- கிறித்துவம் – புதியன புகுதலும் பழையன கழிதலும் பகுதி 1: அத்தியாயம் 1 & 2
- கிறித்துவம் – புதியன புகுதலும் பழையன கழிதலும் பகுதி 1: அத்தியாயம் 3 & 4
- கிறித்துவம் – புதியன புகுதலும் பழையன கழிதலும் பகுதி 1: அத்தியாயம் 5 & 6
அத்தியாயம் 5
அலெக்ஸாண்ட்ரியாவின் இறுதி நாள் – செராபியம் கோயில் எவ்வாறு அமைதியான இடிபாடாக மாறியது?
கி.பி. 391.
எகிப்தின் அலெக்ஸாண்ட்ரியா நகரம் வழக்கம்போலவே விழித்தெழுந்தது. துறைமுகத்தில் கப்பல்கள் நங்கூரமிட்டிருந்தன. சந்தைகளில் வணிகர்கள் தங்கள் பொருட்களை இறக்கிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், நகரத்தின் மையப்பகுதியில் ஒரு மலைமேல் அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான கோயிலை நோக்கி ஆயிரக்கணக்கான கண்கள் திரும்பின.
அது சாதாரணக் கோயில் அல்ல. அது செராபியம்.
பல நூற்றாண்டுகளாக எகிப்தியர்களுக்கும் கிரேக்கர்களுக்கும் அறிவு, மதம், அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் அடையாளமாக விளங்கிய அந்தக் கோயில், அன்றைய தினம் தனது இறுதி அத்தியாயத்தை எழுதப்போகிறது என்பதை அங்கு கூடியிருந்தவர்களில் மிகச் சிலரே உணர்ந்திருந்தனர்.
அந்த மாபெரும் கட்டடம் ஒரு கோயில் மட்டுமல்ல; அது ஒரு நூலகம், ஒரு தத்துவ மையம், ஒரு கல்வி நிலையம், ஒரு கலாச்சாரச் சின்னம். அங்கு செராபிஸ் தெய்வத்தின் மிகப்பெரிய சிலை இருந்ததாகப் பழைய எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்தச் சிலையின் முன் அரசர்களும், வணிகர்களும், சாதாரண மக்களும் தலைவணங்கியிருந்தனர்.
ஆனால், உலகம் மாறிக்கொண்டிருந்தது.
ஒரு புதிய மதமும், ஒரு புதிய அரசியல் சூழலும்
கான்ஸ்டன்டைனுக்குப் பிறகு கிறித்தவம் அரசியல் ஆதரவைப் பெற்றிருந்தாலும், எகிப்து போன்ற பகுதிகளில் பழைய மதங்கள் இன்னும் வலுவாகவே இருந்தன. குறிப்பாக, அலெக்ஸாண்ட்ரியா நகரம் பல மதங்கள், பல மொழிகள், பல தத்துவங்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்த அறிவு நகரமாக இருந்தது.
ஆனால், பேரரசர் தியோடோசியஸ் வெளியிட்ட புதிய சட்டங்கள் அந்தச் சமநிலையை உடைத்தன:
- புறமதப் பலிகள் தடைசெய்யப்பட்டன.
- பழைய கோயில்களின் அதிகாரம் குறைக்கப்பட்டது.
- அரசின் ஆதரவு கிறித்தவ தேவாலயங்களுக்கு மாற்றப்பட்டது.
இந்த மாற்றம் அமைதியாக ஏற்கப்படவில்லை.
நகரத்தைப் பிரித்த மத மோதல்
அலெக்ஸாண்ட்ரியாவில் கிறித்தவர்களுக்கும் புறமதத்தினருக்கும் இடையே பதற்றம் அதிகரித்தது. சிறிய மோதல்கள் பெரும் கலவரங்களாக மாறின. சில வரலாற்று ஆதாரங்களின்படி, புறமத ஆதரவாளர்கள் செராபியம் கோயிலுக்குள் தஞ்சமடைந்து, சில கிறித்தவர்களைப் பிடித்து வைத்திருந்தனர். பின்னர் பேரரசரின் உத்தரவின் பேரில் அந்த மோதல் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.
அதன்பிறகு நிகழ்ந்ததே வரலாற்றின் மிக முக்கியமான திருப்பங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. செராபியம் கோயில் இடிக்கப்பட்டது. செராபிஸ் சிலை உடைக்கப்பட்டது. பல நூற்றாண்டுகளாக வழிபட்ட அந்த இடம் அமைதியான இடிபாடாக மாறியது.
இந்தச் சம்பவம் குறித்து அக்காலக் கிறித்தவ எழுத்தாளர்களும் புறமத எழுத்தாளர்களும் வேறுபட்ட விளக்கங்களை வழங்குகின்றனர். சிலர் இதை “விக்கிரக வழிபாட்டின் முடிவு” என்று வர்ணிக்கின்றனர். மற்றவர்கள் இதை ஒரு நாகரிகத்தின் கலாச்சார இழப்பாகக் கருதுகின்றனர்.
செராபியம் மட்டும்தானா?
இல்லை. எகிப்து முழுவதும் இதேபோன்ற மாற்றங்கள் படிப்படியாக நிகழ்ந்தன.
ஐசிஸ், ஒசிரிஸ், ஹோரஸ், அனுபிஸ் போன்ற தெய்வங்களின் கோயில்கள் பல இடங்களில் மூடப்பட்டன; சில கைவிடப்பட்டன; சில தேவாலயங்களாக மாற்றப்பட்டன; சில காலப்போக்கில் மணலுக்குள் புதைந்தன.
எனினும், எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியான நிகழ்வுகள் நடக்கவில்லை. தொலைதூரக் கிராமங்களில் பழைய வழிபாட்டு மரபுகள் இன்னும் பல தலைமுறைகள் தொடர்ந்தன. சில இடங்களில் மக்கள் வெளிப்படையாகக் கிறித்தவர்களாக இருந்தாலும், வீட்டுக்குள் பழைய சடங்குகளைத் தொடர்ந்ததாக ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
மறைந்தது மதமா, கலாச்சாரமா?
இதுதான் வரலாற்றாசிரியர்களை இன்றும் விவாதிக்க வைக்கும் கேள்வி.
ஒரு கோயில் இடிக்கப்படும்போது, கற்கள் மட்டும் சிதைவதில்லை. அதனுடன் மொழி, இசை, சிற்பக்கலை, புராணங்கள், நாட்டுப்புறக் கதைகள், மருத்துவ அறிவு, வானியல் அறிவு போன்ற பல கலாச்சார அடுக்குகளும் பாதிக்கப்படலாம்.
ஆனால் அதே நேரத்தில், பழைய உலகின் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டதா? அதுவும் இல்லை.
எகிப்தியக் கட்டடக்கலை, நிர்வாக முறைகள், விவசாய அறிவு மற்றும் சில மதச் சின்னங்கள் புதிய கிறித்தவ உலகத்திலும் மறைமுகமாகத் தொடர்ந்தன. சில பண்டைய புனித இடங்கள் கிறித்தவப் புனிதர்களின் நினைவுத் தலங்களாக மாறின.
வரலாறு பெரும்பாலும் அழிப்பதில்லை; அது மாற்றுகிறது. ஆனால், சில நேரங்களில் அந்த மாற்றத்தின் விலை மிக உயர்ந்ததாக இருக்கும்.
செராபியத்தின் நிழல்
இன்று அலெக்ஸாண்ட்ரியாவில் செராபியத்தின் முழுப் பெருமை இல்லை. ஆனால், அதன் இடிபாடுகள் இன்னும் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகின்றன.
ஒரு பேரரசு மதம் மாறும்போது, முதலில் மாறுவது மக்களின் நம்பிக்கைகளா அல்லது அவர்களின் நினைவுகளா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, எகிப்தைத் தாண்டி வடக்கு ஐரோப்பாவை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டியுள்ளது. ஏனெனில் அங்கே, காடுகளுக்குள் இன்னும் புனித மரங்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன. அவற்றை வெட்ட வந்தவர்கள் வெறும் மரவெட்டிகள் அல்ல; அவர்கள் ஒரு புதிய உலகத்தின் தூதுவர்கள்.
அடுத்த அத்தியாயத்தில், செல்டிக் மற்றும் ஜெர்மானிய மக்களின் புனிதக் காடுகள், ட்ரூயிட்களின் மறைவு மற்றும் புனித மரங்களை வெட்டிக் கிறித்தவத்தைப் பரப்பிய வரலாற்றுச் சம்பவங்களை விரிவாக ஆராய்வோம்.
அத்தியாயம் 6
புனித ஓக் மரம் விழுந்த நாள் – ட்ரூயிட்களின் உலகம் எவ்வாறு மாறியது?
காலைப் பனி இன்னும் முழுமையாக விலகவில்லை.
அடர்ந்த காட்டின் நடுவே நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் பார்வை அனைத்தும் ஒரே இடத்தை நோக்கியிருந்தது. அங்கே ஒரு மாபெரும் ஓக் மரம் நின்றிருந்தது.
அது சாதாரண மரமல்ல. அந்த மரத்தில்தான் தங்கள் தெய்வங்கள் வாழ்கின்றன என்று அவர்கள் நம்பினர். தலைமுறைகளாக அங்குப் பலிகள் செலுத்தப்பட்டிருந்தன. குழந்தைகள் பிறந்தபோது ஆசீர்வாதம் பெற்ற இடமும் அதுவே. போர் தொடங்குவதற்கு முன் வீரர்கள் சத்தியம் செய்த இடமும் அதுவே.
அந்த மரத்தை யாரும் தொடத் துணிந்ததில்லை. ஆனால், அந்த நாள் வேறுபட்டது.
ஒரு கிறித்தவ மதபோதகர் தனது கையில் கோடாரியுடன் அந்த மரத்தை நோக்கி நடந்தார். மக்கள் மூச்சை நிறுத்திப் பார்த்தனர்.
“இந்த மரத்தில் உண்மையிலேயே தெய்வம் இருந்தால், என்னை அது தண்டிக்கட்டும்,” என்று அவர் கூறியதாகப் பின்னாளின் வரலாற்று நூல்கள் பதிவு செய்கின்றன.
முதல் கோடாரி மரத்தில் இறங்கியது. அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஐரோப்பாவின் மத வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு குறியீட்டு நிகழ்வு நடந்தது. அந்த ஓக் மரம் தரையில் சாய்ந்தது.
ட்ரூயிட்கள் யார்?
ரோமப் பேரரசின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் வாழ்ந்த செல்டிக் மக்களின் ஆன்மிகத் தலைவர்கள் ட்ரூயிட்கள். அவர்கள் வெறும் பூசாரிகள் அல்ல; நீதிபதிகள், ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள், வானியல் அறிவாளிகள், அரசர்களின் ஆலோசகர்கள் எனச் சமூகத்தின் பல துறைகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர்.
அவர்களின் அறிவு பெரும்பாலும் எழுதப்படவில்லை. வாய்மொழியாகவே தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்குப் பரவியது. அதனால் அவர்களின் உலகம் சிதைந்தபோது, நூல்களில் பதிவு செய்யப்படாத எண்ணற்ற அறிவுகளும் மறைந்திருக்கலாம் என்று பல வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.
கோயில்கள் இல்லாத மதம்
செல்டிக் மக்களின் மதத்தின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், அவர்கள் பெரும்பாலும் கற்களால் ஆன பிரம்மாண்ட கோயில்களைக் கட்டவில்லை.
அவர்களின் கோயில்கள் காடுகளே. பெரிய ஓக் மரங்கள், புனித ஊற்றுகள், மலைச்சிகரங்கள், ஏரிகள் – இவையே வழிபாட்டுத் தலங்கள். இதனால் பின்னர் கிறித்தவம் பரவியபோது, இடிக்க வேண்டிய கட்டடங்களை விட, மாற்ற வேண்டிய நம்பிக்கைகளே அதிகமாக இருந்தன.
போனிபேஸ் மற்றும் ஓக் மரத்தின் கதை
எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆங்கிலேய மதபோதகர் போனிபேஸ், ஜெர்மானிய மக்களிடம் கிறித்தவத்தைப் பரப்ப அனுப்பப்பட்டார். அவரைப் பற்றிய வாழ்க்கை வரலாற்றில், “தோரின் ஓக்” என்று அழைக்கப்பட்ட ஒரு புனித மரத்தை அவர் வெட்டியதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இந்த நிகழ்வு குறித்துச் சில விவரங்கள் பின்னாளில் பெரிதுபடுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் எச்சரித்தாலும், அந்தக் கதை ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அது என்னவென்றால், கிறித்தவப் பரவல் பல இடங்களில் உள்ளூர் புனிதச் சின்னங்களைச் சவாலுக்கு உட்படுத்தியதுதான்.
அரசர்கள் மாறினால்… மக்கள்?
ஐரோப்பாவின் பல பகுதிகளில் முதலில் மதம் மாறியது அரசர்கள்தான். அரசியல் கூட்டணிகள், ரோமுடன் உறவுகள், நிர்வாக நன்மைகள், எழுத்தறிவு பெற்ற மதகுருமார்களின் உதவி போன்ற பல காரணங்களால் அரசர்கள் கிறித்தவத்தை ஏற்றனர்.
அதன்பிறகு அவர்களது குடிமக்களும் படிப்படியாகப் புதிய மதத்திற்கு மாறினர்:
- சிலர் விருப்பத்துடன் மாறினர்.
- சிலர் அரசின் அழுத்தத்தால் மாறினர்.
- சிலர் இரண்டு மதங்களையும் நீண்டகாலம் ஒன்றாகப் பின்பற்றினர்.
பழைய தெய்வங்கள் மறைந்தனவா?
முழுமையாக அல்ல. பல நாட்டுப்புறக் கதைகளில் பழைய தெய்வங்கள் தேவதைகள், அமானுஷ்ய உயிரினங்கள் அல்லது மலைகளில் வாழும் மர்ம சக்திகளாக மாறின.
சில புனித ஊற்றுகள் கிறித்தவப் புனிதர்களின் பெயர்களைப் பெற்றன. சில திருவிழாக்கள் புதிய மதப் பொருளுடன் தொடர்ந்தன. அதாவது, மக்கள் புதிய மதத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும், பழைய நினைவுகளை முழுமையாக விடவில்லை.
காடுகளிலிருந்து தேவாலயங்களுக்கு
பல பழைய வழிபாட்டு இடங்களின் அருகே தேவாலயங்கள் கட்டப்பட்டன. இதற்குக் காரணம் வெறும் வசதி அல்ல. மக்களுக்கு ஏற்கனவே புனிதமான இடங்களில் புதிய வழிபாட்டை அறிமுகப்படுத்துவது எளிதாக இருந்தது. இதனால் புவியியல் மாறவில்லை; ஆனால், அந்த இடத்தின் பொருள் மாறியது.
வரலாற்றின் அமைதியான புரட்சி
செல்டிக் உலகம் ஒரே நாளில் மறைந்துவிடவில்லை. அது பல தலைமுறைகளில் மாறியது. ஒரு தலைமுறை பழைய பாடல்களைப் பாடியது. அடுத்த தலைமுறை அதே இசையில் புதிய ஜெபங்களைப் பாடியது. இன்னொரு தலைமுறை அந்தப் பழைய பாடல்களின் அர்த்தத்தையே மறந்துவிட்டது.
ஒரு நாகரிகம் இவ்வாறும் மறையலாம்: வாள் இல்லாமல், போர் இல்லாமல், ஆனால் நினைவுகள் மெதுவாக மாறுவதன் மூலம்.
ஆனால், வடக்கு ஐரோப்பாவில் எல்லா இடங்களிலும் இந்த மாற்றம் அமைதியாக நடந்ததில்லை. ஒரு நாட்டில், அரசன் ஒரே கட்டளையில் முழு மக்களையும் மதம் மாற்ற முயன்றான். அந்த முயற்சிக்கு எதிராக இரத்தம் சிந்தப்பட்டது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில், ஸ்காண்டினேவியாவில் ஓடின், தோர் மற்றும் ஃப்ரெய்யாவின் உலகம் எவ்வாறு கிறித்தவ உலகமாக மாறியது, அந்த மாற்றத்தில் நடந்த அரசியல் போராட்டங்கள் மற்றும் வன்முறைச் சம்பவங்களை விரிவாகப் பார்ப்போம்.
(தொடரும்)