கைவிடப்பட்ட கவிதை

எழுதத் தொடங்கிய அந்த இரவு
என் பேனாவின் நுனியில்
ஒரு பிரபஞ்சம் முளைத்துக்கொண்டிருந்தது

முதல் வரி தாளின் வெண்மையில்
வெற்றிடத்தில் ஒரு இதயத்துடிப்பு போன்றது

இரண்டாவது வரி
மழை மணம் போல மனமெங்கும் பரவியது

மூன்றாவது வரி மட்டும்
பிறக்கத் தயங்கிய குழந்தையாய்
கருவறை இருளிலேயே நின்றுவிட்டது

அதற்குள் வாழ்க்கை
தன் இரும்புக் கைகளால்
என்னை இழுத்துச் சென்றது

கவிதை மட்டும்
அங்கேயே இருந்தது

அரைநிலவாய் அரைக்கனவாய்
அரைக்கண்ணீராய்
நாட்கள் நகர்ந்தன

காலம்
தன் கூர்மையான நகங்களால்
நினைவுகளின் சுவர்களைக் கீறிச் சென்றது

தாளின் மீது தூசி படிந்தது
அந்தக் கவிதையின் மீது
தனிமை படிந்தது

சில நேரங்களில்
பழைய பெட்டியைத் திறப்பதுபோல்
அந்தத் தாளைத் திறந்து பார்க்கிறேன்

எழுதப்படாத சொற்கள் எல்லாம்
உன்னையே மறந்துவிட்டாயா
என்று கேட்கின்றன

அந்த ஒரு கேள்வியில்
ஆண்டுகள் முழுவதும்
உறங்கிக் கிடந்த கண்ணீர் விழித்துக்கொள்கிறது

ஒவ்வொரு கவிஞனின் உள்ளத்திலும்
ஒரு கைவிடப்பட்ட கவிதை இருக்கிறது

அது மறக்க முடியாத வலிகளை
முடிவில்லாமல் எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறது