ரோமின் செல்வமும் எதிரிகளும் பெருகியபோது!
ரோமின் கப்பல்கள் இந்தியப் பெருங்கடலை நோக்கிப் பயணித்தன. எகிப்தின் துறைமுகங்கள் வழியாக மிளகும் முத்தும் ரோமுக்குள் நுழைந்தன. அலெக்சாந்திரியாவின் சந்தைகள் செல்வத்தால் செழித்தன. பேரரசின் கருவூலத்துக்குள் வரிகள் குவிந்தன. ரோமின் செல்வந்தர்கள் கிழக்கிலிருந்து வந்த ஆடம்பரப் பொருட்களை வாங்கிக் குவித்தனர். உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்த பொருட்களை ஒரே வணிகச் சங்கிலியில் இணைக்கும் ஆற்றல் ரோமிடம் இருந்தது.
ஆனால் வரலாற்றில் ஒரு விசித்திரமான விதி உண்டு. ஒரு பேரரசு தன் வலிமையால் எவ்வளவு பெரிய சந்தையை உருவாக்குகிறதோ, அந்தச் சந்தையின் மீது கட்டுப்பாட்டைப் பெற விரும்பும் சக்திகளும் அவ்வளவு அதிகமாக உருவாகின்றன. வணிகம் செல்வத்தை உருவாக்குகிறது. செல்வம் அதிகாரத்தை உருவாக்குகிறது. அதிகாரம் போட்டியை உருவாக்குகிறது. போட்டி, சில நேரங்களில், போருக்கு வழிவகுக்கிறது.
ரோமின் கதையிலும் இதுவே நடந்தது.
போன அத்தியாயத்தில் நான் கேட்ட கேள்விகள் இவைதான்: கடல் வணிகத்தின் மூலம் பெரும் செல்வத்தை ஈட்டிய ரோமின் பொருளாதார அடித்தளம் அதே வலிமையுடன் நீடித்ததா? உலகச் சந்தைகளுடன் தன்னை இணைத்துக்கொண்ட பேரரசு, அந்தச் சந்தைகளைப் பாதுகாக்கவும் தனது எல்லைகளை விரிவுபடுத்தவும் தொடர்ந்து செலவழித்தபோது என்ன நடந்தது? மேலும், இந்தியாவிலிருந்து ஐரோப்பா வரை நீண்ட வணிகப் பாதைகளில் ஆதிக்கம் செலுத்திய ரோம், அந்த ஆதிக்கத்தின் காரணமாகவே புதிய எதிரிகளை உருவாக்கியதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலைத் தேடும்போது, ரோமின் வீழ்ச்சியை ஒரு நாளில் நடந்த சம்பவமாகவோ, ஒரே ஒரு காரணத்தால் ஏற்பட்ட அழிவாகவோ புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதற்குப் பின்னால் பல நூற்றாண்டுகளாக உருவான பொருளாதார மாற்றங்கள், அதிகாரப் போட்டிகள், எல்லைப் போர்கள், அரசியல் நெருக்கடிகள், நாணயத்தின் மதிப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் எனப் பல அடுக்குகள் உள்ளன.
கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் வலிமையின் உச்சத்தை நோக்கிச் சென்ற ரோம், அடுத்தடுத்த நூற்றாண்டுகளில் ஏன் தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக்கொள்ளப் போராடியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் அதன் வணிக ஆதிக்கத்தின் உண்மையான தன்மையை ஆராய வேண்டும்.
ரோமின் பேரரசு உலகின் ஒவ்வொரு கடலையும் நேரடியாகக் கட்டுப்படுத்திய பேரரசு அல்ல. ஆனால் மத்தியதரைக் கடலைச் சுற்றியிருந்த பெரும்பாலான முக்கியப் பகுதிகளைத் தனது அரசியல் மற்றும் இராணுவ அதிகாரத்துக்குள் கொண்டுவந்ததால், அந்தக் கடல் அதன் பொருளாதாரத்தின் மையமாக மாறியது. ரோமானியர்கள் மத்தியதரைக் கடலை Mare Nostrum — “நமது கடல்” என்று அழைத்தனர்.
இந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் வெறும் பெருமை இல்லை. ஒரு கடலைச் சுற்றியிருந்த துறைமுகங்கள், நகரங்கள், விவசாயப் பகுதிகள், வர்த்தக மையங்கள் அனைத்தையும் ஒரே அரசியல் அமைப்புடன் இணைத்ததன் விளைவாக உருவான பொருளாதார வலிமை இருந்தது.
ஸ்பெயினின் வெள்ளிச் சுரங்கங்கள், வட ஆப்பிரிக்காவின் தானிய உற்பத்தி, எகிப்தின் வளமான நைல் நதிப் பள்ளத்தாக்கு, கிழக்கு மத்தியதரைக் கடலின் நகரங்கள், இத்தாலியின் சந்தைகள் எனப் பல பகுதிகள் ரோமின் பொருளாதாரத்தில் வெவ்வேறு பணிகளைச் செய்தன. ஒரு பகுதியில் உற்பத்தியான பொருள் இன்னொரு பகுதியில் விற்கப்பட்டது. சில இடங்கள் மூலப்பொருட்களை வழங்கின. சில நகரங்கள் பொருட்களைச் சேமித்து மறுவிநியோகம் செய்தன. மற்றவை அரசின் நிர்வாகம், நிதி, கடன், வணிகச் சேவைகளுக்கான மையங்களாக விளங்கின.
இதுவே ரோமின் உண்மையான வலிமை. அது தனித்தனி சந்தைகளை மட்டுமே கைப்பற்றவில்லை; அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் அமைப்பையும் உருவாக்கியது.
ஆனால் இந்த அமைப்பு உருவாவதற்குக் கடற்படையின் வலிமை மட்டும் காரணமல்ல. ரோமின் சாலைகள், துறைமுகங்கள், கிடங்குகள், சட்ட அமைப்புகள், ஒப்பந்த நடைமுறைகள், நாணயப் பயன்பாடு ஆகியவையும் வணிகத்தை விரிவாக்கின. நிலத்தில் படைகள் வேகமாக நகர்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட சாலைகள், வணிகர்களுக்கும் பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல உதவின. துறைமுகங்கள் கடல் வழிப் போக்குவரத்தை நிலப்பரப்புடன் இணைத்தன. சட்டம், சொத்து உரிமை, கடன் ஒப்பந்தம் ஆகியவை வணிகத்தின் நம்பகத்தன்மையைப் பாதித்தன.
எனினும், இந்த வசதிகள் அனைத்தும் பேரரசின் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் சமமாகப் பலன் அளிக்கவில்லை. வணிகத்தின் மையங்களில் இருந்த பெரும் வணிகர்கள், நில உரிமையாளர்கள், வரி ஒப்பந்ததாரர்கள், கடன் வழங்குவோர் ஆகியோருக்கு அதிக வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. சிறிய உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் உழைப்பாளர்களின் நிலை வேறுபட்டிருந்தது. ரோமின் பொருளாதாரம் வளர்ந்தது என்பது, அதன் செல்வம் அனைவரிடமும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது என்று பொருளல்ல.
இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே ரோமின் செல்வத்தையும் அதன் பலவீனங்களையும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான முதல் படியாகும்.
கடல் வணிகத்தின் அடுத்த முக்கியமான அம்சம், ரோம் எவ்வாறு தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தியது என்பதாகும். ரோம் தனது எல்லைக்குள் இருந்த துறைமுகங்களையும் கடற்பாதைகளையும் பாதுகாத்தது. கடற்கொள்ளையர்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கைகள் எடுத்தது. வரி வசூலித்தது. அதே நேரத்தில், தனது எல்லைக்கு வெளியே இருந்த ஒவ்வொரு வணிகப் பகுதியையும் நேரடியாக ஆள முயற்சிக்கவில்லை.
இந்தியப் பெருங்கடலில் ரோமின் நிலை இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. ரோமின் கப்பல்கள் செங்கடல் வழியாக இந்தியாவை அடைந்தன. ஆனால் இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரை ரோமானிய மாகாணமாக மாறவில்லை. முசிறி போன்ற துறைமுகங்கள் தென்னிந்திய அரசியல் மற்றும் வணிக உலகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தன. இந்திய வணிகர்களும் அரேபிய வணிகர்களும் தங்கள் பங்கைத் தொடர்ந்து வகித்தனர்.
அதாவது, ரோமின் வணிக ஆதிக்கம் என்பது உலகின் அனைத்துக் கடல்களையும் நேரடியாக ஆட்சி செய்ததாகப் பொருளல்ல. மாறாக, தன்னால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்து தொலைதூரச் சந்தைகளுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்தி, அந்தப் பரிமாற்றத்தில் பெரும் பங்கு பெற்றது என்பதே வரலாற்றுக்கு நெருக்கமான விளக்கம்.
இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில், ஒரு பேரரசு ஒரு வணிகப் பாதையில் பெரும் லாபம் ஈட்டினாலும், அந்தப் பாதையின் அனைத்து நிலப்பகுதிகளையும் அது கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதேபோல், ஒரு கடற்பாதையைப் பயன்படுத்தும் நாடு அந்தப் பாதையில் உள்ள ஒவ்வொரு துறைமுகத்தையும் தனது சொத்தாக மாற்ற முடியாது.
இதனால், ரோமின் வணிகம் பல்வேறு அரசுகளின் ஒத்துழைப்பையும், உள்ளூர் வணிகர்களின் அறிவையும், அரசியல் நிலைத்தன்மையையும் சார்ந்திருந்தது. அந்த ஒத்துழைப்பில் மாற்றம் ஏற்பட்டால், தொலைதூர வணிகத்தின் செலவும் அபாயமும் அதிகரிக்கக்கூடும்.
ஒரு பேரரசின் மிகப் பெரிய பலமாகத் தோன்றும் அதன் வணிக வலையமைப்பே, சில சூழல்களில் அதன் பலவீனமாகவும் மாறலாம்.
இந்த வணிக வலையமைப்பில் ரோமுக்கு மிக முக்கியமான சவால் கிழக்கில் இருந்த பாரசீகப் பேரரசுகளிடமிருந்து வந்தது. குறிப்பாக, ரோமின் எதிரியாக முதலில் உருவெடுத்த பார்த்தியப் பேரரசும், பின்னர் அதன் இடத்தைப் பிடித்த சாசானியப் பாரசீகப் பேரரசும், கிழக்கு நோக்கிய ரோமின் அரசியல் விரிவாக்கத்துக்குப் பெரும் தடையாக அமைந்தன.
இங்கே ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ரோமுக்கும் பாரசீகத்துக்கும் இடையிலான போர்கள் அனைத்தும் வணிகத்துக்காக மட்டுமே நடத்தப்பட்டவை அல்ல. நிலப்பரப்பு, அரசியல் மேலாதிக்கம், ஆர்மீனியாவின் கட்டுப்பாடு, மெசொப்பொத்தேமியாவின் முக்கிய நகரங்கள், அரசர்களின் கௌரவம் ஆகியவை அவற்றின் பிரதான காரணங்களாக இருந்தன. ஆனால் இந்தப் போர்களின் முடிவுகள் வணிகப் பாதைகள், வர்த்தக நகரங்கள், வரி வருவாய், பொருட்களின் போக்குவரத்து ஆகியவற்றை நேரடியாகப் பாதித்தன.
இதுவே பொருளாதார வரலாற்றில் கவனிக்க வேண்டிய நுட்பம். ஒரு போர் அரசியல் காரணத்தால் தொடங்கியிருக்கலாம். ஆனால் அதன் விளைவுகள் பொருளாதாரத்தின் பல அடுக்குகளையும் மாற்றிவிடலாம்.
கி.மு. 53-ஆம் ஆண்டு, பார்த்தியர்களுக்கு எதிராக ரோமின் செல்வாக்கை விரிவாக்க முயன்ற மார்கஸ் லிசினியஸ் கிராசஸ், கர்ரே (Carrhae) என்ற இடத்தில் பெரும் தோல்வியைச் சந்தித்தார். ரோமின் புகழ்பெற்ற படையணிகள், பார்த்தியக் குதிரைப்படைகளின் வேகத்துக்கும் தொலைதூரத்திலிருந்து அம்புகளை எய்யும் திறனுக்கும் முன்னால் திணறின. பார்த்தியர்களின் குதிரை வில்லாளர்கள் தொடர்ந்து தாக்கி விலகினர். அவர்களின் கனரகக் குதிரைப்படையான காட்டாஃப்ராக்ட்டுகளும் (Cataphracts) ரோமானிய அணிவகுப்புகளுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்தன. கிராசஸின் படையெடுப்பு பேரழிவில் முடிந்தது; அவரும் கொல்லப்பட்டார்.
இந்தத் தோல்வி ஒரு தளபதியின் தனிப்பட்ட பேராசையின் விளைவு மட்டுமல்ல. ரோமின் இராணுவ வலிமை எல்லா நிலப்பரப்புகளிலும் ஒரே மாதிரியாகச் செயல்படாது என்பதை அது வெளிப்படுத்தியது. மத்தியதரைக் கடலின் கரையோரங்களிலும் மேற்கு ஐரோப்பாவின் நிலப்பரப்புகளிலும் வெற்றிகளைப் பெற்ற படை, கிழக்கின் விரிந்த வறண்ட நிலங்களிலும் வேறுபட்ட குதிரைப்படைத் தந்திரங்களுக்கு எதிராகவும் அதே எளிமையில் வெற்றி பெற முடியவில்லை.
மேலும், மெசொப்பொத்தேமியா வெறும் போர்க்களம் அல்ல. அது கிழக்கு மற்றும் மேற்கு உலகங்களை இணைக்கும் நிலப்பாதைகளின் சந்திப்புப் பகுதி. யூப்ரடீஸ், டைகிரிஸ் நதிகளுக்கு இடையிலான நகரங்களும் அவற்றை இணைக்கும் பாதைகளும் வணிகத்துக்கும் அரசியல் அதிகாரத்துக்கும் முக்கியமானவை. அந்தப் பகுதியை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்பது, எந்த வணிகக் குழுக்கள் பாதுகாப்பாகச் செல்ல முடியும், எந்த நகரங்கள் வருவாய் ஈட்ட முடியும், எந்த அரசருக்கு வணிகப் பரிமாற்றத்திலிருந்து அரசியல் செல்வாக்கு கிடைக்கும் என்பதையும் தீர்மானித்தது.
பார்த்தியர்களுடன் நடந்த மோதல்கள் அடுத்தடுத்த நூற்றாண்டுகளிலும் தொடர்ந்தன. ரோமின் பேரரசர்கள் கிழக்கில் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்றனர். பார்த்திய அரசர்கள் அதைத் தடுக்க முயன்றனர். ஆர்மீனியா இந்த இரு சக்திகளுக்கும் இடையில் அடிக்கடி போட்டிக்குரிய பகுதியாக மாறியது. அங்குள்ள அரசர் யாருடைய ஆதரவுடன் ஆட்சி செய்கிறார் என்பது இரு பேரரசுகளுக்கும் முக்கியமான அரசியல் கேள்வியாக இருந்தது.
ரோமின் பேரரசர் டிராஜன் கி.பி. 114-ஆம் ஆண்டில் பார்த்தியர்களுக்கு எதிரான படையெடுப்பை விரிவாக்கினார். கி.பி. 115–116 காலகட்டத்தில் ரோமானியப் படைகள் ஆர்மீனியா, மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் பார்த்தியத் தலைநகரமான க்டெசிபோன் (Ctesiphon) நோக்கி முன்னேறின. ரோமின் படைகள் கிழக்கில் பெரும் வெற்றிகளைப் பெற்றபோதிலும், அந்தப் பகுதிகளை நிரந்தரமாகக் கட்டுப்படுத்துவது எளிதாக இருக்கவில்லை. தொலைதூரப் பகுதிகளில் படைகளைப் பராமரிப்பதும், கிளர்ச்சிகளை அடக்குவதும், கைப்பற்றிய நிலப்பரப்புகளை நிர்வகிப்பதும் மிகுந்த செலவை ஏற்படுத்தின.
டிராஜனின் கிழக்குப் படையெடுப்புகள் ரோமின் அதிகாரம் எவ்வளவு தூரம் விரிவடைய முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்தின. அதே நேரத்தில், எவ்வளவு தூரம் விரிவடைந்த அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து பாதுகாப்பது சாத்தியம் என்ற கேள்வியையும் எழுப்பின.
அவருக்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்த ஹாட்ரியன், கிழக்கில் கைப்பற்றப்பட்ட சில பகுதிகளிலிருந்து பின்வாங்கினார். இதை வெறும் தோல்வியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஒரு பேரரசு கைப்பற்றக்கூடிய நிலப்பரப்புக்கும், தொடர்ந்து நிர்வகித்துப் பாதுகாக்கக்கூடிய நிலப்பரப்புக்கும் இடையில் வேறுபாடு உண்டு. டிராஜன் விரிவாக்கிய எல்லைகளை ஹாட்ரியன் மறுபரிசீலனை செய்தது, ரோமின் அதிகாரம் நடைமுறைச் செலவுகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதற்கான முக்கியமான எடுத்துக்காட்டு.
இந்த வரலாற்றை வணிகத்தின் கோணத்தில் பார்த்தால், ஒரு நாட்டின் எல்லையை விரிவாக்குவது மட்டுமே பொருளாதார வெற்றிக்கான அளவுகோல் அல்ல என்பது புரியும். தொலைதூரப் பகுதியை வெல்வதற்கான செலவு, அங்கிருந்து கிடைக்கும் வருவாயை விட அதிகமாக இருந்தால், அந்த வெற்றி நீண்டகாலச் சுமையாக மாறலாம்.
ஆனால் ரோமின் கிழக்குப் போட்டி பார்த்தியர்களுடன் முடிவடையவில்லை. கி.பி. 224-ஆம் ஆண்டில் பார்த்தியர்களின் இடத்தை சாசானியப் பாரசீகப் பேரரசு பிடித்தது. புதிய அரச வம்சம் பாரசீகத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை ஒருங்கிணைத்து, ரோமுக்கு எதிரான போட்டியை மேலும் தீவிரப்படுத்தியது.
சாசானியர்களின் எழுச்சி ரோமின் கிழக்கு எல்லையில் ஒரு புதிய சக்தி உருவானதைக் குறித்தது. இரு பேரரசுகளும் தங்களைப் பிராந்தியத்தின் உயர்ந்த அதிகாரமாக நிலைநாட்ட விரும்பின. ஆர்மீனியா, சிரியா, மெசொப்பொத்தேமியா போன்ற பகுதிகள் மீண்டும் மீண்டும் மோதல்களின் மையமாகின. இந்தப் பகுதிகளில் வெற்றி பெறுவது நிலப்பரப்பைக் கைப்பற்றுவதற்காக மட்டுமல்ல; முக்கிய நகரங்களையும் போக்குவரத்துப் பாதைகளையும் பாதுகாப்பதற்கும் அரசியல் கூட்டணிகளை உருவாக்குவதற்கும் அவசியமாக இருந்தது.
கி.பி. 260-ஆம் ஆண்டு, சாசானிய மன்னர் முதலாம் ஷாபூர் நடத்திய படையெடுப்பின்போது, ரோமப் பேரரசர் வலேரியன் கைதுசெய்யப்பட்டார். போரில் ரோமப் பேரரசர் எதிரியின் கைகளில் சிக்கியது ரோமானிய அரசியல் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய அதிர்ச்சியாக அமைந்தது. சாசானியர்கள் தங்கள் வெற்றியைப் பாரசீகத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பாறைச் சிற்பங்களிலும் கல்வெட்டுகளிலும் பதிவு செய்தனர். அந்தச் சான்றுகள், போர் வெற்றியை அரசியல் நியாயத்திற்கும் அரசரின் பெருமைக்கும் பயன்படுத்திய விதத்தைக் காட்டுகின்றன.
இந்தத் தோல்வியின் தாக்கம் போர்க்களத்தோடு முடிவடையவில்லை. கிழக்கில் ரோமின் இராணுவ அதிகாரம் பலவீனமடைந்தபோது, அதன் எல்லைப் பகுதிகளில் இருந்த நகரங்களும் வணிக மையங்களும் தங்கள் பாதுகாப்பை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்தது. மத்திய அரசின் படைகள் எல்லா இடங்களிலும் உடனடியாகச் செயல்பட முடியாத சூழலில், உள்ளூர் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் சொந்தப் படைகளையும் கூட்டணிகளையும் நம்ப வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
அப்படிப்பட்ட சூழலில் வரலாற்றின் மேடையில் தோன்றிய நகரம் பால்மைரா (Palmyra).
இன்றைய சிரியாவின் பாலைவனப் பகுதியில் அமைந்திருந்த பால்மைரா, ரோமுக்கும் கிழக்குப் பகுதிகளுக்கும் இடையிலான வணிகத் தொடர்புகளில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. பாலைவனப் பாதைகள் வழியாகச் சென்ற வணிகக் குழுக்கள், ஒட்டகக் கரவான்கள், பொருட்களைச் சேமித்து மறுவிநியோகம் செய்த வணிகர்கள் ஆகியோரின் செயல்பாடுகள் அந்த நகரத்தின் செல்வத்துக்கு அடிப்படையாக இருந்தன. ரோமின் மத்தியதரைக் கடல் உலகையும் மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் கிழக்கின் வணிக வலையமைப்புகளையும் இணைக்கும் இடைத்தரக நகரமாக அது விளங்கியது.
இங்கேதான் வணிகத்தின் இன்னொரு உண்மை வெளிப்படுகிறது. பேரரசின் மையத்தில் இல்லாத ஒரு நகரமும், முக்கியமான வணிகப் பாதையின் சந்திப்பில் அமைந்திருந்தால், பேரரசின் அரசியலையே பாதிக்கும் அளவுக்கு வலிமை பெற முடியும்.
பால்மைராவின் தலைவர்கள் ரோமுடன் உறவைப் பேணியபோதும், தங்கள் பிராந்தியத்தின் பாதுகாப்பையும் வணிக நலன்களையும் முன்னிலைப்படுத்தினர். வலேரியன் கைதான பின்னர், பால்மைராவின் தலைவரான ஓடெனாதஸ் கிழக்கில் சாசானியர்களுக்கு எதிராகப் படை நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார். ரோமின் கிழக்குப் பகுதிகளைப் பாதுகாப்பதில் அவருடைய பங்கு அதிகரித்தது. இதன் மூலம் பால்மைராவின் அரசியல் செல்வாக்கும் விரிவடைந்தது.
ஆனால் ஓடெனாதஸின் மரணத்துக்குப் பின்னர், அவரது மனைவி செனோபியா அதிகாரத்தை ஏற்றபோது, நிலைமை வேறு திசையில் நகர்ந்தது. செனோபியா தனது மகன் வபல்லாதஸின் பெயரில் ஆட்சி செய்தாலும், விரைவில் ரோமின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகிச் செல்லும் அளவுக்கு அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தினார். எகிப்து உள்ளிட்ட கிழக்குப் பகுதிகளிலும் ஆசியா மைனரின் சில பகுதிகளிலும் பால்மைராவின் செல்வாக்கு விரிந்தது.
எகிப்து ஏன் இங்கு முக்கியம்? அது ரோமின் தானிய விநியோகத்துக்கும் செங்கடல் வணிகத்துக்கும் முக்கியமான மையமாக இருந்தது. எகிப்தின் மீது அதிகாரம் செலுத்துவது, வெறும் புதிய நிலப்பரப்பைக் கைப்பற்றுவது மட்டுமல்ல. தானிய உற்பத்தி, வரி வருவாய், கடல் வழிப் போக்குவரத்து மற்றும் கிழக்கிலிருந்து வந்த பொருட்களின் விநியோகத்தில் செல்வாக்கு பெறுவதற்கான வாய்ப்பும் அதில் இருந்தது.
செனோபியாவின் விரிவாக்கம் ரோமுக்கு வெறும் மாகாணக் கிளர்ச்சியாகத் தெரியவில்லை. பேரரசின் கிழக்குப் பகுதியில் இருந்த ஒரு வணிக மற்றும் அரசியல் மையம், தனக்கெனப் புதிய அதிகார அமைப்பை உருவாக்க முயன்றது. அந்த முயற்சி வெற்றியடைந்திருந்தால், ரோமின் கிழக்கு மாகாணங்களின் அரசியல் சமநிலையும் வருவாய் அமைப்பும் மாறியிருக்கக்கூடும்.
பேரரசர் ஆரேலியன் இதற்கு இராணுவ நடவடிக்கையால் பதிலளித்தார். கி.பி. 272-ஆம் ஆண்டில் பால்மைராவை மீண்டும் ரோமின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தார். பின்னர் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியை அடக்குவதற்காக கி.பி. 273-ஆம் ஆண்டிலும் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதனால் பால்மைராவின் வணிக மையமாக இருந்த முக்கியத்துவம் பாதிக்கப்பட்டது.
இந்தச் சம்பவம் ஒரு பேரரசின் வணிக ஆதிக்கம் எவ்வாறு எதிர்ப்பையும் உருவாக்க முடியும் என்பதற்கான முக்கியமான எடுத்துக்காட்டு. ரோமின் அதிகாரத்தால் பாதுகாப்பு பெற்ற வணிக நகரமே, மத்திய அதிகாரம் பலவீனமடைந்தபோது தன்னாட்சி நோக்கி நகர்ந்தது. அதே வணிகப் பாதைகள் நகரத்துக்குச் செல்வத்தையும் கொடுத்தன; அரசியல் சுதந்திரத்துக்கான வளங்களையும் கொடுத்தன.
வணிகம் எப்போதும் பேரரசை வலுப்படுத்தும் என்று கருத முடியாது. சில நேரங்களில், வணிகத்தின் மூலம் செல்வம் பெற்ற உள்ளூர் சக்திகளே பேரரசின் கட்டுப்பாட்டுக்கு சவாலாக மாறுகின்றன.
இந்தப் போட்டியின் மற்றொரு பரிமாணம் இந்தியப் பெருங்கடலிலேயே காணப்பட்டது. ரோமின் கிழக்கு வணிகம் செங்கடல் துறைமுகங்கள் வழியாக நடைபெற்றாலும், அந்தப் பாதையின் மறுபுறத்தில் இருந்த இந்தியா, அரேபியா, பாரசீகம் ஆகிய பகுதிகள் தங்கள் சொந்த வணிக வலையமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. இந்தியப் பெருங்கடல் ரோமின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கடல் அல்ல. அங்கு பல்வேறு அரசுகள், வணிகக் குழுக்கள், துறைமுகச் சமூகங்கள் தங்கள் நலன்களுடன் இயங்கின.
இந்தியாவிலிருந்து மிளகு, முத்து, நறுமணப் பொருட்கள், விலையுயர்ந்த கற்கள் போன்றவை மேற்கே சென்றன. அரேபிய வணிகர்கள் நறுமணப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட பல பொருட்களின் வணிகத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர். செங்கடல் வழியாக எகிப்தை அடைந்த பொருட்கள் அங்கிருந்து மத்தியதரைக் கடல் சந்தைகளுக்குச் சென்றன. அதே நேரத்தில், பாரசீக வளைகுடா வழியாகவும் கிழக்கு உலகத்துக்கும் மேற்காசியாவுக்கும் இடையே வணிகம் நடைபெற்றது.
எனவே, ரோம் இந்தியப் பொருட்களுக்கான பெரிய நுகர்வுச் சந்தையாக இருந்தது என்பதையும், இந்தியப் பெருங்கடலின் கடல் வணிகத்தை அது முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தியது என்பதையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது. ரோமின் செல்வாக்கு அதன் மாகாணங்களிலும் எகிப்து போன்ற முக்கிய நுழைவாயில்களிலும் வலுவாக இருந்தது. ஆனால் அதற்கு அப்பால் வணிகத்தின் வெற்றி, உள்ளூர் அரசியல் நிலைமை, வணிகர்களின் தொடர்புகள், போக்குவரத்துச் செலவுகள் ஆகியவற்றையும் சார்ந்திருந்தது.
முதல் மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் இந்த வணிகத்தின் அளவு குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது. ரோமானிய எழுத்தாளர் மூத்த பிளினி, கிழக்கத்திய ஆடம்பரப் பொருட்களுக்காக ரோமிலிருந்து ஆண்டுதோறும் பெருமளவு செல்வம் வெளியேறுவதாகக் கவலை தெரிவித்தார். அவர் குறிப்பிட்ட நூறு மில்லியன் செஸ்டெர்டியஸ் என்ற தொகை, நவீன வரலாற்றாசிரியர்களால் விவாதிக்கப்படும் மதிப்பீடு; அதைத் துல்லியமான அரசாங்கக் கணக்காக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. இருந்தாலும், கிழக்கத்தியப் பொருட்களுக்கான ரோமின் தேவையும் அதனால் ஏற்பட்ட பணப் பரிமாற்றமும் அக்காலத்திலேயே பொருளாதார விவாதத்துக்குரியதாக இருந்தன.
இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது: ரோமின் தங்கமும் வெள்ளியும் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றால், அது அதன் பொருளாதாரத்துக்குப் பாதகமா?
பதில் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. தங்கம் வெளியேறியது என்பது ஒரு பக்கம். அதற்குப் பதிலாக ரோம் பெற்ற பொருட்கள், வணிகச் சேவைகள், துறைமுக வருவாய்கள், போக்குவரத்துச் செயல்பாடுகள் ஆகியவை இன்னொரு பக்கம். மேலும், தங்கம் வெளிநாட்டுக்குச் சென்றுவிட்டால் அது உலகப் பொருளாதாரத்திலிருந்து அழிந்துவிடுவதில்லை; அது மற்றொரு நாட்டின் கையிருப்பாக மாறுகிறது. எனவே, பணம் வெளியேறுவதை மட்டும் வைத்து ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடைந்துவிட்டது என்று முடிவு செய்ய முடியாது.
ஆனால் நீண்டகாலப் பிரச்சினை வேறொன்றில் இருந்தது. பேரரசின் வருவாய் எவ்வாறு உருவானது, அந்த வருவாயில் எவ்வளவு பகுதி இராணுவத்துக்குச் செலவிடப்பட்டது, அரசாங்கம் எவ்வளவு வரி வசூலித்தது, உற்பத்தி செய்யும் மக்களிடம் எவ்வளவு சுமை விழுந்தது என்பவையே முக்கியமான கேள்விகள்.
ரோமின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட அழுத்தங்களைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் மூன்றாம் நூற்றாண்டை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
கி.பி. 235-ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் ரோமில் அரசியல் நிலையற்ற தன்மை தீவிரமடைந்தது. பேரரசர்கள் அடிக்கடி மாறினர். படைகளின் ஆதரவைப் பெற்ற தளபதிகள் ஆட்சியைப் பிடித்தனர். சிலர் குறுகிய காலமே ஆட்சி செய்தனர். உள்நாட்டுப் போர்கள், எல்லைப் படையெடுப்புகள், தொற்றுநோய்கள், உற்பத்தி மற்றும் வணிகத்தில் ஏற்பட்ட தடைகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தன.
இந்தக் காலகட்டம் பொதுவாக ‘மூன்றாம் நூற்றாண்டின் நெருக்கடி’ என அழைக்கப்படுகிறது. இதை ஒரு பொருளாதார வீழ்ச்சியாக மட்டுமே சுருக்கிவிட முடியாது. அரசியல் அதிகாரத்தின் நிலையற்ற தன்மை, இராணுவச் செலவுகள், நாணயத்தின் மதிப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், பிராந்தியங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகள் எனப் பல காரணிகள் ஒன்றாகச் செயல்பட்டன.
ரோமின் படையைப் பராமரிக்க வீரர்களுக்கு ஊதியம் வழங்க வேண்டும்; ஆயுதங்கள் தயாரிக்க வேண்டும்; கோட்டைகள் கட்ட வேண்டும்; எல்லைகளுக்கு உணவு மற்றும் பொருட்களை அனுப்ப வேண்டும்; போரில் சேதமடைந்த நகரங்களையும் சாலைகளையும் மீண்டும் அமைக்க வேண்டும். இவற்றுக்கெல்லாம் அரசுக்குத் தொடர்ந்து வருவாய் தேவைப்பட்டது.
ஆனால் அரசியல் நெருக்கடிகளால் ஆட்சியாளர்கள் மாறிக்கொண்டிருந்தபோது, நிலையான வருவாய் அமைப்பை உருவாக்குவது கடினமானதாக மாறியது. சில பேரரசர்கள் படைகளின் ஆதரவைப் பெறுவதற்காக ஊதியங்களையும் சலுகைகளையும் அதிகரித்தனர். சிலர் புதிய நாணயங்களை வெளியிட்டனர். நாணயங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட வெள்ளியின் அளவு குறைக்கப்பட்டபோது, பணத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் விலைகளும் பாதிக்கப்பட்டன.
மூன்றாம் நூற்றாண்டில் ரோமானிய வெள்ளி நாணயங்களின் தரத்தில் ஏற்பட்ட வீழ்ச்சி, அரசின் நிதிச் சிக்கல்களுடனும் இராணுவத் தேவைகளுடனும் தொடர்புடையதாக ஆய்வுகள் விளக்குகின்றன. எனினும், அதன் தாக்கம் பேரரசின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஒரே அளவில் இருக்கவில்லை.
இதை ஒரு எளிய பொருளாதாரச் சங்கிலியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். அரசுக்கு அதிகப் பணம் தேவைப்படுகிறது; அதற்காக நாணய வெளியீடு அதிகரிக்கப்படுகிறது அல்லது நாணயத்தின் உலோகத் தரம் குறைக்கப்படுகிறது. சந்தையில் பணத்தின் மீதான நம்பிக்கை பாதிக்கப்படுகிறது; பொருட்களின் விலைகளில் அழுத்தம் உருவாகிறது. அதே நேரத்தில், இராணுவத்தையும் நிர்வாகத்தையும் நடத்துவதற்கான செலவுகள் குறைவதில்லை.
இங்கே கவனிக்க வேண்டியது, பணவீக்கம் அல்லது நாணய மதிப்பிழப்பு மட்டும் ரோமின் வீழ்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை என்பதாகும். அவை அரசியல் நிலையற்ற தன்மை, போர்கள், உற்பத்தித் தடைகள், வரி வசூல் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தபோதுதான் அவற்றின் தாக்கம் தீவிரமானது.
கி.பி. 284-ஆம் ஆண்டில் ஆட்சிக்கு வந்த டயோக்ளீஷியன், பேரரசின் நிர்வாகத்தையும் நிதி அமைப்பையும் மறுசீரமைக்க முயன்றார். பேரரசின் பரந்த நிலப்பரப்பை நிர்வகிக்க அவர் அதிகாரப் பகிர்வை ஏற்படுத்தினார். பின்னர் ‘டெட்ரார்க்கி’ என அழைக்கப்பட்ட நான்கு ஆட்சியாளர்கள் கொண்ட அமைப்பு உருவானது. அதன் நோக்கம், ஆட்சியை ஒரே மனிதரின் உடனடி கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, பல பகுதிகளின் பாதுகாப்பையும் நிர்வாகத்தையும் திறம்படச் செய்வதாகும்.
வரி வசூல், இராணுவ நிர்வாகம், நாணயச் சீர்திருத்தம் ஆகிய துறைகளிலும் மாற்றங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. விலைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில் கி.பி. 301-ஆம் ஆண்டில் ‘அதிகபட்ச விலை ஆணை’ வெளியிடப்பட்டது. ஆனால் சட்டத்தின் மூலம் விலைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டுமே சந்தையின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவில்லை. உற்பத்தி, விநியோகம், பணத்தின் மீதான நம்பிக்கை ஆகியவற்றில் இருந்த சிக்கல்கள் தொடர்ந்தன.
இந்த முயற்சிகள் ரோம் முற்றிலும் செயலிழந்துவிட்டது என்பதைக் காட்டவில்லை. மாறாக, அதன் நிர்வாக அமைப்பு புதிய சவால்களுக்கு ஏற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ள முயன்றதைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் பேரரசின் பிரச்சினைகள் மிகவும் ஆழமானவை. நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களால் மட்டுமே கிழக்கிலும் மேற்கிலும் ஒரே நேரத்தில் அதிகரித்த இராணுவத் தேவைகளையும் அரசியல் போட்டிகளையும் நிரந்தரமாகக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
இப்போது ரோமின் பொருளாதாரத்தில் இன்னொரு முக்கியமான மாற்றத்தைப் பார்க்க வேண்டும். அதன் மிகப் பெரிய எதிரிகள் எப்போதும் வெளியில் இருந்தவர்கள் மட்டுமல்ல. ரோமின் அதிகாரமும் செல்வமும் உருவாக்கிய அரசியல் அமைப்பின் உள்ளேயும் அதிகாரப் போட்டிகள் வளர்ந்தன.
பேரரசின் இராணுவம் அரசின் பாதுகாப்புக்கான கருவியாக இருந்தது. அதே நேரத்தில், பேரரசரைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும் பதவியிலிருந்து அகற்றுவதிலும் படைகளின் ஆதரவு முக்கியமானதாக மாறியது. இதனால் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான போட்டி, இராணுவ ஆதரவைப் பெறுவதற்கான போட்டியாகவும் மாறியது. உள்நாட்டுப் போர்களில் செலவழிக்கப்பட்ட வளங்கள், எல்லைப் பாதுகாப்புக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் கிடைக்க வேண்டிய வளங்களைப் பாதித்தன.
ஒரு பேரரசின் இராணுவம் அதன் வலிமையின் அடையாளம். ஆனால் அதே இராணுவத்தைப் பராமரிப்பதற்கான செலவு, அதன் உற்பத்தி மற்றும் வருவாய் அமைப்பை விட வேகமாக வளர்ந்தால், அந்த வலிமையே நிதிச் சுமையாக மாறலாம்.
இதன் தாக்கம் அடுத்தடுத்த நூற்றாண்டுகளில் மேலும் வெளிப்பட்டது. ரோமின் கிழக்குப் பகுதியில் சாசானியப் பாரசீகம் வலுவான எதிரியாக இருந்தது. மேற்கில் டான்யூப் மற்றும் ரைன் எல்லைகளுக்கு அப்பால் இருந்த பல்வேறு ஜெர்மானியக் குழுக்கள் அரசியல் ரீதியாகவும் இராணுவ ரீதியாகவும் வலுப்பெற்றன. ஹூணர்களின் மேற்குநோக்கிய நகர்வுகள் நான்காம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஐரோப்பாவின் அரசியல் நிலையை மாற்றின.
இந்தக் குழுக்களை எல்லாம் ஒரே மாதிரியான எதிரிகளாகக் கருத முடியாது. சிலர் ரோமுடன் போரிட்டனர்; சிலர் உடன்படிக்கைகள் செய்தனர்; சிலர் ரோமானிய இராணுவத்தில் பணியாற்றினர்; சிலர் பேரரசுக்குள் குடியேறினர். ஆனால் காலப்போக்கில், ரோமுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த பல குழுக்கள் பெரிய அரசியல் மற்றும் இராணுவ அமைப்புகளாக மாறின.
இது வரலாற்றின் மற்றொரு முரண். ரோமின் செல்வமும் அதன் எல்லைகளுடனான நீண்டகாலத் தொடர்புகளும் அண்டைச் சமூகங்களின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கும் ஒரு சூழலை உருவாக்கின. ரோமுடன் நடந்த வணிகம், போர், உடன்படிக்கை, குடியேற்றம் ஆகியவை அந்தச் சமூகங்களின் வளர்ச்சியைப் பாதித்தன. பின்னர் அவற்றில் சில, ரோமின் அதிகாரத்துக்கே சவாலாக மாறின.
கி.பி. 376-ஆம் ஆண்டில் ஹூணர்களின் அழுத்தத்தால் டான்யூப் எல்லையை நோக்கி வந்த கோத்திக் குழுக்களுக்கு ரோமானிய அதிகாரிகள் பேரரசுக்குள் நுழைய அனுமதி அளித்தனர். ஆனால் அவர்களை நிர்வகித்த விதம், உணவு விநியோகம் மற்றும் அதிகாரிகளின் ஊழல் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தின. இந்தப் பதற்றம் ஆயுத மோதலாக மாறியது.
கி.பி. 378-ஆம் ஆண்டில் அட்ரியானோப்பிள் போரில் கிழக்கு ரோமப் பேரரசர் வாலன்ஸ் கொல்லப்பட்டார். ரோமானியப் படைகள் கடுமையான தோல்வியைச் சந்தித்தன. இந்தப் போர் ரோமின் இராணுவ வலிமை ஒரே நாளில் அழிந்துவிட்டதைக் குறிக்கவில்லை. ஆனால் எல்லைப் பகுதிகளில் ஏற்பட்ட நெருக்கடிகளை இராணுவ வெற்றியால் மட்டும் தீர்க்க முடியாது என்பதை வெளிப்படுத்தியது.
அடுத்தடுத்த காலங்களில் கோத்திக் குழுக்களுடன் உடன்படிக்கைகள் செய்யப்பட்டன. அவர்களில் சிலர் ரோமின் இராணுவத்தில் கூட்டுப் படைகளாகப் பணியாற்றினர். இருப்பினும், அரசியல் மோதல்கள் தொடர்ந்தன. கி.பி. 410-ஆம் ஆண்டில் அலரிக் தலைமையிலான விசிகோத்துகள் ரோம் நகருக்குள் நுழைந்து கொள்ளையிட்டனர். பல நூற்றாண்டுகளாகப் பேரரசின் வலிமையின் அடையாளமாக இருந்த நகரம், வெளிப்புறப் படைகளால் கொள்ளையிடப்பட்ட சம்பவம் ரோமானிய உலகில் ஆழமான அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.
ஆனால் ரோம் நகரம் கொள்ளையிடப்பட்டது என்பதற்காக ரோமானியப் பேரரசு உடனடியாக முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்று கூற முடியாது. அந்தக் காலத்திலும் பேரரசின் நிர்வாக அமைப்புகள் பல பகுதிகளில் செயல்பட்டன. கிழக்கு ரோமப் பேரரசு தொடர்ந்து வலிமையுடன் நீடித்தது. மேற்குப் பேரரசிலும் அரசியல் அதிகாரம் இன்னும் சில தசாப்தங்கள் தொடர்ந்தன.
உண்மையான மாற்றம் படிப்படியாக நிகழ்ந்தது. மேற்குப் பேரரசின் பல பகுதிகளில் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாடு பலவீனமடைந்தது. வரி வருவாய் தரும் நிலப்பரப்புகள் இழக்கப்பட்டன. இராணுவத்தைப் பராமரிக்க வேண்டிய செலவுகள் தொடர்ந்தன. ஆனால் அந்தச் செலவுகளைச் சமாளிக்கத் தேவையான வருவாய் அடித்தளம் சுருங்கியது.
இதற்கு மிக முக்கியமான எடுத்துக்காட்டு வட ஆப்பிரிக்கா.
வட ஆப்பிரிக்கா, குறிப்பதாக அதன் வளமான விவசாயப் பகுதிகள், ரோமின் வருவாய்க்கும் தானிய விநியோகத்துக்கும் முக்கியமானவை. கி.பி. 439-ஆம் ஆண்டில் வாண்டல்கள் கார்த்தேஜைக் கைப்பற்றினர். இதனால் மேற்குப் பேரரசு முக்கியமான மாகாணத்தையும் அதன் வருவாய் ஆதாரங்களையும் இழந்தது. மேலும், மத்தியதரைக் கடலின் தெற்குப் பகுதியில் வாண்டல்களின் கடற்படைச் செல்வாக்கு வளர்ந்தது.
இதன் விளைவுகள் பொருளாதார ரீதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் முக்கியமானவை. வட ஆப்பிரிக்காவின் வருவாய் குறைந்தால், மேற்குப் பேரரசின் இராணுவத்துக்கான நிதி திரட்டுவது கடினமாகும்; மத்தியதரைக் கடலில் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதும் சிக்கலாகும். கடல் வணிகம் என்பது கப்பல்கள் பொருட்களை எடுத்துச் செல்வதற்கான வழி மட்டுமல்ல; அது தானிய விநியோகம், வரி வருவாய், நகரங்களின் வாழ்வாதாரம், இராணுவத்தின் உணவுத் தேவைகள் ஆகியவற்றுடனும் தொடர்புடையது.
கி.பி. 455-ஆம் ஆண்டில் வாண்டல்கள் மீண்டும் ரோம் நகரைத் தாக்கிக் கொள்ளையிட்டனர். மத்தியதரைக் கடலில் ரோமின் ஒருகால ஆதிக்கம், இப்போது பல்வேறு அரசியல் மற்றும் கடற்படைச் சக்திகளால் சவாலுக்கு உள்ளாகியிருந்தது.
இதனைப் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு தெரிகிறது. ரோமின் ஆரம்பகால விரிவாக்கத்தில், கடல் மற்றும் நிலப்பாதைகளை இணைத்தல் அதன் வலிமையை அதிகரித்தது. பின்னர் அந்தப் பாதைகளையும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய மாகாணங்களையும் பாதுகாப்பதற்கான செலவு அதிகரித்தது. சில பகுதிகள் எதிரிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குச் சென்றபோது, பேரரசின் வருவாய் குறைந்தது. வருவாய் குறைந்தபோதும் பாதுகாப்புச் செலவுகள் குறையவில்லை. இதனால் நிதி நெருக்கடியும் இராணுவ பலவீனமும் ஒன்றையொன்று தீவிரப்படுத்தும் சூழல் உருவானது.
கி.பி. 476-ஆம் ஆண்டில், மேற்குப் பேரரசின் கடைசி பேரரசராகப் பொதுவாகக் கருதப்படும் ரோமுலஸ் ஆகஸ்டுலஸ் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டார். இந்த நிகழ்வு மேற்கு ரோமப் பேரரசின் முடிவைக் குறிக்கும் பாரம்பரிய வரலாற்றுத் தேதியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் கிழக்கு ரோமப் பேரரசு தொடர்ந்து பல நூற்றாண்டுகள் நீடித்தது. எனவே, ‘ரோம் வீழ்ந்தது’ என்று பொதுவாகக் கூறும்போது, எந்த ரோமையும் எந்தக் காலத்தையும் குறிக்கிறோம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
அப்படியானால், ரோமின் வீழ்ச்சிக்கு சர்வதேச வணிகம்தான் காரணமா?
இல்லை. அப்படிக் கூறுவது வரலாற்றை மிக எளிமைப்படுத்திவிடும். ரோமின் நீண்டகால வணிகம் அதன் செல்வத்துக்கும் நகர வளர்ச்சிக்கும் முக்கிய பங்களித்தது. கிழக்கிலிருந்து வந்த பொருட்கள் ரோமின் நுகர்வை விரிவாக்கின. மத்தியதரைக் கடலைச் சுற்றிய வணிகம் உற்பத்தி, போக்குவரத்து, வரி வசூல் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்தது. ஆனால் பேரரசின் நிதி மற்றும் அரசியல் சிக்கல்களை வணிகம் மட்டும் உருவாக்கவில்லை.
உள்நாட்டுப் போர்கள், அதிகாரப் போட்டிகள், எல்லைப் பகுதிகளில் ஏற்பட்ட இராணுவ அழுத்தங்கள், முக்கியமான வருவாய் மாகாணங்களின் இழப்பு, நிர்வாகத்தின் மாற்றங்கள், பல்வேறு பிராந்தியங்களில் ஏற்பட்ட பொருளாதார வேறுபாடுகள் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்து மேற்குப் பேரரசின் திறனைச் சுருக்கின. வரலாற்றாசிரியர்கள் இவற்றில் எந்தக் காரணிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார்கள் என்பதில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் ஒரே ஒரு காரணத்தை மட்டும் முன்வைத்து மேற்குப் பேரரசின் முடிவை விளக்க முடியாது என்பது தெளிவானது.
இங்கேதான் இந்த அத்தியாயத்தின் மையக் கருத்து வெளிப்படுகிறது:
ரோமின் செல்வம் அதன் வணிக வலையமைப்பிலிருந்து மட்டும் உருவாகவில்லை. இராணுவ வலிமை, நிர்வாக அமைப்பு, வரி வசூல், உற்பத்தி, விவசாயம், துறைமுகங்கள், கடன் மற்றும் நாணயப் பரிமாற்றம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன. அந்த இணைப்புகள் செயல்பட்டபோது பேரரசு பெரும் வளங்களைத் திரட்ட முடிந்தது. ஆனால் அந்த அமைப்பின் ஒரு முக்கியமான பகுதி பலவீனமடைந்தபோது, அதன் தாக்கம் மற்ற பகுதிகளுக்கும் பரவியது.
வணிகத்தைப் பாதுகாக்க இராணுவம் தேவைப்பட்டது; இராணுவத்தைப் பராமரிக்க வருவாய் தேவைப்பட்டது; வருவாயை உருவாக்க உற்பத்தியும் வர்த்தகமும் தேவைப்பட்டன; வர்த்தகம் செழிக்க அரசியல் நிலைத்தன்மை தேவைப்பட்டது. இந்தச் சங்கிலியில் எந்த ஒரு முக்கியமான இணைப்பும் பாதிக்கப்பட்டால், மற்ற இணைப்புகளின் செயல்திறனும் குறையக்கூடும்.
ஆனால் இதிலிருந்து இன்னொரு பாடத்தையும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வணிகத்தில் பங்கேற்கும் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான லாபத்தைப் பெறுவதில்லை. ரோமின் செல்வந்தர்கள் கிழக்கத்தியப் பொருட்களை வாங்கினர்; இந்திய வணிகர்கள் தங்கள் பொருட்களை விற்றனர்; இடைத்தரகர்கள், கப்பல் உரிமையாளர்கள், வரி வசூலிப்போர், கடன் வழங்குவோர் எனப் பலரும் அந்தப் பரிமாற்றத்தில் வருவாய் பெற்றனர். அதே நேரத்தில், பேரரசின் பாதுகாப்புக்கான செலவுகள் பொதுமக்கள் மீது வரிச்சுமையாக விழக்கூடும். அதிகாரமும் வளங்களும் சிலரிடம் குவிந்தால், பொருளாதார வளர்ச்சியின் பலன்கள் சமமாகப் பகிரப்படாது.
இதுவே ரோமின் வரலாற்றில் நாம் காணும் மிக ஆழமான முரண். உலகின் பல்வேறு பகுதிகளை இணைத்த வணிகம் அதன் செல்வத்தைப் பெருக்கியது. அதே வணிகத்துடன் தொடர்புடைய அதிகாரப் போட்டிகள், எல்லைப் போர்கள், பாதுகாப்புச் செலவுகள் ஆகியவை அதன் நிர்வாகத்துக்கு அதிக அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்தின. அதன் எதிரிகள் வணிகத்தால் மட்டுமே உருவானவர்கள் அல்ல; ஆனால் ரோமின் செல்வமும் அதன் பிராந்திய ஆதிக்கமும், அந்தச் செல்வத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் கைப்பற்ற விரும்பிய பல்வேறு சக்திகளின் போட்டியைத் தீவிரப்படுத்தின.
முசிறியில் ஏற்றப்பட்ட மிளகு மூட்டைகள் ரோமின் சந்தையை அடைந்தபோது, அவை இரண்டு உலகங்களின் தேவைகளை இணைத்தன. ஆனால் அந்தப் பொருட்கள் பயணித்த கடல்களும் நிலப்பாதைகளும் வெறும் பொருளாதாரப் பாதைகள் அல்ல. அவை அரசியல் அதிகாரம், இராணுவப் போட்டி, வரி வசூல், பாதுகாப்பு, செல்வப் பகிர்வு ஆகியவற்றின் சந்திப்புகளாகவும் இருந்தன.
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ரோம் எதிர்கொண்ட கேள்வி இன்றும் பொருந்துகிறது: ஒரு நாடு உலகச் சந்தைகளில் பெரும் பங்கு பெறலாம்; அதன் நிறுவனங்கள் தொலைதூர நாடுகளுடன் வணிகம் செய்யலாம்; அதன் துறைமுகங்களும் போக்குவரத்து அமைப்புகளும் செல்வத்தை உருவாக்கலாம். ஆனால் அந்த வளர்ச்சியைப் பாதுகாக்கத் தேவையான அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகள் நிலையாக இல்லாவிட்டால், வளர்ச்சியின் பலன்கள் நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்குமா?
ரோமின் வரலாறு சொல்லும் பதில் இதுதான்: வணிக ஆதிக்கம் செல்வத்தை உருவாக்கலாம்; ஆனால் அந்தச் செல்வத்தைப் பாதுகாக்கவும், அதன் மூலம் உருவாகும் அதிகாரப் போட்டிகளை நிர்வகிக்கவும், வருவாயையும் செலவையும் சமநிலைப்படுத்தவும் முடியாவிட்டால், ஆதிக்கமே ஒரு சுமையாக மாறக்கூடும்.
ரோமின் கப்பல்கள் ஒரு காலத்தில் மத்தியதரைக் கடலின் வணிகத்தை இணைத்தன. அதன் வணிகர்கள் இந்தியாவின் மிளகைத் தேடினர். அதன் பேரரசர்கள் கிழக்கின் நகரங்களைக் கைப்பற்ற முயன்றனர். அதன் படைகள் பார்த்தியர்களுடனும் சாசானியர்களுடனும் போரிட்டன. அதன் எதிரிகள் மாறிக்கொண்டே இருந்தனர். ஆனால் அந்த வரலாற்றின் அடிப்படைக் கேள்வி மாறவில்லை: செல்வத்தை உருவாக்குவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதைத் தொடர்ந்து உருவாக்கும் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் பாதுகாப்பதும் அவ்வளவு முக்கியம்.
ஒரு பேரரசின் வீழ்ச்சி அதன் எல்லைகளில் தொடங்கலாம்; அதன் இராணுவத்தில் வெளிப்படலாம்; அதன் நாணயத்தில் பிரதிபலிக்கலாம்; அதன் வரி அமைப்பில் உணரப்படலாம். ஆனால் அதன் வேர்களைப் புரிந்துகொள்ள, அதிகாரம், உற்பத்தி, வணிகம், வருவாய், செலவு ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் ஆராய வேண்டும்.
ரோமின் கதை இங்கே முடிவடையவில்லை. மேற்குப் பேரரசு முடிவுக்கு வந்த பின்னரும், கிழக்கு ரோமப் பேரரசு கான்ஸ்டான்டினோப்பிளை மையமாகக் கொண்டு தனது அரசியல், பொருளாதார மற்றும் வணிக மரபுகளைத் தொடர்ந்து பாதுகாத்தது. மத்தியதரைக் கடல் உலகம் புதிய அரசியல் சக்திகளின் எழுச்சியைக் கண்டது. இந்தியப் பெருங்கடல் வணிகமும் புதிய சூழல்களில் தொடர்ந்து வளர்ந்தது.
அடுத்ததாக நாம் ஆராய வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:
ரோமின் அரசியல் அதிகாரம் மேற்கில் பலவீனமடைந்தபோது, உலக வணிகத்தின் மையங்கள் எவ்வாறு மாறின? கிழக்கு ரோமப் பேரரசு, பாரசீகம், அரேபிய வணிகர்கள் மற்றும் இந்தியாவின் கடலோர அரசுகள் ஆகியவை அந்த மாற்றத்தில் என்ன பங்கு வகித்தன? ஒரு பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னரும் அதன் வணிகப் பாதைகளும் பொருளாதார மரபுகளும் எவ்வாறு புதிய உலகத்தை உருவாக்கின?
(தொடரும்)
