே காலத்தில் அறிவுலகிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. கிரேக்கத் தத்துவம் முழுமையாக மறைந்துவிடவில்லை. மாறாக, பல கிறித்தவ அறிஞர்கள் பிளேட்டோ மற்றும் அரிஸ்டாட்டிலின் சிந்தனைகளைப் புதிய மதக் கோட்பாடுகளுடன் இணைத்து விளக்க முயன்றனர். இதன் விளைவாக, கிரேக்கத் தத்துவத்தின் சில பகுதிகள் கிறித்தவ இறையியலுக்குள் புதிய வடிவில் தொடர்ந்தன.

ஆனால் எல்லா அறிவும் காப்பாற்றப்படவில்லை. சில புறமத நூல்கள் படியெடுக்கப்படாமல் மறைந்தன. சில நூலகங்கள் காலப்போக்கில் அழிந்தன. இதற்கு மத மோதல்கள் மட்டுமல்லாமல், போர்கள், இயற்கை பேரழிவுகள், பொருளாதார வீழ்ச்சி மற்றும் நிர்வாக அலட்சியம் போன்ற காரணங்களும் பங்காற்றின.

இந்தக் காலத்தில் கிறித்தவத் தலைவர்களுக்குள்ளும் ஒரே மாதிரியான கருத்து இல்லை. சிலர் பழைய கோயில்களை அழிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். மற்றவர்கள் அவற்றைத் தேவாலயங்களாக மாற்றிப் பயன்படுத்தலாம் என்று கருதினர். சிலர் பழைய இலக்கியங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் வாதிட்டனர். இந்தக் கருத்து வேறுபாடுகள், கிறித்தவ உலகமே ஒரே மாதிரியான அணுகுமுறையைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

கிரேக்க மற்றும் ரோமானியத் தெய்வ வழிபாடுகளின் மறைவு என்பது ஒரு மதத்தின் முடிவு மட்டுமல்ல. அது பண்டைய உலகின் சமூக நினைவகம், கலை மரபு, அரசியல் சின்னங்கள் மற்றும் வாழ்க்கை முறையின் மாற்றமாகவும் இருந்தது. அதே நேரத்தில், அந்த உலகின் பல கூறுகள் புதிய கிறித்தவ நாகரிகத்தில் வேறு வடிவில் தொடரத் தொடங்கின. ரோமின் சட்ட மரபு, கிரேக்கத் தத்துவம், கட்டிடக்கலை மற்றும் நிர்வாக அறிவு ஆகியவை அழியாமல், கிறித்தவ ஐரோப்பாவின் அடித்தளமாக மாறின.

எனவே, இந்த வரலாற்றை “முழுமையான அழிவு” அல்லது “முழுமையான தொடர்ச்சி” என்ற இரு கோணங்களில் மட்டும் பார்க்க முடியாது. அழிவும் இருந்தது; மாற்றமும் இருந்தது; தொடர்ச்சியும் இருந்தது. இந்த மூன்றின் கலவையே பண்டைய கிரேக்க-ரோமானிய உலகிலிருந்து நடுக்காலக் கிறித்தவ ஐரோப்பாவிற்கு ஏற்பட்ட மாபெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கியது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில், எகிப்து, சிரியா மற்றும் ஆசியா மைனரில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்த பண்டைய மதங்கள் எவ்வாறு வீழ்ச்சியடைந்தன, செராபிஸ், ஐசிஸ் மற்றும் பிற தெய்வ வழிபாடுகள் எவ்வாறு மறைந்தன என்பதைக் கல்வெட்டுகள், வரலாற்று ஆவணங்கள் மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகளின் அடிப்படையில் விரிவாக ஆராய்வோம்.

(தொடரும்)