டேரியஸ் III-இன் அரியணை ஏற்றமும் பாகோஸின் வீழ்ச்சியும்
கி.மு. 336 ஆம் ஆண்டில் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் மரணமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அகாமனியப் பேரரசு மீண்டும் வாரிசுரிமை நெருக்கடியை எதிர்கொண்டது. தொடர்ந்து இரண்டு மன்னர்கள் குறுகிய காலத்தில் இறந்திருந்ததால், பேரரசின் உயரதிகாரிகள் மத்தியில் அச்சமும் நம்பிக்கையின்மையும் அதிகரித்திருந்தன. இந்த நிலையில் புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு, நடைமுறையில் பாகோஸின் கைகளில் இருந்ததாக பண்டைய வரலாற்று ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன. இந்த முடிவின் விளைவாகவே வரலாற்றில் அகாமனியப் பேரரசின் கடைசி மன்னராக அறியப்படும் அரியணை ஏறினார்.
டேரியஸ் மூன்றாமவரின் இயற்பெயர் “கோடோமானஸ்” (Codomannus) என்று பண்டைய ஆதாரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அவர் அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், அரியணைக்கான நேரடி வாரிசாகக் கருதப்படவில்லை. இருப்பினும், இராணுவ அனுபவம், அரச குடும்பத் தொடர்பு மற்றும் நிர்வாகத் திறன் ஆகிய காரணங்களால் அவர் உயர்ந்த மரியாதையைப் பெற்றிருந்தார். குறிப்பாக ஒரு போர் நிகழ்வில் காட்டிய வீரத்திற்காக ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரால் கௌரவிக்கப்பட்டதாக ஜஸ்டின் பதிவு செய்கிறார்.
பாகோஸ் ஏன் டேரியஸைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற கேள்விக்கு நேரடி பதில் எந்தப் பண்டைய ஆதாரத்திலும் இல்லை. இருப்பினும் வரலாற்றாசிரியர்கள் சில காரணங்களை முன்வைக்கின்றனர். முதலாவதாக, டேரியஸ் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், அவரது ஆட்சிக்குச் சட்டபூர்வமான அங்கீகாரம் கிடைக்கும். இரண்டாவதாக, அவர் முந்தைய மன்னர்களைப் போல வலுவான அரசியல் ஆதரவுக் குழுவைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்று பாகோஸ் கருதியிருக்கலாம். மூன்றாவதாக, தன்னுடைய உதவியால் அரியணை ஏறிய மன்னர் தன்னிடம் நன்றியுடனும் விசுவாசத்துடனும் இருப்பார் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கலாம்.
ஆனால் இந்தக் கணிப்பு விரைவிலேயே தவறானது என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.
டேரியஸ் மூன்றாம் அரியணை ஏறிய சில காலத்திலேயே, அவர் பெயரளவிலான மன்னராக இருக்க விரும்பவில்லை என்பது தெளிவானது. ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரைப் போலவே, உண்மையான அரச அதிகாரம் மீண்டும் மன்னரின் கைகளில் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியதாகத் தெரிகிறது. இதனால் பாகோஸின் செல்வாக்கு இயல்பாகவே சவாலுக்கு உள்ளானது.
டியோடோரஸ் சிகுலஸ் பதிவு செய்துள்ள மிகவும் புகழ்பெற்ற சம்பவம் இதற்குப் பிறகுதான் நிகழ்கிறது. அவரது கூற்றின்படி, டேரியஸையும் விஷம் கொன்று அகற்ற பாகோஸ் திட்டமிட்டார். இதற்கு முந்தைய இரண்டு மன்னர்களைப் போல, இவரையும் நீக்கிவிட்டு தனக்குக் கட்டுப்பட்ட மற்றொருவரை அரியணையில் அமர்த்தலாம் என்று அவர் எண்ணியிருக்கலாம். இது உண்மையாக இருந்தால், அந்நேரத்தில் பேரரசின் வாரிசுரிமையை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் முழுமையாக பாகோஸிடம் இருந்ததை உணர்த்துகிறது.
ஆனால் இந்த முறை திட்டம் தோல்வியடைந்தது.
டியோடோரஸின் பதிவின்படி, பாகோஸின் சதி டேரியஸுக்கு முன்கூட்டியே தெரியவந்தது. விஷம் கலந்த பானத்தைப் பாகோஸ் மன்னரிடம் கொடுத்தபோது, டேரியஸ் அதை அருந்த மறுத்து, அதே பானத்தைப் பாகோஸே குடிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டார். அரசரின் ஆணையை மீற முடியாத நிலையில், பாகோஸ் அதையே அருந்தினார். சில நொடிகளில் விஷத்தின் தாக்கத்தால் அவர் உயிரிழந்ததாக டியோடோரஸ் விவரிக்கிறார்.
இந்த நிகழ்வு பண்டைய வரலாற்று இலக்கியத்தில் நீதியின் வெற்றி என்ற வடிவில் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இரண்டு மன்னர்களுக்கு விஷம் கொடுத்தவர், இறுதியில் அதே விஷத்தால் இறந்தார் என்ற கதை, கிரேக்க வரலாற்றாசிரியர்களின் ஒழுக்கவியல் பார்வையுடன் நெருக்கமாகப் பொருந்துகிறது. எனவே இந்த நிகழ்வின் விவரங்கள் இலக்கிய அலங்காரங்களால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று சில நவீன ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
இருப்பினும், பாகோஸ் டேரியஸ் ஆட்சியின் தொடக்கத்திலேயே வரலாற்றுப் பதிவுகளில் இருந்து மறைந்துவிடுகிறார் என்பது உறுதியான உண்மை. அதாவது, அவர் திடீரென அதிகாரத்தை இழந்தார் அல்லது மரணமடைந்தார். இதை டியோடோரஸ் கூறும் விஷச்சதி விளக்குகிறது. மாற்று விளக்கத்தை வழங்கும் சமகால பாரசீக ஆதாரங்கள் எதுவும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை.
பியர் பிரியான், இந்தச் சம்பவத்தை அரசியல் கோணத்தில் விளக்குகிறார். அவரது கருத்துப்படி, டேரியஸ் மூன்றாம் அரியணை ஏறியபோது, அகாமனியப் பேரரசின் மைய அதிகாரத்தை மீண்டும் மன்னரின் கைகளில் கொண்டு வர முயன்றார். அத்தகைய சூழலில், பாகோஸ் போன்ற மிகப் பெரிய செல்வாக்கு கொண்ட அரண்மனை அதிகாரி நீண்ட காலம் உயிருடன் அதிகாரத்தில் தொடர்வது சாத்தியமில்லை. எனவே, அவர் எவ்வாறு இறந்திருந்தாலும், அவரது அரசியல் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்திருப்பது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்திருக்கும்.
மரியா ப்ரோசியஸ் இதை இன்னும் விரிவாகப் பார்க்கிறார். அவரது கருத்துப்படி, பாகோஸின் வீழ்ச்சி என்பது ஒரே நபரின் தோல்வி அல்ல; மாறாக, அரண்மனை அதிகாரிகள் மன்னரைவிட வலிமையானவர்களாக மாறியிருந்த அரசியல் அமைப்பின் முடிவாகும். டேரியஸ் மூன்றாம் மீண்டும் மன்னரின் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த முயன்றபோது, அந்த அமைப்பு உடைந்தது.
பாகோஸின் மரணம் அகாமனியப் பேரரசின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்துவிடவில்லை. அவர் உருவாக்கிய அரசியல் நிலையற்ற தன்மை தொடர்ந்தது. அரச குடும்பத்தின் பல அனுபவமிக்க உறுப்பினர்கள் ஏற்கனவே இறந்திருந்தனர். உயரதிகாரிகள் மத்தியில் நம்பிக்கை குறைந்திருந்தது. மாகாண ஆளுநர்கள் மத்திய அரசின் வலிமையைச் சந்தேகித்தனர். இத்தகைய பலவீனமான அரசியல் சூழலில்தான், அதே கி.மு. 336 ஆம் ஆண்டில் மாசிடோனியாவில் மற்றொரு முக்கியமான சம்பவம் நடைபெற்றது. കൊല്ലப்பட்டார்; அவருக்குப் பிறகு அவரது மகனான அரியணை ஏறினார்.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அலெக்சாண்டரின் படைகள் பாரசீக எல்லையை அடைந்தபோது, டேரியஸ் மூன்றாம் ஒரு பரந்த பேரரசை ஆட்சி செய்தாலும், அதன் அரசியல் அடித்தளம் ஏற்கனவே பலவீனமடைந்திருந்தது. பாகோஸின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் அந்த பலவீனத்தின் மிக முக்கியமான அடையாளங்களில் ஒன்றாக வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கிறது.
முக்கிய ஆதாரங்கள்
- Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Book XVII.
- Justin. Epitome of Pompeius Trogus, Book X.
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
- A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948
