1
வலியின் அலறல்களை அனாதையாக்கிவிட்டு
காற்றின் மென்மைமீது
கைகளைத் துடைத்துக் கொள்கிறது
கலாச்சாரப் பெருவெளியின் கரிசனம்
எனக்கினி சம்பந்தமில்லை என்பதுபோல்
பசியால் துடிக்கும் வயிறுகளுக்குப்
பிரார்த்தனையைப் பரிமாறுவது போல்
ரத்தக் கறைகளுடன் முத்தமிடுபவனிடம்
வேண்டுதல்களை வைக்கிறோம்
தூது செல்லும் காற்றிடம்
வேதனைகளை ஒப்படைத்துவிட்டு
வழக்குகளை விசாரிக்கும் நீதிபதியாய்
கடவுளை நியமிக்கிறோம்
வலியை உருவாக்கியவனின் லாபக் கணக்குகளில்
நம் கண்ணீர்த் துளிகளை முதலீடாக்கிவிட்டு
துயரக்கூச்சல்களைக் கடனாய்ப்பெறுகிறோம்
இனி
காற்றுக்கும் கடவுளுக்கும் வேலையில்லை
புலம்பல்களின் விலாசங்கள் மாறுகின்றன
பிரார்த்தனைகளின் வண்ணங்கள் வெளுக்கின்றன
அறுவடை செய்துகொள்ளும் களங்களில்
வேதனையை விதைத்தவர்களிடமே
அவற்றை ஒப்படைத்து மீளும்போது
தீப்பற்றிக் கொள்கிறது
மௌனத்தின் எரிமலை.