பாகோஸைப் பற்றிய பண்டைய ஆதாரங்கள் – வரலாற்று உண்மையும் இலக்கிய மிகைப்படுத்தல்களும்
பாகோஸின் வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்வதில் எதிர்கொள்ளப்படும் மிகப்பெரிய சவால், அவரது செயல்பாடுகளை நேரடியாக விவரிக்கும் சமகால பாரசீக ஆவணங்கள் இதுவரை கண்டறியப்படாததே ஆகும். இதன் விளைவாக, அவரைப் பற்றிய நமது அறிவு பெரும்பாலும் கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களின் பதிவுகளையே சார்ந்துள்ளது. இத்தகைய சூழலில், ஒரு வரலாற்றாசிரியரின் முதன்மையான கடமை, அந்த ஆதாரங்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல; மாறாக, அவற்றின் நோக்கம், அரசியல் பின்னணி, இலக்கிய மரபு மற்றும் பரஸ்பர ஒற்றுமை ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து, அவற்றின் நம்பகத்தன்மையை மதிப்பிடுவதாகும்.
பாகோஸைப் பற்றிய மிக முக்கியமான ஆதாரமாக டியோடோரஸ் சிகுலஸின் Bibliotheca Historica கருதப்படுகிறது. கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த டியோடோரஸ், தமக்கு முன்னர் வாழ்ந்த பல வரலாற்றாசிரியர்களின் நூல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உலக வரலாற்றைத் தொகுத்தார். அவர் பாகோஸைப் பற்றி எழுதும்போது, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணம், ஆர்செஸின் ஆட்சி, டேரியஸ் III-இன் அரியணை ஏற்றம் மற்றும் பாகோஸின் மரணம் ஆகிய நிகழ்வுகளை ஒரே அரசியல் தொடர்ச்சியாக விளக்குகிறார். இன்றுவரை கிடைத்திருக்கும் ஆதாரங்களில் மிகவும் விரிவான விவரிப்பை வழங்குவது டியோடோரஸ்தான்.
எனினும், டியோடோரஸின் நூலைப் பயன்படுத்தும்போது ஒரு முக்கியமான வரம்பை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவர் இந்த நிகழ்வுகள் நடந்த காலத்திலிருந்து சுமார் மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்ந்தவர். மேலும், அவர் பயன்படுத்திய முதன்மை ஆதாரங்களில் பல இன்று கிடைக்கவில்லை. இதனால், அவர் பதிவு செய்த விவரங்களை முழுமையாகச் சரிபார்க்கும் வாய்ப்பு நமக்கு இல்லை. இருப்பினும், அவரது பல தகவல்கள் பிற பண்டைய ஆசிரியர்களின் குறிப்புகளுடன் ஒத்துப்போவதால், அவரை முற்றிலும் நம்பகமற்றவராகக் கருத முடியாது.
இரண்டாவது முக்கியமான ஆதாரம் ஜஸ்டினின் Epitome of Pompeius Trogus ஆகும். ஜஸ்டின், அதற்கு முன் வாழ்ந்த ட்ரோகஸின் விரிவான வரலாற்று நூலைச் சுருக்கி எழுதினார். அவரது பதிவு, டியோடோரஸின் விவரிப்பை உறுதிப்படுத்தும் பல தகவல்களை வழங்குகிறது. குறிப்பாக, பாகோஸ் அரசர்களுக்கு விஷம் கொடுத்து, தனது விருப்பப்படி புதிய மன்னர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற கருத்து இரு ஆசிரியர்களிடமும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுகிறது. இந்த ஒற்றுமை, குறைந்தபட்சம் அந்தக் காலத்தில் இத்தகைய ஒரு வரலாற்று மரபு பரவலாக இருந்ததை உணர்த்துகிறது.
பிளூட்டார்க் தனது Life of Alexander நூலில் பாகோஸைப் பற்றி மிக விரிவாக எழுதவில்லை. இருப்பினும், டேரியஸ் III-இன் ஆட்சிக் காலத்தின் தொடக்க அரசியல் சூழலை விவரிக்கும்போது, அகாமனிய அரசவையில் முன்பே கடுமையான உள்நாட்டு அதிகாரப் போட்டிகள் இருந்ததை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இதன் மூலம் டியோடோரஸ் கூறும் அரசியல் பின்னணிக்கு மறைமுக ஆதரவு கிடைக்கிறது.
அரியன் எழுதிய Anabasis of Alexander நூல் முதன்மையாக அலெக்சாண்டரின் படையெடுப்பை மையமாகக் கொண்டது. எனவே, பாகோஸின் வாழ்க்கையைப் பற்றி அவர் அதிகம் குறிப்பிடவில்லை. இருப்பினும், டேரியஸ் III-இன் ஆட்சியை விவரிக்கும்போது, பேரரசு ஏற்கனவே அரசியல் பலவீனத்தில் இருந்தது என்பதை அவரது பதிவு உறுதிப்படுத்துகிறது. இது, பாகோஸின் காலத்தில் ஏற்பட்ட அரசியல் நிலையற்ற தன்மையை மறைமுகமாக ஆதரிக்கிறது.
க்வின்டஸ் குர்டியஸ் ரூஃபஸ் தனது அலெக்சாண்டரைப் பற்றிய நூலில் பாரசீக அரசவையின் சூழலை நாடகத்தன்மையுடன் விவரிக்கிறார். அவரது எழுத்து இலக்கிய அழகை அதிகம் கொண்டிருந்தாலும், அரண்மனைச் சதிகள் மற்றும் அதிகாரப் போட்டிகள் அகாமனிய அரசவையில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன என்ற கருத்தை அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
இந்த ஐந்து முக்கிய ஆதாரங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, சில முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்க முடிகிறது. முதலில், ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III மற்றும் ஆர்செஸ் ஆகிய இரு மன்னர்களின் மரணமும் இயல்பானதாகக் கருதப்படவில்லை. இரண்டாவதாக, பாகோஸ் அகாமனிய அரசவையில் அசாதாரணமான அதிகாரத்தைப் பெற்றிருந்தார் என்பதில் எல்லா ஆசிரியர்களும் மறைமுகமாகவோ நேரடியாகவோ ஒத்த கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர். மூன்றாவதாக, டேரியஸ் III-இன் ஆட்சி தொடங்கியவுடன் பாகோஸ் அரசியல் களத்திலிருந்து மறைந்துவிடுகிறார் என்பதும் அனைத்து ஆதாரங்களிலும் காணப்படுகிறது.
இருப்பினும், ஆதாரங்களில் குறிப்பிடத்தக்க மௌனங்களும் உள்ளன. பாகோஸின் குடும்பம், பிறப்பிடம், கல்வி, ஆரம்ப அரசியல் வாழ்க்கை மற்றும் அவருடைய நிர்வாகப் பதவி போன்ற அடிப்படைத் தகவல்கள் எந்தப் பண்டைய ஆசிரியராலும் தெளிவாகக் கூறப்படவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் பாகோஸின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்ட அரசியல் சம்பவங்களிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றனர். இதனால், அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றின் முதல் பகுதி வரலாற்றில் பெரும்பாலும் மறைந்துவிட்டது.
நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த ஆதாரங்களை விமர்சன அணுகுமுறையுடன் பயன்படுத்துகின்றனர். பியர் பிரியான், பண்டைய கிரேக்க ஆசிரியர்கள் பாரசீகப் பேரரசை ஒரு “அரண்மனைச் சதிகளின் பேரரசு” என்று சித்தரிக்கும் இலக்கிய மரபின் தாக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபடவில்லை என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே, ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டையும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டியது அவசியம் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
மரியா ப்ரோசியஸ் மேலும் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைக்கிறார். அவரது பார்வையில், பாகோஸ் உண்மையில் அரசியல் செல்வாக்கு பெற்றவர் என்பது மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மை. ஆனால் அவர்மீது சுமத்தப்பட்ட அனைத்துக் கொலைக் குற்றச்சாட்டுகளும் முழுமையாக நிரூபிக்கப்பட்டவை என்று கூற முடியாது. குறிப்பாக, சமகால பாரசீக கல்வெட்டுகள் அல்லது அரச ஆவணங்கள் இல்லாததால், நமது முடிவுகள் கிடைக்கக்கூடிய ஆதாரங்களின் வரம்பிற்குள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.
வரலாற்று ஆய்வின் அடிப்படை நெறி, ஆதாரங்களை கண்மூடித்தனமாக நம்புவதும் அல்ல; அவற்றை முழுமையாக நிராகரிப்பதும் அல்ல. பாகோஸின் வாழ்க்கை இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். அவர் அரசியல் அதிகாரத்தின் உச்சத்தை அடைந்தார் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அவர் செய்ததாகக் கூறப்படும் ஒவ்வொரு செயலின் விவரங்களும் இலக்கிய அலங்காரங்களாலும் அரசியல் சார்புநிலைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். எனவே, பாகோஸை ஒரு புராணக் கொலையாளியாகவோ அல்லது முற்றிலும் நிரபராதியாகவோ சித்தரிப்பதைவிட, ஆதாரங்களின் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் கருத்தில் கொண்டு அணுகுவதே வரலாற்றியல் ரீதியாக சரியான முறையாகும்.
முக்கிய ஆதாரங்கள்
- Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Books XVI–XVII.
- Justin. Epitome of Pompeius Trogus, Book X.
- Plutarch. Life of Alexander.
- Arrian. Anabasis of Alexander.
- Quintus Curtius Rufus. Histories of Alexander the Great.
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006
(தொடரும்)