103
இறைவன்
மலரின் நறுமணம் பிரித்து எடுத்தான்
மலைநேர் மரத்தின் மாண்பினைச் சேர்த்தான்
புலரிப் பனியின் மென்மை குழைத்தான்
புணரியினுள்ளிருந்த அமைதியினை அகழ்ந்தான்
அந்திப் பொழுதின் அழகை வார்த்தான்
ஆயிரம் விண்மீன் ஆன்மாவினை வடித்தான்
சிலிர்க்கும் ஓடையின் நகையினை இட்டான்
சிறகடிக்கும் புள்ளின் நளினம் கோர்த்தான்
இத்தனை எழிலினையும் ஒன்றாய்ப் பிணைத்து
இணையிலாக் கலையினை இறைவன் முடித்தான்;
முழுமை கண்ட அத்தலைசிறந்த படைப்பிற்கு
எளிமையாய் “அன்னை” எனப் பெயரிட்டான்!
