ரோமின் பார்வை இந்தியப் பெருங்கடலை நோக்கித் திரும்பியபோது!
கார்த்தேஜ் வீழ்ந்தது. மத்தியதரைக் கடலில் ரோமின் பிடி இறுகியது. புதிய மாகாணங்களிலிருந்து செல்வம் குவிந்தது, சந்தைகள் விரிவடைந்தன.
ஆனாலும் ரோமின் முன் ஒரு கேள்வி நின்றது. மத்தியதரைக் கடலை ஆளும் ரோமால், உலகின் தொலைதூரச் சந்தைகளையும் தன் பொருளாதார வட்டத்துக்குள் இழுக்க முடியுமா?
ரோமின் செல்வந்தர்களுக்கு இனி தானியமும் வெள்ளியும் போதவில்லை. வாசனைப் பொருட்கள், முத்துக்கள், பட்டு, அரிய கற்கள், அனைத்திற்கும் மேலாக மிளகு என ஆடம்பரப் பொருட்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையின் அங்கமாகிவிட்டன.
இவை எங்கிருந்து வந்தன? கிழக்கிலிருந்து. அந்தக் கிழக்கின் முக்கிய வணிக மையங்களில் ஒன்று தென்னிந்தியா.
ஆனால் தென்னிந்தியாவிலிருந்து ரோமுக்குப் பொருள் வந்து சேர்வது, கப்பலைக் கடலில் இறக்கிவிடுவது போன்ற எளிய காரியம் அல்ல. வழியில் துறைமுகங்கள், கடல் பாதைகள், வணிகக் குழுக்கள், வரிகள், கொள்ளையர்கள், அரசியல் அதிகாரங்கள் எனப் பல தடைகள் காத்திருந்தன.
இந்தத் தடைகளைத் தாண்டி ஒரு வணிகப் பேரரசாக வளர, ரோம் தன் இராணுவ வலிமையை எப்படிப் பயன்படுத்தியது? இதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் கதை.
கடலை வென்றால் சந்தையை வெல்லலாம்
கடலில் வணிகம் செய்யும் எவருக்கும் ஒரே அடிப்படைத் தேவைதான். ஏற்றிச் சென்ற பொருள் பத்திரமாகப் போய்ச் சேர வேண்டும். வழியில் கொள்ளை, கப்பல் மூழ்குதல், அரசியல் மோதலால் பாதை மூடப்படுதல் என எது நடந்தாலும் லாபம் ஒரே நொடியில் நஷ்டமாகிவிடும்.
இன்றும் நிலைமை இதுவே. பொருள் தயாராக இருந்தால் மட்டும் போதாது; அதைச் சந்தைக்குக் கொண்டுசெல்லும் பாதையும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும்.
பண்டைய ரோமுக்கும் இது தெரிந்திருந்தது. எதிரிகளைத் தோற்கடித்த பிறகும், கடல் வணிகத்துக்குப் பெரும் தடையாக இருந்தவர்கள் கடற்கொள்ளையர்கள். கி.மு. 67-இல் ரோமானியத் தளபதி பாம்பே (Pompey) இவர்களை ஒடுக்குவதற்காகப் பெரும் அதிகாரத்துடன் அனுப்பப்பட்டார். அவர் எடுத்த நடவடிக்கைகள் ரோமின் கடல் வணிகத்துக்கு மிகுந்த பாதுகாப்பைத் தந்தன.
இது வெறும் இராணுவ நடவடிக்கை மட்டுமல்ல. இதற்குப் பின்னால் ஒரு பொருளாதாரச் சங்கிலி இருக்கிறது:
- கொள்ளையர் அச்சம் குறைந்தால், வணிகரின் பயண அபாயம் குறையும்.
- அபாயம் குறைந்தால், வணிகம் செய்யும் துணிவு கூடும்.
- கப்பல் போக்குவரத்து பெருகினால், துறைமுகங்கள் சுறுசுறுப்பாகும்.
- வணிகம் பெருகினால், அரசுக்கு வரி வருவாய் உயரும்.
ரோமின் வாளுக்கும் அதன் வணிகத்துக்கும் இடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்தது என்பது இதுதான்.
ஆனால் மத்தியதரைக் கடலை ஆள்வது மட்டும் ரோமின் வணிக ஆசையை நிறைவு செய்யவில்லை. அதன் பார்வை கடல் எல்லைகளைத் தாண்டிக் கிழக்கே நீண்டது.
எகிப்து: கிழக்கு வணிகத்தின் திறவுகோல்
கி.மு. 31-இல் ஆக்டியம் (Actium) கடற்போர் நடந்தது. ஆக்டேவியன், மார்க் ஆண்டனியையும் கிளியோபாட்ராவையும் எதிர்கொண்ட இந்தப் போரில் வெற்றி பெற்றவர் ஆக்டேவியன். மறு ஆண்டு, கி.மு. 30-இல், எகிப்து ரோமின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது.
பின்னாளில் அகஸ்டஸ் (Augustus) என்ற பெயரில் ரோமின் முதல் பேரரசரான அவருடைய இந்த வெற்றி, அரசியல் அதிகார மாற்றத்தோடு நின்றுவிடவில்லை. கிழக்கு வணிகத்துக்கான புதிய வாயில்களையும் அது திறந்தது.
எகிப்து ஏன் அவ்வளவு முக்கியம்? ஏனெனில், மத்தியதரைக் கடலையும் செங்கடலையும் இணைக்கும் வணிக அமைப்பின் நடுவில் எகிப்து இருந்தது. செங்கடல் துறைமுகங்களிலிருந்து அரேபியக் கடல் வழியாக இந்தியாவை அடைய முடிந்தது. இந்தியாவிலிருந்து வந்த பொருட்கள் எகிப்து வழியாக அலெக்சாந்திரியாவை அடைந்து, அங்கிருந்து மத்தியதரைக் கடல் வழியாக ரோமுக்குச் சென்றன.
அதாவது, இந்த வணிகச் சங்கிலியின் மிக முக்கியமான கண்ணியை ரோம் தன் நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவந்தது.
இங்கே ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும். ரோம் இந்தியாவை வெல்லவேண்டிய அவசியமே இல்லை. இந்தியாவிலிருந்து வரும் பொருட்களின் பாதையை அணுகுவதும், அந்த வணிகத்திலிருந்து வருவாய் ஈட்டுவதுமே அதன் பொருளாதாரத்துக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.
ரோமின் வணிக வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள இதுவே முக்கியமான கோணம்.
இந்தியாவை நோக்கிச் சென்ற கப்பல்கள்
இனி நம் பார்வையைத் தென்னிந்தியாவுக்குத் திருப்புவோம்.
அன்றைய தென்னிந்தியா தனக்கெனத் தனித்துவமான அரசியல், பொருளாதார அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது. சேரர், சோழர், பாண்டியர் ஆட்சியில் விவசாயம், கைவினை உற்பத்தி, உள்நாட்டு வணிகம், கடல் வணிகம் அனைத்தும் செழித்திருந்தன.
இந்தப் பொருளாதாரத்தில் கடற்கரைத் துறைமுகங்களுக்குப் பெரும் பங்கு இருந்தது. அவற்றில் முசிறி (Muziris) தனி இடம் பெற்றது. இன்றைய கேரளப் பகுதியில் இருந்ததாகக் கருதப்படும் இந்தத் துறைமுகம், ரோமப் பேரரசுக்கும் தென்னிந்தியாவுக்கும் இடையிலான வணிகத்தின் முக்கிய மையமாக விளங்கியது.
ரோமானியர்களுக்கு மிளகு வெறும் சுவைக்கான பொருள் அல்ல; அது செல்வத்தின் அடையாளமாகவும் மதிக்கப்பட்டது. தென்னிந்தியாவிலிருந்து மிளகு, முத்து, தந்தம், விலையுயர்ந்த கற்கள் போன்றவை கடல் கடந்து சென்றன. பதிலுக்குத் தங்கம், வெள்ளி, மது, கண்ணாடிப் பொருட்கள் போன்றவை தென்னிந்தியச் சந்தைகளுக்கு வந்தன.
இந்த வணிகம் எவ்வளவு பெரிது என்பதற்குத் தொல்லியல் சான்று உண்டு. தென்னிந்தியாவின் பல பகுதிகளில் ரோமானிய நாணயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. அவை வெறும் வெளிநாட்டுப் பொருட்கள் அல்ல; ரோமுக்கும் தென்னிந்தியாவுக்கும் இடையே நீண்ட காலம் பொருளாதாரப் பரிமாற்றம் நடந்ததற்கான சாட்சிகள்.
சங்க இலக்கியங்களிலும் யவனர்கள், வெளிநாட்டுக் கப்பல்கள், துறைமுகங்கள், மிளகு வணிகம் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன.
அன்று ஒரு கப்பல் முசிறியில் நங்கூரமிட்டபோது, அது பொருட்களை மட்டும் சுமந்து வரவில்லை; இரண்டு வேறுபட்ட உலகங்களின் பொருளாதாரத் தேவைகளையும் சுமந்து வந்தது.
ஒரு பக்கம் ரோமின் செல்வந்தர்களின் தேவை; மறுபக்கம் தென்னிந்தியாவின் உற்பத்தித் திறன். இந்த இரண்டையும் இணைத்தது கடல்.
கடலைக் கடக்க உதவிய இயற்கையின் ரகசியம்
இந்த வணிக வளர்ச்சியில் மனிதத் திறமையோடு இயற்கையும் கைகோர்த்தது.
இந்தியப் பெருங்கடலில் குறிப்பிட்ட பருவங்களில் திசை மாறி வீசும் பருவக்காற்று, கடல் பயணத்தின் தன்மையையே மாற்றியது. அந்தக் காற்றின் போக்கைப் புரிந்துகொண்ட வணிகர்கள், அரேபியக் கடலை நேராகக் கடந்து இந்தியாவை அடையத் தொடங்கினர்.
முன்பு, கரையோரமாகவே மெதுவாக நகர்ந்து, பல இடங்களில் நின்று, ஒவ்வொரு அபாயத்தையும் சமாளித்துப் பயணிக்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம். பருவக்காற்றைப் பயன்படுத்தியபோது, பயண நேரத்தையும் செலவையும் கட்டுக்குள் வைக்கும் புதிய வாய்ப்பு உருவானது.
இதனால் எகிப்தின் செங்கடல் துறைமுகங்களுக்கும் தென்னிந்தியத் துறைமுகங்களுக்கும் இடையே நேரடி வணிகம் வளர்ந்தது. அகஸ்டஸ் காலத்தில் செங்கடல் துறைமுகங்களிலிருந்து இந்தியாவுக்குப் பெரும் எண்ணிக்கையிலான கப்பல்கள் சென்றதாகப் பண்டைய புவியியலாளர் ஸ்ட்ராபோ பதிவு செய்துள்ளார்.
இதை இன்று நாம் விநியோகச் சங்கிலி (Supply Chain) என்கிறோம். பொருள் எங்கே உற்பத்தியாகிறது, எப்படி நகர்கிறது, எவ்வளவு நாளில் சந்தையை அடைகிறது, அதற்கு எவ்வளவு செலவாகிறது என்பவையே வணிகத்தின் லாபத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன.
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் இதே அடிப்படைகள்தான் செயல்பட்டன.
ஆக, ரோமின் வணிக வளர்ச்சி இராணுவ வெற்றியின் விளைவு மட்டுமல்ல. புவியியல், பருவக்காற்று, துறைமுகங்கள், கப்பல் போக்குவரத்து, சந்தைத் தேவை ஆகிய அனைத்தும் ஒரே பொருளாதார வட்டத்தில் இணைந்ததன் விளைவு.
வணிகத்தைப் பாதுகாக்கும் அதிகாரம்
வணிகப் பாதை உருவாகிவிட்டால் எல்லாம் முடிந்ததா? இல்லை.
அந்தப் பாதையில் செல்லும் கப்பல்களுக்குப் பாதுகாப்பு வேண்டும். துறைமுகங்களில் வரி வசூலிக்க வேண்டும். வணிகத் தகராறுகளைத் தீர்க்க வேண்டும். இவற்றின் மூலம் அரசுக்கும் வருவாய் வர வேண்டும். அதனால்தான் பேரரசின் நிர்வாக அமைப்பும் இராணுவ அதிகாரமும் இந்த வணிகத்துக்கு இன்றியமையாதவை ஆயின.
அகஸ்டஸ் காலத்தில் தொடங்கி, அவருக்குப் பின் வந்த பேரரசர்கள் காலத்திலும் ரோமின் வணிகத் தொடர்புகள் கிழக்கு நோக்கி விரிந்தன. ரோமின் எகிப்திய நிர்வாகம் செங்கடல் வணிகப் பாதைகளோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்தது. இந்தியாவிலிருந்து வந்த பொருட்கள் எகிப்தை அடைந்ததும், அங்கிருந்து பிற சந்தைகளுக்குப் பிரிந்து சென்றன.
ஆனால் இங்கே ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு உண்டு. ரோம் இந்தியப் பெருங்கடல் முழுவதையும் தன் நேரடி இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரவில்லை. தன் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளையும் துறைமுகங்களையும் பயன்படுத்தி, தொலைதூர வணிகத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டது.
ஒவ்வொரு நாட்டையும் கைப்பற்றாமலேயே, அந்த நாடுகளுடனான வணிகத்தில் ஒரு பேரரசு பெரும் பங்கு பெற முடியும். ரோம் அதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
அதன் இராணுவ வெற்றிகள் எகிப்து போன்ற முக்கியப் பகுதிகளைக் கையில் கொடுத்தன. அந்த அரசியல் அதிகாரம் வணிகப் பாதைகளைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை விரிவாக்கியது. வணிகம் வளர வளர வருவாயும் செல்வமும் பெருகின. இப்படிப் போர், நிர்வாகம், கடல் போக்குவரத்து, வணிகம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தன.
இந்த வணிகத்தின் லாபம் யாருக்குச் சென்றது?
ரோமுக்கு இந்தியப் பொருட்கள் தேவைப்பட்டன. தென்னிந்தியாவுக்கு வெளிநாட்டுச் சந்தை கிடைத்தது. வணிகர்கள் லாபம் ஈட்டினர், துறைமுகங்கள் வளர்ந்தன, உற்பத்தியாளர்களுக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு சென்றவர்களுக்கும் புதிய வாய்ப்புகள் பிறந்தன.
ஆனால் எல்லோருக்கும் சமமாகப் பலன் கிடைத்ததா? இல்லை.
லாபம் உற்பத்தியாளர்கள், இடைநிலை வணிகர்கள், கப்பல் உரிமையாளர்கள், கடன் வழங்குவோர், வரி வசூலிப்போர் எனப் பலரிடையே பகிரப்பட்டது. யாருக்கு எவ்வளவு என்பது அவரவர் அதிகாரம், முதலீடு, சந்தைத் தொடர்பு, அபாயத்தைத் தாங்கும் திறன் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.
இன்னொரு பக்கமும் இருந்தது. கிழக்கின் ஆடம்பரப் பொருட்களுக்கான ரோமின் தேவை அதிகரிக்க அதிகரிக்க, தங்கமும் வெள்ளியும் கிழக்கு நோக்கி வெளியேறுவது குறித்து ரோமானிய எழுத்தாளர்கள் கவலை தெரிவித்தனர்.
இது ஒரு சுவாரசியமான பொருளாதார முரண். ஒரு நாட்டு மக்கள் வெளிநாட்டுப் பொருட்களை அதிகம் விரும்பினால் பணம் வெளியேறலாம். ஆனால் அதே வணிகம் கப்பல் போக்குவரத்து, வரி வருவாய், வணிகச் சேவைகள் மூலம் அந்த நாட்டுக்குப் பலனையும் தரலாம்.
எனவே, பொருட்கள் எந்தத் திசையில் நகர்கின்றன என்பதை மட்டும் வைத்து ஒரு நாட்டின் பொருளாதார நிலையைச் சொல்லிவிட முடியாது. அந்தப் பரிமாற்றத்தில் யார் சம்பாதிக்கிறார்கள், யார் செலவழிக்கிறார்கள், யாரிடம் செல்வம் குவிகிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
போன அத்தியாயத்தில் நாம் எழுப்பிய அதே கேள்வி இங்கும் வருகிறது: செல்வம் உருவாவது ஒரு விஷயம்; அது யாரிடம் குவிகிறது என்பது முற்றிலும் வேறு விஷயம்.
ரோமின் வெற்றி உண்மையில் எதில் இருந்தது?
கார்த்தேஜை வீழ்த்தியதால் மத்தியதரைக் கடலில் ரோம் தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டியது. பாம்பே போன்ற தளபதிகள் கடற்கொள்ளையர் அச்சுறுத்தலைக் கட்டுப்படுத்தினர். ஆக்டியம் போரில் வென்று எகிப்தைக் கைப்பற்றிய அகஸ்டஸ், ரோமின் அரசியல் அதிகாரத்தைப் புதிய வணிக வாயில்களோடு இணைத்தார். இதன் பின்னணியில் தென்னிந்தியாவுடனான கடல் வணிகமும் வளர்ந்தது.
முசிறி போன்ற துறைமுகங்கள், பருவக்காற்றைப் பயன்படுத்திய கடல் பயணங்கள், ரோமானிய நாணயங்கள், மிளகு வணிகம் ஆகியவை இந்த உறவு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதைக் காட்டுகின்றன.
ஆனால் ஒன்றை மறக்கக் கூடாது. தென்னிந்தியாவை வென்று ரோம் இந்த வணிகத்தை உருவாக்கவில்லை. தென்னிந்திய அரசுகளிடமும் வணிகர்களிடமும் ஏற்கெனவே இருந்த உற்பத்தித் திறன், துறைமுகங்கள், வணிக அறிவு ஆகியவற்றோடு ரோமின் தேவை இணைந்தபோதுதான் இந்தப் பரிமாற்றம் விரிவடைந்தது.
இந்த வரலாறு சொல்லும் மிக முக்கியமான பாடம் இதுதான்: உலக வணிகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்த, எல்லா இடங்களையும் கைப்பற்ற வேண்டியதில்லை. உற்பத்தி செய்யும் இடம், பொருள் நகரும் பாதை, வாங்கும் சந்தை ஆகியவற்றை இணைக்கும் அமைப்பில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்தாலே போதும்.
ஆனால் இந்த வெற்றிக்கும் ஒரு விலை இருந்தது. கடல் வணிகம் வளர்ந்தபோது செல்வம் பெருகியது. கூடவே, வெளிநாட்டுப் பொருட்களின் மீதான சார்பும், செல்வந்தர்களின் நுகர்வும், வருவாய்ப் பகிர்வில் இருந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் புதிய கேள்விகளை எழுப்பின.
ரோமின் அதிகாரம் கடல்களைத் தாண்டி விரிந்துகொண்டிருந்தது. அதன் கப்பல்கள் தொலைதூரச் சந்தைகளை எட்டிக்கொண்டிருந்தன. தென்னிந்தியாவின் மிளகும் முத்தும் ரோமின் செல்வந்தர்களின் மேசைகளை அலங்கரித்தன.
ஆனால் இந்தப் பொருளாதார விரிவாக்கம் ரோமின் எதிர்காலத்தை எப்படிப் பாதித்தது? பேரரசின் செல்வம் பெருகிக்கொண்டே போனபோது, அதன் பொருளாதார அடித்தளமும் அதே வலிமையோடு இருந்ததா? இராணுவ பலத்தாலும் வணிகப் பாதைகளாலும் உலகின் பல பகுதிகளை இணைக்க முடிந்த ஒரு பேரரசு, தன் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தில் சமநிலை இழந்தால் என்ன ஆகும்?
(தொடரும்
