அத்தியாயம் 6: ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளும் திருக்குறளும் – இரு நாகரிகங்களின் ஒரே குரல்
எகிப்தின் நைல் நதிக்கரையில் உருவான ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளையும், தென்னிந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில் தோன்றிய திருக்குறளையும் ஒரே பார்வையில் நோக்கும்போது ஒரு வியப்பான உண்மை வெளிப்படுகிறது. இந்த இரு நூல்களுக்கும் இடையில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளின் கால இடைவெளியும், ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவும் இருந்தபோதிலும், மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய பல அடிப்படை சிந்தனைகள் ஒன்றோடொன்று ஒத்திருக்கின்றன. இந்த ஒற்றுமை வரலாற்றுத் தொடர்பை நிரூபிப்பதில்லை. ஆனால் நல்ல வாழ்க்கை குறித்த மனிதனின் தேடல் உலகம் முழுவதும் ஒரே திசையில் நகர்ந்ததை உணர்த்துகிறது.
ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளில் மிகவும் வலியுறுத்தப்படும் பண்புகளில் ஒன்று பணிவு. அதிகாரமும் செல்வமும் அறிவும் ஒருவரை உயர்த்தலாம்; ஆனால் அகந்தை அவனை வீழ்த்திவிடும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார். தன்னை விடக் குறைந்த நிலையில் இருப்பவரிடமிருந்தும் உண்மையான கருத்து வரலாம் என்பதால், அனைவரையும் கவனமாகக் கேட்க வேண்டும் என அவர் கூறுகிறார்.
திருக்குறளிலும் இதே சிந்தனை பல இடங்களில் வெளிப்படுகிறது. கற்றவரின் பெருமை அவர் கற்றதில் அல்ல; அவர் அடக்கத்தில் இருக்கிறது. பணிவு என்பது பலவீனம் அல்ல; அது உயர்ந்த மனிதனின் அடையாளம். இந்த ஒற்றுமை, நல்ல தலைமைத்துவம் என்பது அதிகாரத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல; பணிவின் வெளிப்பாடு என்பதைக் காட்டுகிறது.
இரு நூல்களும் பேச்சின் ஒழுக்கத்திற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. ப்தாஹ்ஹோடெப் பேசுவதற்கு முன் கேட்கக் கற்றுக்கொள் என்று கூறுகிறார். கோபத்தில் பேசப்படும் சொற்கள் நீதியையும் நட்பையும் அழிக்கும் என்று எச்சரிக்கிறார். திருக்குறளும் இனிய சொல், காலமறிந்து பேசுதல், பயனுள்ள சொல் ஆகியவற்றை உயர்ந்த மனிதப் பண்புகளாகக் கருதுகிறது. நாவைக் காக்கும் மனிதன் தனது வாழ்க்கையையே காக்கிறான் என்ற கருத்து இரு நூல்களிலும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.
நீதியும் நிர்வாகமும் ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. நீதிபதி செல்வந்தருக்கும் ஏழைக்கும் ஒரே அளவுகோலைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதிகாரம் தனிப்பட்ட இலாபத்திற்கான கருவியாக மாறக்கூடாது. அதிகாரம் கிடைத்தபோது நேர்மையை இழந்தால், ஆட்சியும் விரைவில் வீழ்ச்சியடையும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார்.
திருக்குறளில் அரசனின் கடமைகள், அமைச்சரின் பண்புகள், நீதியின் அவசியம், கொடுங்கோன்மையின் தீமைகள் ஆகியவை விரிவாக விளக்கப்படுகின்றன. ஒரு நாட்டின் வலிமை படையில் இல்லை; நீதியில் இருக்கிறது என்பதே திருவள்ளுவரின் கருத்து. இவ்விரு நூல்களும் நல்லாட்சியின் அடிப்படை நீதி என்பதில் ஒரே கருத்தைப் பகிர்கின்றன.
செல்வம் பற்றிய பார்வையிலும் இரு நூல்களும் ஒரே அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளன. ப்தாஹ்ஹோடெப் செல்வத்தை ஈட்டுவதை எதிர்க்கவில்லை. ஆனால் அநீதியால் ஈட்டப்படும் செல்வம் நீடிக்காது என்று கூறுகிறார். திருவள்ளுவரும் அறவழியில் வந்த பொருளே உண்மையான செல்வம் என்று வலியுறுத்துகிறார். செல்வம் மனிதனை உயர்த்த வேண்டுமே தவிர, மனிதநேயத்தை அழிக்கக் கூடாது என்பது இரு நூல்களிலும் காணப்படும் பொதுக் கருத்தாகும்.
இருப்பினும், இரண்டு நூல்களுக்கும் இடையில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளும் உள்ளன. ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள் பெரும்பாலும் உயர்ந்த நிர்வாகப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களை மனதில் வைத்து எழுதப்பட்டதாகத் தோன்றுகின்றன. அரசவை, அதிகாரம், நீதிமன்றம், நிர்வாகம் போன்ற சூழல்கள் அதில் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. ஆனால் திருக்குறள் அரசன் முதல் சாதாரண உழைப்பாளர் வரை அனைவருக்கும் பொருந்தும் வாழ்க்கை நெறிகளை வழங்குகிறது. அதுவே அதன் உலகளாவிய தன்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
இலக்கிய வடிவத்திலும் வேறுபாடு தென்படுகிறது. ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள் உரைநடை போன்று விரிவாகக் கருத்துகளை விளக்குகின்றன. திருக்குறள் அதே கருத்துகளை இரண்டு அடிகளில் செறிவாகச் சொல்கிறது. இந்தச் சுருக்கமும் செறிவும் திருக்குறளின் தனித்துவமான இலக்கியச் சிறப்பாகும்.
வரலாற்று ஆய்வுகளில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு விதியை இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இரண்டு பழமையான நூல்களில் ஒத்த கருத்துகள் இருப்பதாலேயே ஒன்று மற்றொன்றின் தாக்கத்தில் உருவானது என்று கூற முடியாது. இதுவரை கிடைத்துள்ள தொல்லியல் அல்லது மொழியியல் ஆதாரங்கள், ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளுக்கும் திருக்குறளுக்கும் இடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்ததாகக் காட்டவில்லை. எனவே, இவ்வொற்றுமைகளை மனித சிந்தனையின் இயல்பான வளர்ச்சியாகப் புரிந்துகொள்வதே அறிவியல் நோக்கில் பொருத்தமான அணுகுமுறையாகும்.
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படிக்கும்போது ஒரு உண்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது. மனிதன் எங்கு வாழ்ந்தாலும், எந்த மொழி பேசினாலும், நல்ல வாழ்க்கையின் அடிப்படை மதிப்புகள் பெரும்பாலும் ஒன்றாகவே இருந்துள்ளன. உண்மை, நீதி, பணிவு, கருணை, பொறுமை, நேர்மை ஆகியவை எல்லைகளைத் தாண்டிய மனிதப் பண்புகள்.
அந்தப் பொதுவான மனிதப் பண்புகளை உலகின் வெவ்வேறு நாகரிகங்கள் தங்களுக்கே உரிய மொழியிலும் இலக்கிய வடிவத்திலும் பதிவு செய்துள்ளன. அந்த மரபில் எகிப்தின் ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. அதே மரபின் உச்ச இலக்கிய வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றாகத் திருக்குறள் திகழ்கிறது. இந்த இரு நூல்களையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது, மனிதகுலத்தின் ஒழுக்க வரலாறு ஒரு தொடர்ச்சியான அறிவுப் பயணம் என்பதை நாம் தெளிவாக உணர முடிகிறது.
அத்தியாயம் 7: உலகின் முதல் மாபெரும் காவியம் – கில்காமேஷ்
ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளும் ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளும் மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுத்தன. ஆனால் மனிதன் ஏன் வாழ்கிறான்? மரணம் என்றால் என்ன? புகழ் அழியுமா? மனிதன் என்றும் வாழ முடியுமா? போன்ற ஆழமான கேள்விகளுக்கு விடை தேடிய நூல் கில்காமேஷ் காவியம்.
உலக இலக்கிய வரலாற்றில் இன்று வரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள மிகப் பழமையான மாபெரும் காவியமாக இது கருதப்படுகிறது. இதன் ஆரம்ப வடிவம் சுமேரியக் கதைகளாக கி.மு. 2100-ஆம் ஆண்டைச் சுற்றி உருவானது. பின்னர் அக்காதிய மொழியில் விரிவுபடுத்தப்பட்டு, இன்று அறியப்படும் முழுமையான வடிவத்தைப் பெற்றது. களிமண் பலகைகளில் கியூனிஃபார்ம் எழுத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட இந்தக் காவியம், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் மணலுக்குள் புதைந்து கிடந்த பின்னரே மீண்டும் உலகின் பார்வைக்கு வந்தது.
இந்தக் காவியத்தின் நாயகன் கில்காமேஷ். அவர் உருக் நகரத்தின் அரசன். வரலாற்றில் உண்மையாக வாழ்ந்திருக்கலாம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் காவியத்தில் அவர் ஒரு சாதாரண அரசனாக அல்ல, அபார வலிமையும் அளவற்ற தன்னம்பிக்கையும் கொண்ட வீரராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். தனது ஆற்றலுக்கு எல்லையே இல்லை என்று நம்பும் அரசன்.
ஆனால் அதிகாரம் மனிதனை நல்லவனாக மாற்றாது. ஆரம்பத்தில் கில்காமேஷ் தனது மக்களிடம் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறான். இதனால் மக்கள் தெய்வங்களிடம் முறையிடுகிறார்கள். அப்போது தெய்வங்கள், கில்காமேஷின் ஆற்றலுக்கு இணையான ஒருவரை உருவாக்குகின்றன. அவர்தான் என்கிடு.
என்கிடு முதலில் காட்டில் விலங்குகளோடு வாழ்கிறான். பின்னர் மனித சமுதாயத்தில் இணைகிறான். இறுதியில் கில்காமேஷுடன் மோதுகிறான். இருவரின் மோதலும் நட்பாக மாறுகிறது. உலக இலக்கியத்தில் மிகவும் பழமையான நட்புக் கதைகளில் இதுவும் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்த நட்பே கில்காமேஷின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது. இருவரும் இணைந்து பல சாகசங்களை மேற்கொள்கிறார்கள். பேரரக்கர்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். புகழைத் தேடி ஆபத்தான பயணங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய வெற்றிகள் நீண்ட காலம் நீடிப்பதில்லை.
ஒரு கட்டத்தில் என்கிடு இறக்கிறான். இதுவே முழுக் காவியத்தின் திருப்புமுனை. உலகில் யாராலும் வெல்ல முடியாதவன் என்று தன்னை எண்ணிய கில்காமேஷ், தனது நண்பனின் மரணத்தைத் தடுக்க முடியவில்லை. அந்த இழப்பு அவனுடைய உள்ளத்தை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது.
அதன்பிறகு அவன் ஒரே ஒரு கேள்வியுடன் உலகம் முழுவதும் அலைகிறான். “மரணத்தை வெல்ல முடியுமா?” இதற்கான விடையைத் தேடித்தான் அவன் நீண்ட பயணத்தை மேற்கொள்கிறான். இந்தப் பயணத்தில் அவன் பல ஞானிகளைச் சந்திக்கிறான். பெருவெள்ளத்திலிருந்து உயிர் தப்பிய மனிதரையும் சந்திக்கிறான். இறுதியில் மனிதனுக்கு அழியாத வாழ்க்கை கிடையாது என்பதை உணர்கிறான்.
இந்தக் காவியத்தின் உண்மையான பெருமை இதில்தான் உள்ளது. இது வெறும் வீரக் கதையல்ல. மனிதனின் அகந்தையிலிருந்து ஞானத்தை நோக்கிய பயணம். மரணத்தைப் பற்றிய பயத்திலிருந்து வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை நோக்கிய தேடல்.
கில்காமேஷ் இறுதியில் அமரத்துவத்தைப் பெறவில்லை. ஆனால் அதைவிட உயர்ந்த ஒரு உண்மையைப் புரிந்துகொள்கிறான். மனிதன் என்றும் வாழ முடியாது. ஆனால் அவனுடைய நல்ல செயல்கள், அவன் உருவாக்கிய நாகரிகம், அவன் விட்டுச் செல்லும் நினைவுகள் காலத்தை வென்று வாழ முடியும்.
இந்தச் சிந்தனை திருக்குறளின் பல கருத்துகளை நினைவூட்டுகிறது. புகழுடன் வாழ்தல், அறத்தால் நிலைத்திருத்தல், மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமை போன்ற கருத்துகள் திருவள்ளுவரிடமும் ஆழமாக இடம்பெறுகின்றன. இருப்பினும், இரு நூல்களும் வெவ்வேறு இலக்கிய வடிவங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. கில்காமேஷ் ஒரு கதை மூலம் உண்மையைச் சொல்கிறது; திருக்குறள் இரண்டு அடிகளில் அந்த உண்மையைச் செறிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
கில்காமேஷ் காவியத்தின் இன்னொரு முக்கியத்துவம், பின்னர் உலகின் பல மரபுகளில் தோன்றிய பெருவெள்ளக் கதைகளுடன் அதற்கு காணப்படும் ஒற்றுமைகளாகும். ஆனால் அவை நேரடித் தாக்கமா, பகிரப்பட்ட பழமையான மரபுகளா என்பது குறித்து ஆய்வாளர்களிடையே இன்னும் விவாதங்கள் தொடர்கின்றன. எனவே இத்தகைய ஒற்றுமைகளை கவனமாக அணுக வேண்டியது அவசியம்.
உலகின் முதல் மாபெரும் காவியம் என்று அழைக்கப்படும் கில்காமேஷ், மனிதனின் உடல் வலிமையைப் பற்றிய கதை அல்ல. மனிதனின் உள்ளப் பயணத்தைப் பற்றிய கதை. அரசனாகத் தொடங்கி ஞானியாக முடியும் ஒரு மனிதனின் கதை. அதனால்தான் நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தக் காவியம் உலக வாசகர்களைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
ஷுருப்பாக் மனிதன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுத்தார். ப்தாஹ்ஹோடெப் அதிகாரத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்று விளக்கினார். கில்காமேஷ், வாழ்க்கையின் எல்லைகளை ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான ஞானம் என்று மனிதகுலத்திற்கு உணர்த்தினார். இந்த மூன்று படைப்புகளும் சேர்ந்து உலகின் தொன்மையான ஞான மரபின் உறுதியான அடித்தளத்தை அமைக்கின்றன.
(தொடரும்)
