அத்தியாயம் 16: அனலெக்ட்ஸும் திருக்குறளும் – இரு நாகரிகங்கள், ஒரே மனிதநேயம்
சீனாவின் அனலெக்ட்ஸையும் தமிழின் திருக்குறளையும் ஒன்றாக வாசிக்கும்போது, உலகின் இரு தொலைதூர நாகரிகங்கள் மனித வாழ்க்கையை எவ்வளவு ஒத்த பார்வையில் அணுகின என்பதை உணர முடிகிறது. இவை ஒன்றுக்கொன்று நேரடித் தொடர்பு கொண்டவை என்பதற்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. இருப்பினும், மனித சமூகம் எவ்வாறு ஒழுங்காக இயங்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு இரு நூல்களும் வழங்கும் பதில்களில் பல ஆழமான ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன.
அனலெக்ட்ஸின் மையத்தில் மனித உறவுகள் உள்ளன. மனிதன் தனியாக வாழ்வதில்லை. குடும்பம், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், ஆட்சியாளர்கள், குடிமக்கள் ஆகிய உறவுகளின் வழியே அவன் வாழ்க்கை உருவாகிறது. எனவே ஒவ்வொரு உறவிலும் மரியாதை, பொறுப்பு, நேர்மை ஆகியவை இருக்க வேண்டும் என்று கன்பூசியஸ் வலியுறுத்துகிறார்.
திருக்குறளும் இதே எண்ணத்தை விரிவுபடுத்துகிறது. இல்லற வாழ்க்கை, நட்பு, உறவுகள், குடிமை, அரசியல், பொருளாதாரம் என மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் ஒழுக்க நெறிகளை வகுக்கிறது. இதனால் திருக்குறள் தனிமனித அறநூலாக மட்டும் இல்லாமல், சமூக வாழ்வுக்கான முழுமையான வழிகாட்டியாகவும் விளங்குகிறது.
கல்வியைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. கன்பூசியஸ் கற்றலை வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர வேண்டிய செயலாகக் கருதுகிறார். கற்றவன் தன்னையே திருத்திக்கொள்ள வேண்டும். தன் அறியாமையை உணர்வதே உண்மையான அறிவின் தொடக்கம் என்று அவர் கூறுகிறார்.
திருக்குறளும் கல்வியை உயர்ந்த செல்வமாகப் போற்றுகிறது. ஆனால் கல்வி வெறும் அறிவைப் பெருக்குவதற்காக அல்ல; மனிதனின் பண்பை மேம்படுத்துவதற்காக. கற்றவனின் சொற்களில் பணிவு இருக்க வேண்டும். செயல்களில் நேர்மை இருக்க வேண்டும். சமூகத்திற்குப் பயன் தர வேண்டும். இந்த நடைமுறை அணுகுமுறையே திருக்குறளின் தனித்துவமாகும்.
குடும்பத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் இரு நூல்களும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக இருக்கின்றன. கன்பூசியஸ் பெற்றோரை மதிப்பது அனைத்து நற்பண்புகளுக்கும் அடிப்படை என்று கூறுகிறார். குடும்பத்தில் ஒழுக்கம் இருந்தால் சமுதாயத்திலும் ஒழுக்கம் உருவாகும் என்பது அவரது கருத்து.
திருவள்ளுவரும் இல்லற வாழ்க்கையை அறத்தின் முக்கியமான வடிவமாகக் கருதுகிறார். குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பது, விருந்தினரைப் போற்றுவது, குழந்தைகளை நல்ல பண்புகளுடன் வளர்ப்பது, கணவன் மனைவி ஒருவருக்கொருவர் மதிப்புடன் வாழ்வது ஆகியவற்றை அவர் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறிகளாக விளக்குகிறார்.
நல்லாட்சியைப் பற்றிய சிந்தனையில் இவ்விரு நூல்களும் உலக அரசியல் இலக்கியத்தின் உயர்ந்த படைப்புகளாகக் கருதப்படுகின்றன. கன்பூசியஸ், நல்ல அரசன் தனது ஒழுக்கத்தின் மூலம் மக்களை வழிநடத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அதிகமான தண்டனைகள் ஒரு நல்ல நாட்டின் அடையாளமல்ல; நல்ல முன்மாதிரியே மக்களை மாற்றும் என்று அவர் நம்புகிறார்.
திருக்குறளில் அரசனின் கடமைகள் மிக விரிவாக விளக்கப்படுகின்றன. நீதி, கருணை, அறிவு, ஆலோசனை, தகுதியான அமைச்சர்கள், வலுவான பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு, மக்களின் நலம் ஆகிய அனைத்தும் நல்லாட்சியின் அங்கங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. இதனால் திருக்குறள் அரசியல் அறிவியலுக்கான ஒரு முக்கியமான பழமையான ஆதாரமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
இரு நூல்களிலும் அதிகாரம் என்பது உரிமை அல்ல, பொறுப்பு. அதிகாரம் பெற்றவன் முதலில் தன்னைத்தானே ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்; அதன் பிறகே பிறரை வழிநடத்த முடியும் என்ற கருத்து தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் சில வேறுபாடுகளும் உள்ளன. கன்பூசிய மரபு சமூகத்தில் நிலையான உறவுகளுக்கும் மரபுகளுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய சமூகப் பொறுப்பைச் சரியாக நிறைவேற்றினால் சமூகம் நன்றாக இயங்கும் என்று அது கருதுகிறது.
திருக்குறள் சமூக ஒழுங்கை மதித்தாலும், அறத்தைச் சமூக நிலையை விட உயர்வாக வைக்கிறது. பிறப்பு அல்ல, பண்பே மனிதனை உயர்த்துகிறது என்ற கருத்து அதன் பல அதிகாரங்களில் வெளிப்படுகிறது. இதுவே திருக்குறளுக்குக் காலத்தை வென்ற உலகளாவிய மதிப்பை வழங்குகிறது.
இலக்கிய வடிவத்திலும் வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. அனலெக்ட்ஸ் உரையாடல்கள், சிறு நிகழ்வுகள், ஆசிரியரின் பதில்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது. வாசகர் கன்பூசியஸின் வகுப்பறையிலேயே அமர்ந்திருப்பது போன்ற உணர்வை அது ஏற்படுத்துகிறது. திருக்குறள் எந்தக் கதையையும் கூறுவதில்லை. ஒவ்வொரு குறளும் தனித்து நிற்கும் ஒரு வாழ்க்கைச் சட்டமாக அமைந்துள்ளது.
வரலாற்று ரீதியாக, அனலெக்ட்ஸும் திருக்குறளும் இரண்டு வெவ்வேறு கலாச்சார உலகங்களில் உருவானவை. இருந்தாலும், இவை இரண்டும் மனித கண்ணியம், கல்வி, நல்லாட்சி, குடும்பப் பொறுப்பு, பணிவு, நேர்மை ஆகியவற்றை உலக நாகரிகத்தின் அடிப்படை மதிப்புகளாகக் கருதுகின்றன. இந்த ஒற்றுமை, மனித சமூகம் வெவ்வேறு இடங்களில் வாழ்ந்தாலும், அதன் அடிப்படை ஒழுக்கத் தேடல்கள் பொதுவானவை என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களைப் பற்றிய இந்தப் பயணம் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் ஒரு புதிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதனை உயர்த்துவது செல்வமல்ல; அதிகாரமல்ல; அறிவு மட்டும்கூட அல்ல. அவற்றைச் சரியான வழியில் பயன்படுத்தும் ஒழுக்கம்தான் உண்மையான நாகரிகத்தின் அடையாளம். அந்த ஒழுக்கத்தைச் சீனாவில் கன்பூசியஸ் கற்றுக்கொடுத்தார்; தமிழில் திருவள்ளுவர் செம்மைப்படுத்தினார். காலம் மாறினாலும், அவர்களின் குரல்கள் இன்னும் மனிதகுலத்திற்கு வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.
அத்தியாயம் 17: இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் ஞானம் – லாவோஸியும் தாவோ தே சிங்கும்
கன்பூசியஸ் மனித சமுதாயத்தை ஒழுக்கத்தின் மூலம் சீரமைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதே காலகட்டத்தில், சீனாவில் மற்றொரு சிந்தனை மரபும் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அந்த மரபு, சமூக மாற்றத்திற்கு முன் மனிதன் இயற்கையின் ஒழுங்கைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கூறியது. அந்த சிந்தனையின் மிக முக்கியமான நூலாகத் தாவோ தே சிங் விளங்குகிறது.
தாவோ தே சிங் உலகின் மிகச் சுருக்கமான, அதேசமயம் மிக ஆழமான தத்துவ நூல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. சுமார் ஐயாயிரம் சீன எழுத்துகளைக் கொண்ட இந்நூல் எண்பத்தொன்று சிறிய பகுதிகளாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு பகுதியும் சில வரிகளே கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் பொருள் குறித்து ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அறிஞர்கள் விவாதித்து வருகின்றனர்.
இந்த நூலின் ஆசிரியராகப் பாரம்பரியமாக லாவோஸி கருதப்படுகிறார். அவர் உண்மையில் வாழ்ந்த வரலாற்று நபரா, அல்லது பல ஞானிகளின் சிந்தனைகளை ஒருங்கிணைத்த குறியீட்டு உருவமா என்பது குறித்து ஆய்வாளர்களிடையே இன்னும் விவாதம் நீடிக்கிறது. பொதுவாக அவர் கன்பூசியஸின் சமகாலத்தவராக அல்லது அதற்குச் சற்றுப் பின்னர் வாழ்ந்தவராகக் கருதப்படுகிறார். எனினும், அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பற்றிய உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றுகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.
“தாவோ” என்ற சொல்லுக்கு “வழி” அல்லது “பாதை” என்று பொருள். ஆனால் தாவோ தே சிங்கில் அது ஒரு சாலை அல்லது வாழ்க்கை முறை மட்டுமல்ல; பிரபஞ்சம் முழுவதையும் இயக்கும் அடிப்படை ஒழுங்கு, சொல்லால் முழுமையாக விளக்க முடியாத உண்மை, அனைத்திற்கும் மூலமான இயற்கை நெறி என்ற ஆழமான பொருளில் அது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
நூலின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு வியப்பூட்டும் கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது: “சொற்களால் முழுமையாக விளக்கக்கூடிய தாவோ, உண்மையான தாவோ அல்ல”. இந்த ஒரு கருத்தே முழு நூலின் அணுகுமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது. எல்லா உண்மைகளையும் வார்த்தைகளில் அடக்க முடியாது; சில உண்மைகள் அனுபவத்தின் வழியே மட்டுமே உணரப்பட வேண்டும்.
தாவோ தே சிங் மனிதன் இயற்கையை வெல்ல முயலக் கூடாது என்று கூறுகிறது. மாறாக, இயற்கையின் ஓட்டத்தோடு இணைந்து வாழ வேண்டும். இதற்கான சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக நீர் குறிப்பிடப்படுகிறது. நீர் மென்மையானது; ஆனால் அது பாறைகளைக்கூட மெதுவாகச் செதுக்கிவிடுகிறது. அது தாழ்வான இடங்களை நாடுகிறது; இருந்தாலும் உயிர்களை வாழ வைக்கும் மிகப் பெரிய சக்தியாக விளங்குகிறது. எனவே, பணிவும் மென்மையும் பலவீனம் அல்ல; அவை நிலையான வலிமையின் வடிவங்கள் என்று லாவோஸி விளக்குகிறார்.
இந்த எண்ணம் திருக்குறளின் பல அதிகாரங்களை நினைவூட்டுகிறது. பணிவு, அடக்கம், கோபமின்மை, பொறுமை ஆகியவற்றைத் திருவள்ளுவர் உயர்ந்த மனிதப் பண்புகளாகக் கூறுகிறார். வலிமை என்பது பிறரை வெல்வதில் இல்லை; தன்னைத்தானே வெல்வதில் இருக்கிறது என்ற கருத்து இரு மரபுகளிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது.
தாவோ தே சிங்கில் “வு வேய்” என்ற மற்றொரு முக்கியமான கருத்தும் இடம்பெறுகிறது. இதற்கு “செயலற்ற செயல்” என்று எளிமையாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும், அதன் உண்மையான பொருள் அதைவிட நுட்பமானது. இயற்கையின் ஓட்டத்திற்கு எதிராகப் போராடாமல், சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அறிவுடன் செயல்படுவது என்பதே அதன் சாரம். தேவையற்ற தலையீடுகளைத் தவிர்த்து, இயல்பான வளர்ச்சிக்கு இடமளிப்பதே உண்மையான அறிவு என்று அது கூறுகிறது.
ஆட்சியைப் பற்றியும் தாவோ தே சிங் தனித்துவமான கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. மிகச் சிறந்த ஆட்சியாளர் தனது இருப்பை மக்களுக்கு அதிகமாக உணர்த்தமாட்டார். அவர் அமைதியாக நல்ல சூழலை உருவாக்குவார். மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை இயல்பாக வாழ அனுமதிப்பார். அளவுக்கு அதிகமான சட்டங்களும் கட்டுப்பாடுகளும் சமூகத்தில் புதிய சிக்கல்களை உருவாக்கும் என்று நூல் எச்சரிக்கிறது.
திருக்குறளிலும் ஆட்சியின் நோக்கம் மக்களின் நலனாகவே இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், திருவள்ளுவர் நல்ல நிர்வாகம், திறமையான அமைச்சர்கள், நீதியான தண்டனை போன்றவற்றிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். தாவோ தே சிங் குறைந்த தலையீட்டை விரும்புகிறது; திருக்குறள் நீதியுள்ள நிர்வாகத்தை வலியுறுத்துகிறது. இந்த வேறுபாடு, இரண்டு நாகரிகங்களின் அரசியல் சிந்தனைகளின் தனித்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
வரலாற்று ரீதியாக, தாவோ தே சிங் சீனாவை மட்டுமல்லாமல், பின்னர் கிழக்காசிய முழுவதையும் ஆழமாகப் பாதித்தது. தத்துவம், இலக்கியம், மருத்துவம், ஓவியம், தற்காப்புக் கலைகள், இயற்கை வாழ்க்கை முறைகள் எனப் பல துறைகளில் அதன் தாக்கம் காணப்படுகிறது. இன்று உலகின் பல மொழிகளில் அதிகமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்ட தத்துவ நூல்களில் இதுவும் ஒன்றாக உள்ளது.
உலகின் பழமையான ஞான நூல்களை ஆராயும் இந்தப் பயணத்தில் தாவோ தே சிங் நமக்கு ஒரு புதிய பார்வையை அளிக்கிறது. மனிதன் உலகை ஆள வேண்டும் என்பதல்ல; உலகத்துடன் இணைந்து வாழ வேண்டும் என்பதே அதன் போதனை. எளிமையே உயர்ந்த செல்வம்; பணிவே உண்மையான வலிமை; இயற்கையோடு ஒத்திசைவாக வாழ்வதே நிலையான மகிழ்ச்சி. இந்த எண்ணங்களால்தான் தாவோ தே சிங், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உலகச் சிந்தனையைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தி வரும் காலத்தால் அழியாத ஞானநூலாகத் திகழ்கிறது.
(தொடரும்)
