ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணம் – பாகோஸ் மீது சுமத்தப்பட்ட கொலைக் குற்றச்சாட்டின் வரலாற்று ஆய்வு
எகிப்து மீதான வெற்றிகரமான படையெடுப்பிற்குப் பின்னர், பாகோஸ் அகாமனியப் பேரரசின் மிகச் செல்வாக்கு வாய்ந்த அரண்மனை அதிகாரிகளில் ஒருவராக உயர்ந்தார். எனினும், அவரது வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது, கி.மு. 338 ஆம் ஆண்டில் ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III திடீரென மரணமடைந்த நிகழ்வாகும். இந்த மரணம் இயற்கையானதா, அல்லது திட்டமிட்ட அரசியல் கொலையா என்ற கேள்வி, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வரலாற்றாய்வாளர்களிடையே விவாதத்திற்குரியதாக இருந்து வருகிறது. குறிப்பாக, இந்தக் கொலையின் பின்னணியில் பாகோஸ் இருந்தார் என்ற குற்றச்சாட்டு, அவரது பெயரை உலக வரலாற்றில் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் அதிகாரிகளில் ஒருவராக நிலைநிறுத்தியது.
ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் ஆட்சியின் இறுதிக்கட்டத்தில், அகாமனியப் பேரரசு வெளிப்படையாக வலிமையான நிலையில் இருந்தது. எகிப்து மீண்டும் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தது. மாகாணக் கிளர்ச்சிகள் பெருமளவில் அடக்கப்பட்டிருந்தன. மத்திய நிர்வாகமும் மீண்டும் அரசரின் அதிகாரத்திற்குள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டிருந்தது. இத்தகைய சூழலில், அரசரைக் கொலை செய்ய வேண்டிய அவசியம் எவ்வாறு உருவானது என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது.
இந்தக் கேள்விக்கு நேரடியான பதிலை வழங்கும் முக்கியமான ஆதாரமாக டியோடோரஸ் சிகுலஸின் Bibliotheca Historica கருதப்படுகிறது. அவரது பதிவின்படி, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-க்கு விஷம் கொடுத்துக் கொலை செய்தது பாகோஸ்தான். அரசரின் உணவில் அல்லது பானத்தில் விஷம் கலக்கப்பட்டதாக டியோடோரஸ் குறிப்பிடுகிறார். அதன் பின்னர், அரசரின் பெரும்பாலான மகன்களும் கொல்லப்பட்டதாக அவர் பதிவு செய்கிறார். இதன் நோக்கம், வாரிசுரிமையில் ஏற்படக்கூடிய எதிர்ப்பைத் தவிர்த்து, பாகோஸின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் ஒருவரை அரியணையில் அமர்த்துவதாக இருந்திருக்கலாம் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
ஜஸ்டினும் இதேபோன்ற தகவலை வழங்குகிறார். அவரது Epitome of Pompeius Trogus நூலில், பாகோஸ் அரசரை விஷம் வைத்துக் கொன்று, பின்னர் வாரிசுகளை அகற்றி, தனது விருப்பப்படி புதிய மன்னரைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். டியோடோரஸும் ஜஸ்டினும் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் எழுதியிருந்தாலும், இருவரின் பதிவுகளிலும் நிகழ்வுகளின் அடிப்படை அமைப்பு ஒரே மாதிரியாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இருப்பினும், இந்தப் பதிவுகளை அப்படியே வரலாற்று உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வது எளிதல்ல. டியோடோரஸும் ஜஸ்டினும் கிரேக்க–ரோமானிய உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பயன்படுத்திய ஆதாரங்களும் பெரும்பாலும் பாரசீகத்திற்கு எதிரான அரசியல் சூழலில் உருவானவை. இதனால், பாரசீக அரசவையைச் சதி, விஷக்கொலை, மற்றும் ஒழுக்கச் சீரழிவின் மையமாகச் சித்தரிக்கும் இலக்கிய மரபின் தாக்கம் அவர்களது எழுத்துகளில் பிரதிபலித்திருக்கலாம் என்று நவீன ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
பியர் பிரியான் இந்தக் குற்றச்சாட்டை முற்றிலும் நிராகரிப்பதில்லை; எனினும், அதனை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். அவரது கருத்துப்படி, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணம் திடீரென நிகழ்ந்தது என்பது சாத்தியமானதே. ஆனால், விஷம் கொடுத்தவர் பாகோஸ்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் பாரசீக ஆவணங்கள் எதுவும் இல்லை. எனவே, கிடைக்கக்கூடிய தகவல்கள் பெரும்பாலும் கிரேக்க இலக்கிய மரபின் வழியாகவே வந்துள்ளன என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
மரியா ப்ரோசியஸ் இதை இன்னும் நுணுக்கமாக அணுகுகிறார். பாகோஸ் அரசவையில் அசாதாரணமான அதிகாரத்தைப் பெற்றிருந்தது மறுக்க முடியாத உண்மை. அத்தகைய அதிகாரம் கொண்ட ஒருவரால் வாரிசுரிமை அரசியலில் தலையிட முடியும். இருப்பினும், அவர் நேரடியாகக் கொலையைத் திட்டமிட்டார் என்பதை நிரூபிக்கத் தேவையான சமகால பாரசீக ஆதாரங்கள் இல்லை என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணத்திற்குப் பின்னர் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் பாகோஸின் செல்வாக்கை மேலும் வெளிப்படுத்துகின்றன. அரசரின் அனைத்து மகன்களும் அரியணை ஏறவில்லை. மாறாக, இளவரசர் ஆர்செஸ் மட்டுமே உயிருடன் இருந்து பின்னர் அரசராக அறிவிக்கப்பட்டார். இந்தத் தேர்வில் பாகோஸ் முக்கியப் பங்கு வகித்திருக்கலாம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். புதிய மன்னர் அனுபவமற்ற இளைஞராக இருந்ததால், உண்மையான நிர்வாக அதிகாரம் அரண்மனை அதிகாரிகளின் கைகளிலேயே தொடர்ந்தது.
இந்தச் சம்பவத்தை அரசியல் கோணத்தில் பரிசீலிக்கும்போது, பாகோஸின் நோக்கம் தானே மன்னராக மாறுவது அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. அவர் அரியணையை நேரடியாகப் பிடிக்க முயன்றதாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, மன்னரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதிகாரத்தைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க அவர் விரும்பியிருக்கலாம். அதாவது, பேரரசின் மறைமுக ஆட்சியாளராகத் தொடர்வதே அவரது அரசியல் இலக்காக இருந்திருக்கலாம்.
பண்டைய உலகில் விஷம் அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது புதுமையான ஒன்றல்ல. கிரேக்கம், பாரசீகம், மாசிடோனியா உள்ளிட்ட பல அரசவைகளிலும், வெளிப்படையான போரை விட இரகசியக் கொலைகள் பாதுகாப்பான அரசியல் கருவியாகக் கருதப்பட்டன. எதிரியைப் போரில் தோற்கடிப்பதைவிட, அரசவையிலேயே அகற்றுவது குறைந்த செலவிலும் குறைந்த ஆபத்திலும் முடிந்தது. எனவே, டியோடோரஸ் குறிப்பிடும் விஷச்சதி அக்கால அரசியல் சூழலுடன் பொருந்தக்கூடியதாகத் தோன்றுகிறது.
ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணம் அகாமனியப் பேரரசின் அதிகாரச் சமநிலையை முற்றிலும் மாற்றியது. வலிமையான மன்னரின் மறைவுடன், வாரிசுரிமை மீண்டும் அரசியல் போட்டியின் மையமாக மாறியது. இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பியவர் பாகோஸ் என்பதில் பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் உடன்படுகின்றனர். அவர் கொலையாளியா இல்லையா என்பது இன்னும் விவாதத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், அரசரின் மரணத்திற்குப் பிறகு பேரரசின் அரசியல் திசையை நிர்ணயித்த முக்கிய நபர் அவர்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
ஆகவே, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணம் ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல் கொலை என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்கப்படக் கூடாது. அது அகாமனியப் பேரரசின் உள்நிர்வாகத்தில் அதிகாரம் எவ்வாறு மன்னரிடமிருந்து அரண்மனை அதிகாரிகளிடம் நகர்ந்தது என்பதை வெளிப்படுத்தும் வரலாற்றுச் சம்பவமாகும். அந்த மாற்றத்தின் மையத்தில் இருந்தவர் பாகோஸ். அவரது செல்வாக்கு அடுத்த அத்தியாயத்தில் மேலும் தெளிவாக வெளிப்படும்; ஏனெனில் அவர் அரியணையில் அமர்த்திய மன்னரான ஆர்செஸும் விரைவில் அதே அரசியல் சதியின் பலியாக மாறியதாக பண்டைய ஆதாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
முக்கிய ஆதாரங்கள்:
- Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Book XVII.
- Justin. Epitome of Pompeius Trogus, Book X.
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
- A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948.
(தொடரும்)
