பாகோஸ் என்கிற நபும்சகன் – 12

முடிவுரை – பாகோஸின் வாழ்க்கை சொல்லும் அரசியல் பாடங்கள்

வரலாற்றில் சில நபர்கள் தாங்கள் ஆட்சி செய்ததற்காக அல்ல, பிறர் ஆட்சியை நிர்ணயித்ததற்காக நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். பாகோஸ் அத்தகைய அரிய வரலாற்று நபர்களில் ஒருவர். அவர் ஒரு மன்னராக முடிசூடவில்லை; எந்தப் பேரரசையும் நிறுவவில்லை; தனது பெயரில் கல்வெட்டுகளையோ அரண்மனைகளையோ விட்டுச் செல்லவில்லை. இருந்தபோதிலும், அகாமனியப் பேரரசின் கடைசி வலிமையான காலகட்டத்தின் அரசியல் போக்கை மாற்றிய மனிதராக அவர் வரலாற்றில் இடம்பிடித்துள்ளார்.

பாகோஸின் வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆய்வு செய்தபோது சில மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மைகள் தெளிவாகின்றன. முதலில், அவர் அரசவையில் மிகுந்த நம்பிக்கையைப் பெற்ற உயரதிகாரியாக இருந்தார். இரண்டாவது, எகிப்தை மீண்டும் கைப்பற்றிய காலகட்டத்தில் அவரது செல்வாக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயர்ந்தது. மூன்றாவது, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III இறந்த பின்னர் ஏற்பட்ட வாரிசுரிமை மாற்றங்களில் அவர் முக்கிய பங்கு வகித்தார். இந்த மூன்று அம்சங்களும் பல்வேறு பண்டைய ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஆனால், இதே ஆய்வு மற்றொரு முக்கியமான உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. பாகோஸின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பெரும்பாலான தகவல்கள் பாரசீகர்களால் எழுதப்பட்டவை அல்ல. அவை அனைத்தும் கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய ஆசிரியர்களின் எழுத்துகளின் வழியாகவே நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. இதன் காரணமாக, அவரது வாழ்க்கை எதிரி நாகரிகத்தின் பார்வையின் வழியே நமக்குத் தெரியவருகிறது. இது எந்த வரலாற்று ஆய்விலும் கவனமாக அணுகப்பட வேண்டிய ஒரு அடிப்படைச் சிக்கலாகும்.

டியோடோரஸ் சிகுலஸ் மற்றும் ஜஸ்டின் போன்ற ஆசிரியர்கள் பாகோஸை விஷச்சதிகளின் மையமாகச் சித்தரிக்கின்றனர். அவர்களது பதிவுகளின்படி, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III மற்றும் அர்சஸ், தாரியஸ் III ஆகியோருடன் தொடர்புடைய அரசியல் நிகழ்வுகளில் பாகோஸ் முக்கியப் பங்கு வகித்தார். ஆனால் இந்த விவரங்களை உறுதிப்படுத்தும் சமகால பாரசீக ஆவணங்கள் இல்லாததால், அவற்றை முழுமையான வரலாற்று உண்மைகளாகக் கருத முடியாது.

நவீன வரலாற்றாய்வின் சிறப்பு, இந்த முரண்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படுவதில்தான் உள்ளது. பியர் பிரியான், மரியா ப்ரோசியஸ், அமேலி குர்ட் போன்ற ஆய்வாளர்கள், பாகோஸை ஒரு தனிநபராக மட்டும் அல்லாமல், அகாமனியப் பேரரசின் இறுதிக்கால அரசியல் அமைப்பின் ஒரு அறிகுறியாகப் பார்க்கின்றனர். அவர்களது கருத்துப்படி, பாகோஸின் எழுச்சி ஒரு நபரின் திறமையை மட்டுமல்ல, மைய அரசின் பலவீனத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த ஆய்வின் மற்றொரு முக்கியமான முடிவு, அதிகாரம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதைக் குறித்ததாகும். அரசியல் அதிகாரம் எப்போதும் அரியணையில் அமர்ந்திருப்பவரிடம் மட்டுமே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில், அரசரின் அருகில் இருக்கும் நம்பிக்கைக்குரிய அதிகாரியே உண்மையான முடிவுகளை எடுக்கக்கூடும். பாகோஸின் வாழ்க்கை இதற்கான சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். அவர் மன்னர் அல்ல; ஆனால் மன்னரை உருவாக்கும் அளவுக்கு அதிகாரம் பெற்றிருந்தார் என்று பண்டைய ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன.

இருப்பினும், அதே வாழ்க்கை மற்றொரு அரசியல் உண்மையையும் கற்பிக்கிறது. சட்டபூர்வமான அதிகாரத்தை விட தனிப்பட்ட செல்வாக்கின் மீது அமைந்த அதிகாரம் நீண்ட காலம் நிலைக்காது. ஒரு மன்னரின் நம்பிக்கையால் உருவான அதிகாரம், அடுத்த மன்னரின் முடிவால் ஒரே நாளில் முடிவுக்கு வரலாம். பாகோஸின் வீழ்ச்சி இதற்கு ஒரு வரலாற்றுச் சான்றாகும்.

அகாமனியப் பேரரசின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் பாகோஸின் வாழ்க்கை முக்கியமானது. பல நூற்றாண்டுகளாக வலிமையாக இருந்த பேரரசு, அதன் இறுதிக்காலத்தில் உள்நாட்டு அதிகாரப் போட்டிகளால் பலவீனமடைந்தது. இந்த பலவீனமான சூழலில்தான் மாவீரன் அலெக்ஸாண்டர் தனது படையெடுப்பைத் தொடங்கினார். எனவே, பாகோஸின் வாழ்க்கை ஒரு தனிநபரின் வரலாறு மட்டுமல்ல; ஒரு பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு முந்தைய அரசியல் மாற்றங்களின் வரலாறும் ஆகும்.

இன்றைய வரலாற்றியல் பார்வையில் பாகோஸை முழுமையாகக் குற்றவாளியாகவோ, முழுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டவராகவோ சித்தரிக்க முடியாது. கிடைக்கக்கூடிய ஆதாரங்கள், அவர் மிகுந்த செல்வாக்கு பெற்ற அரண்மனை அதிகாரி என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அவர்மீது சுமத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு கொலைக் குற்றச்சாட்டும் நீதிமன்றத் தரத்தில் நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாற்று உண்மைகள் அல்ல. அவை பண்டைய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் உருவான வரலாற்று மரபுகள்; அவற்றை விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுகுவதே கல்வியியல் முறையாகும்.

எனவே, பாகோஸின் வாழ்க்கை வரலாற்றை ஒரு சதிகாரரின் கதையாக மட்டும் வாசிக்கக் கூடாது. அது அதிகாரம், நம்பிக்கை, அரசியல், வாரிசுரிமை, நிர்வாகம் மற்றும் பேரரசின் பலவீனம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை எடுத்துக்காட்டும் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று ஆய்வாகப் படிக்கப்பட வேண்டும். அதுவே பாகோஸின் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்பிக்கும் மிகப் பெரிய பாடமாகும்.

நூற்பட்டியல் (Selected Bibliography)

1. Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Books XVI–XVII.
2. Justin. Epitome of Pompeius Trogus, Book X.
3. Plutarch. Life of Alexander.
4. Arrian. Anabasis of Alexander.
5. Quintus Curtius Rufus. Histories of Alexander the Great.
6. Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
7. Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
8. Amélie Kuhrt. The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge, 2007.
9. A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948

(தொடரும்)