அத்தியாயம் 18: தாவோ தே சிங்கும் திருக்குறளும் – இயற்கையும் அறமும் சந்திக்கும் இடம்
உலகின் தலைசிறந்த ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டுப் படிக்கும்போது, தாவோ தே சிங்கும் திருக்குறளும் வாசகருக்கு ஒரு வியப்பான அனுபவத்தை அளிக்கின்றன. சீன மொழியில் உருவான ஒரு தத்துவ நூலும், தமிழில் எழுதப்பட்ட ஒரு அறநூலும் பல நூற்றாண்டுகள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் இடைவெளியில் தோன்றியிருந்தாலும், மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய அவற்றின் சில அடிப்படைச் சிந்தனைகள் ஒரே திசையை நோக்கிச் செல்கின்றன. அதே நேரத்தில், அவற்றின் அணுகுமுறைகளில் தெளிவான வேறுபாடுகளும் உள்ளன. இந்த ஒற்றுமைகளையும் வேறுபாடுகளையும் புரிந்துகொள்வதுதான் இவ்விரு நூல்களின் உண்மையான பெருமையை உணரச் செய்கிறது.
தாவோ தே சிங்கின் மையக் கருத்து இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்வதாகும். மனிதன் இயற்கையை வெல்ல முயன்றால் இறுதியில் அவனே தோல்வியடைவான். இயற்கையின் ஓட்டத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதனுடன் இசைந்து வாழ்வதே அறிவு என்று லாவோஸி கூறுகிறார். நீர், காற்று, பள்ளத்தாக்கு, விதை, மரம் போன்ற இயற்கை உருவகங்கள் வழியாக வாழ்க்கையின் உண்மைகளை அவர் விளக்குகிறார்.
திருக்குறளில் இயற்கை ஒரு தத்துவ உருவகமாகக் குறைவாக வந்தாலும், வாழ்க்கையின் அடித்தளமாக அது வலியுறுத்தப்படுகிறது. மழை இல்லாமல் உலகம் இயங்காது என்று திருவள்ளுவர் கூறும் அதிகாரம், இயற்கையின் மீதான மனித சார்பை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. உழவு, உணவு, செல்வம், அரசாட்சி ஆகிய அனைத்திற்கும் இயற்கையே அடிப்படை என்பதை அவர் நினைவூட்டுகிறார்.
பணிவைப் பற்றிய சிந்தனையில் இரு நூல்களும் மிகுந்த ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. தாவோ தே சிங்கில் உயர்ந்தவன் தன்னை உயர்ந்தவன் என்று காட்டிக்கொள்ள மாட்டான். ஆறு எவ்வாறு எல்லாச் சிற்றோடைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறதோ, அவ்வாறே உண்மையான தலைவர் மக்களைத் தன்னிடம் ஈர்க்கிறார். காரணம், அவர் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளாமல் தாழ்த்திக்கொள்கிறார்.
திருக்குறளும் அடக்கத்தையும் பணிவையும் மனிதனின் உயர்ந்த ஆபரணங்களாகக் கருதுகிறது. செல்வமும் அறிவும் இருந்தாலும் பணிவு இல்லையெனில் அவற்றிற்கு மதிப்பு இல்லை என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். இங்கே இரு நூல்களும் அதிகாரத்தின் வெளிப்பாட்டை அல்ல, குணத்தின் வெளிப்பாட்டையே உயர்ந்ததாகக் கருதுகின்றன.
ஆட்சியைப் பற்றிய சிந்தனையில் இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. தாவோ தே சிங், ஆட்சியாளர் மிகக் குறைவாகத் தலையிட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. மக்கள் தங்கள் இயல்பான வாழ்க்கையை வாழ அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். அளவுக்கு அதிகமான சட்டங்களும் கட்டுப்பாடுகளும் புதிய பிரச்சினைகளை உருவாக்கும் என்று அது எச்சரிக்கிறது.
திருக்குறள் அதற்கு மாறாக நல்ல நிர்வாகத்தை விரிவாக விளக்குகிறது. அரசன் நீதியுடன் ஆட்சி செய்ய வேண்டும். திறமையான அமைச்சர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். நாட்டின் பாதுகாப்பு, பொருளாதாரம், வேளாண்மை, நீதித்துறை ஆகிய அனைத்தையும் கவனிக்க வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். அதாவது தாவோ தே சிங் “குறைந்த ஆட்சி” என்ற கொள்கையை முன்வைக்கிறது; திருக்குறள் “நல்ல ஆட்சி” என்ற கொள்கையை முன்வைக்கிறது.
எளிமையும் இரு நூல்களின் பொதுவான பண்பாகும். தாவோ தே சிங் தேவைக்கு அதிகமாகச் சேர்ப்பது மனிதனை அமைதியிலிருந்து விலக்கிவிடும் என்று கூறுகிறது. ஆசைகள் குறைந்தால் மனம் அமைதியாக இருக்கும். எளிமையான வாழ்க்கையே நிறைவான வாழ்க்கை என்ற கருத்து முழு நூலிலும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
திருக்குறளிலும் பேராசை கடுமையாக விமர்சிக்கப்படுகிறது. அளவறிந்து வாழ்வதும், பொருளை நியாயமான முறையில் ஈட்டுவதும், அதை அறவழியில் பயன்படுத்துவதும் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறிகளாகக் கூறப்படுகின்றன. செல்வம் மனிதனை ஆளக்கூடாது; மனிதனே செல்வத்தை அறத்தோடு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே திருவள்ளுவரின் பார்வை.
இரு நூல்களுக்கும் இடையே ஒரு முக்கியமான தத்துவ வேறுபாடு உள்ளது. தாவோ தே சிங் உலகின் இயற்கை ஓட்டத்தோடு மனிதன் ஒன்றுபட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. திருக்குறள் மனிதன் தனது அறிவாலும் ஒழுக்கத்தாலும் சமூகத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறது. ஒன்று இயற்கையின் அமைதியை நோக்கிச் செல்கிறது; மற்றொன்று சமூகத்தின் அறநெறியை நோக்கிச் செல்கிறது. இந்த இரு பாதைகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல. மனித வாழ்க்கையின் இரு வேறுபட்ட பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
வரலாற்று ஆய்வுகள், தாவோ தே சிங்குக்கும் திருக்குறளுக்கும் இடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்ததாக எந்த ஆதாரத்தையும் வழங்கவில்லை. எனவே இரண்டிற்கும் இடையிலான ஒற்றுமைகள் மனித சமூகம் தனித்தனியாக உருவாக்கிய பொதுவான ஞானத்தின் வெளிப்பாடுகளாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. இதுவே உலக ஞான இலக்கியங்களை ஒப்பிட்டு வாசிப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும் காட்டுகிறது.
மெசப்பொத்தேமியாவில் மனிதன் ஒழுக்கத்தைத் தேடினான். எகிப்தில் நீதியைத் தேடினான். இந்தியாவில் ஆன்மிக உண்மையைத் தேடினான். பாரசீகத்தில் நல்ல சிந்தனையைத் தேடினான். சீனாவில் கன்பூசியஸ் சமூக ஒழுங்கைத் தேடினார்; லாவோஸி இயற்கையின் அமைதியைத் தேடினார். தமிழில் திருவள்ளுவர் அவற்றில் பலவற்றை மனித வாழ்வின் நடைமுறை அறமாகச் செம்மைப்படுத்தினார்.
இந்த உலகளாவிய தேடல்களின் நடுவில் ஒரு உண்மை மட்டும் மாறாமல் நிற்கிறது. காலம் மாறலாம். மொழிகள் மாறலாம். அரசுகள் எழுந்து மறையலாம். ஆனால் மனிதன் நல்லவனாக வாழ வேண்டும் என்ற கனவு மட்டும் எல்லா நாகரிகங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறது. அந்தக் கனவின் அழியாத சாட்சிகளாக தாவோ தே சிங்கும் திருக்குறளும் இன்றும் உலக மக்களைச் சிந்திக்கச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.
அத்தியாயம் 19: கிரேக்க உலகின் முதல் அறநூல்களில் ஒன்று – ஹெசியோடும் வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸும்
மெசப்பொத்தேமியா, எகிப்து, இந்தியா, பாரசீகம், சீனா ஆகிய நாகரிகங்களின் ஞான மரபுகளைப் பார்த்த பிறகு, இப்போது உலகின் மேற்கத்திய அறிவு மரபின் முக்கியமான தொடக்கங்களில் ஒன்றான பண்டைய கிரேக்கத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம். கிரேக்க நாகரிகம் என்றவுடன் பலருக்கும் சாக்ரடீஸ், பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் ஆகியோரே நினைவுக்கு வருவார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, உழைப்பு, நீதி, அறம், மனித வாழ்க்கை ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிந்தித்த கவிஞர் ஒருவர் வாழ்ந்தார். அவர்தான் ஹெசியோட்.
ஹெசியோட் பொதுவாகக் கி.மு. எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர் என்று வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். அவர் வாழ்ந்த காலம் கிரேக்க நகர அரசுகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்த காலம். விவசாயம், நில உரிமை, குடும்ப வாழ்க்கை, சமூக ஒழுங்கு ஆகியவை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் மையமாக இருந்தன. இந்தச் சூழலில்தான் அவரது புகழ்பெற்ற வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ் உருவானது.
இந்த நூல் ஒரு காவியம் அல்ல. போர்க்கள வீரர்களின் புகழைப் பாடும் இலக்கியமும் அல்ல. மாறாக, சாதாரண மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கற்றுத்தரும் வாழ்க்கை வழிகாட்டி. இந்தக் காரணத்தால் உலகின் மிகப் பழமையான அற இலக்கியங்களில் ஒன்றாக இது கருதப்படுகிறது.
வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ் உருவான பின்னணியும் சுவாரசியமானது. ஹெசியோட்டுக்கும் அவரது சகோதரர் பெர்சீஸுக்கும் இடையே சொத்துத் தகராறு ஏற்பட்டதாக நூலிலேயே குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்தத் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை மட்டும் பதிவு செய்யாமல், அநீதி, பேராசை, சோம்பல், உழைப்பு, நேர்மை ஆகியவற்றைப் பற்றிய விரிவான வாழ்க்கைப் பாடங்களாக அவர் அதை மாற்றியமைத்தார். ஒரு குடும்பப் பிரச்சினையிலிருந்து உலகளாவிய ஒழுக்க நூல் உருவானது என்பது இலக்கிய வரலாற்றின் வியப்பூட்டும் நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும்.
இந்த நூலின் மையக் கருத்து மிகவும் தெளிவானது. மனிதன் உழைத்து வாழ வேண்டும். சோம்பல் வறுமையை உருவாக்கும்; உழைப்பு செழிப்பை உருவாக்கும். ஆனால் உழைப்பு என்பது செல்வம் சேர்ப்பதற்காக மட்டும் அல்ல. நேர்மையான உழைப்பின் வழியே மனிதனின் குணமும் உருவாகிறது என்று ஹெசியோட் கருதுகிறார்.
இந்த எண்ணம் திருக்குறளை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் பரிச்சயமானதாக இருக்கும். திருவள்ளுவர் உழவையும் உழைப்பையும் உலக வாழ்வின் அடித்தளமாகக் கருதுகிறார். உழைப்பவர்களே உலகத்தைத் தாங்குகிறார்கள் என்ற அவரது கருத்து, ஹெசியோட்டின் சிந்தனையுடன் பல இடங்களில் ஒலிக்கிறது. இருவரும் செல்வத்தைவிட உழைப்பின் பெருமைக்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர்.
நீதியைப் பற்றியும் ஹெசியோட் ஆழமாகச் சிந்திக்கிறார். நீதியை மீறும் அரசர்களும் நீதிபதிகளும் இறுதியில் தங்களது சமூகத்தையே அழிவுக்கு இட்டுச் செல்வார்கள் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார். அநீதி தற்காலிகமாக வெற்றி பெறலாம்; ஆனால் நீதி மட்டுமே நிலையான அமைதியை உருவாக்கும் என்பதே அவரது நம்பிக்கை.
இந்தக் கருத்தும் திருக்குறளின் அரசியல் அதிகாரங்களை நினைவூட்டுகிறது. நீதியில்லாத ஆட்சி நீடிக்காது. மக்களின் நலனைப் பாதுகாக்கும் அரசனே உண்மையான அரசன் என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். இரண்டு வெவ்வேறு நாகரிகங்களில் உருவான இந்த இரு நூல்களும் நீதியை அரசின் அடித்தளமாகக் கருதுகின்றன.
வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸின் இன்னொரு சிறப்பு, காலத்தை மதிக்கும் வாழ்க்கை முறையைப் போதிப்பதாகும். எந்தப் பருவத்தில் விதைக்க வேண்டும், எப்போது அறுவடை செய்ய வேண்டும், எப்போது கடல் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும், எந்த நேரத்தில் எந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் ஹெசியோட் விவரிக்கிறார். இதனால் இந்நூல் ஒரு அறநூலாக மட்டுமல்லாமல், விவசாய மற்றும் சமூக வாழ்க்கைக்கான நடைமுறை வழிகாட்டியாகவும் விளங்குகிறது.
திருக்குறளிலும் காலமறிதல், இடனறிதல் (இடம் அறிதல்), வினைசெயல்வகை (வினை அறிதல்) ஆகிய கருத்துகள் பல அதிகாரங்களில் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. நல்ல எண்ணம் மட்டும் போதாது; சரியான நேரத்தில் சரியான செயலைச் செய்வதே அறிவு என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இந்த நடைமுறை அறிவு, ஹெசியோட்டின் வாழ்க்கை அணுகுமுறையுடனும் நெருக்கமாக ஒத்துப்போகிறது.
இலக்கிய வடிவத்தில் ஹெசியோட்டின் நூல் கிரேக்கக் கவிதை மரபைச் சேர்ந்தது. உவமைகள், புராணக் கதைகள், அறிவுரைகள், விவசாய அனுபவங்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்துள்ளன. திருக்குறள் அதற்கு மாறாக மிகுந்த செறிவுடைய குறுங்கவிதை வடிவத்தில் அமைந்துள்ளது. இருந்தாலும் இரு நூல்களும் வாசகரின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதே தங்கள் முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.
வரலாற்று ரீதியாக, வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ் கிரேக்க ஒழுக்கச் சிந்தனையின் தொடக்க ஆவணங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. பின்னர் தோன்றிய கிரேக்கத் தத்துவ மரபுகள், குறிப்பாக மனித வாழ்க்கை, நீதி, உழைப்பு, சமூகப் பொறுப்பு பற்றிய விவாதங்களுக்கு இது ஒரு ஆரம்ப அடித்தளமாக அமைந்தது என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, ஹெசியோட்டின் இந்த நூல் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. நாகரிகம் என்பது அரண்மனைகளாலும் போர்வெற்றிகளாலும் மட்டுமே உருவாகவில்லை. வயலில் உழைக்கும் விவசாயியின் வியர்வையாலும், நேர்மையாக வாழ முயலும் சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையாலும் அது கட்டமைக்கப்பட்டது. அந்த எளிய மனிதனின் வாழ்க்கைக்காக எழுதப்பட்ட ஞானநூலாகவே வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ் இன்று வரை உலக இலக்கியத்தில் தனித்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.
(தொடரும்)