உலக வணிகத்தின் பொற்கதவு – மலாக்கா நீரிணை
ஒரு நாட்டின் செல்வம் அதன் நிலத்தில் புதைந்திருக்கும் தங்கத்தால் மட்டுமே அளவிடப்படுவதில்லை. சில சமயங்களில், அதன் வழியாகச் செல்லும் வணிகப் பாதைகளில்தான் அதன் உண்மையான மதிப்பு மறைந்திருக்கும். வரலாற்றில் இதைத் தெளிவாக நிரூபித்த சில முக்கிய இடங்களில், மத்திய கிழக்கில் ஹோர்முஸ் நீரிணை எவ்வாறு பேரரசுகளின் கவனத்தை ஈர்த்ததோ, அதேபோல் கிழக்காசியாவின் பொருளாதார மையமாக மலாக்கா நீரிணை விளங்கியது.
இந்தியப் பெருங்கடலிலிருந்து தென்சீனக் கடலுக்குள் நுழைய விரும்பிய எந்த வணிகக் கப்பலாக இருந்தாலும், மலாக்கா நீரிணையைத் தவிர்த்துச் செல்ல மாற்று வழி எளிதாக இல்லை. மலாய் தீபகற்பத்திற்கும் சுமத்ரா தீவிற்கும் இடையில் அமைந்துள்ள இந்தக் குறுகிய கடற்பாதை, இயற்கை உருவாக்கிய ஒரு முக்கிய பொருளாதார வாயிலாக இருந்தது. அந்த வாயிலைக் கட்டுப்படுத்தியவர்கள், கிழக்கும் மேற்கும் இடையிலான வணிக ஓட்டத்தையே கட்டுப்படுத்தினர்.
அரேபியாவிலிருந்து புறப்பட்ட வணிகக் கப்பல்கள் இந்தியாவின் மேற்குக் கடற்கரையை அடைந்தன. அங்கிருந்து மிளகு, பருத்தித் துணிகள், நீலச்சாயம், வைரம், ஏலக்காய் போன்ற பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு, இலங்கையைக் கடந்து மலாக்காவை நோக்கிப் பயணித்தன. மறுபுறம், சீனாவிலிருந்து பட்டுப் பொருட்கள், பீங்கான் பாத்திரங்கள், உலோகப் பொருட்கள், காகிதம் ஆகியவை மலாக்காவுக்கு வந்தன. மேலும், மசாலாத் தீவுகளிலிருந்து உலகையே கவர்ந்த கிராம்பு, ஜாதிக்காய், ஜாதிபத்திரி போன்ற அரிய நறுமணப் பொருட்களும் அங்கே குவிந்தன.
இந்தப் பொருட்கள் அனைத்தும் நேரடியாக இறுதி இலக்கை அடையவில்லை. முதலில் அவை மலாக்காவில் சந்தித்தன; அங்கே விற்கப்பட்டன, மீண்டும் வாங்கப்பட்டன, பின்னர் வேறு கப்பல்களில் ஏற்றப்பட்டு புதிய சந்தைகளை நோக்கிப் பயணித்தன. இன்று உலகப் பொருளாதாரத்தில் “டிரான்ஸ்ஷிப்மெண்ட் ஹப்” என்று அழைக்கப்படும் கருத்து, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே மலாக்காவில் நடைமுறையில் இருந்தது.
இங்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. மலாக்கா இவ்வளவு செல்வமிக்க நகரமாக மாறியது அதன் தொழிற்சாலைகளாலோ, விவசாயத்தாலோ அல்ல என்றால், அதன் செல்வத்தின் மூலாதாரம் என்ன?
பதில் மிகவும் தெளிவானது. பாதையைக் கட்டுப்படுத்தியதுதான் அதன் செல்வம்.
மலாக்காவுக்குள் நுழைந்த ஒவ்வொரு வணிகக் கப்பலும் சுங்கவரி செலுத்தியது. துறைமுகக் கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டது. கப்பல்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டது. பொருட்களைச் சேமித்து வைக்கக் கிடங்குகள் இருந்தன. வெளிநாட்டு வணிகர்களுக்குத் தங்குமிடங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. நாணய மாற்று வசதிகள் செய்யப்பட்டன. கடல் பயணத்திற்குத் தேவையான குடிநீர், உணவு, கப்பல் பழுதுபார்க்கும் சேவைகள் அனைத்தும் வழங்கப்பட்டன. இவற்றின் மூலம் அரசுக்குள் இடைவிடாமல் செல்வம் வந்து சேர்ந்தது.
ஆனால், மலாக்கா செழித்ததற்குக் காரணம் வரி வசூல் மட்டும் அல்ல. உலகின் பல பகுதிகளைச் சேர்ந்த வணிகர்கள் ஒரே நகரத்தில் சந்திக்கும் சூழலை அது உருவாக்கியது. அரபு வணிகர் ஒருவர் சீனாவுக்குச் செல்லாமல் சீனப் பொருட்களை வாங்க முடிந்தது. சீன வணிகர் ஒருவர் இந்தியாவுக்குச் செல்லாமல் இந்திய மிளகை வாங்க முடிந்தது. இதனால் பயணச் செலவு குறைந்தது. நேரம் மிச்சமானது. கடல் கொள்ளையர்களின் ஆபத்து குறைந்தது. முதலீட்டின் சுழற்சி வேகமடைந்தது. பொருளாதார மொழியில் கூறினால், பரிவர்த்தனைச் செலவு குறைந்ததால் வணிக இலாபம் அதிகரித்தது.
இந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்த மற்றொரு முக்கிய காரணம் பருவக்காற்று. இந்தியப் பெருங்கடலில் பயணித்த கப்பல்கள் காற்றின் திசையை எதிர்த்துச் செல்ல முடியாது. ஒரு பருவத்தில் கிழக்கே சென்றவர்கள், அடுத்த பருவக்காற்று வீசும் வரை திரும்ப முடியாது. அந்தக் காத்திருப்பு காலம் மலாக்காவின் பொருளாதாரத்தை மேலும் செழிக்கச் செய்தது. பல மாதங்கள் அங்கு தங்கிய வணிகர்கள் புதிய வணிக ஒப்பந்தங்களை மேற்கொண்டனர். உள்ளூர் சந்தைகளில் பொருட்களை வாங்கினர். தங்குமிடம், உணவு, கப்பல் பராமரிப்பு போன்ற சேவைகளுக்குப் பெருமளவில் செலவிட்டனர். அதாவது, கடல் காற்றே மலாக்காவின் பொருளாதாரத்தை இயக்கிய ஒரு மறைமுக சக்தியாக இருந்தது.
மலாக்கா சுல்தானகத்தின் ஆட்சியாளர்களும் இதன் மதிப்பை நன்கு புரிந்திருந்தனர். அவர்கள் வணிகர்களைச் சுரண்டவில்லை; மாறாக, வணிகம் வளர்ந்தால்தான் அரசும் வளரும் என்பதை உணர்ந்திருந்தனர். பல மொழிகள் தெரிந்த அதிகாரிகள் நியமிக்கப்பட்டனர். வணிகத் தகராறுகளை விரைவாகத் தீர்க்கும் நீதிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டன. வெளிநாட்டு வணிகர்களுக்கு மதச் சுதந்திரமும் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட்டது. இதனால் மலாக்கா, ஒரு துறைமுகமாக மட்டுமல்லாமல், உலக வணிகர்கள் நம்பிக்கையுடன் அணுகிய சர்வதேசச் சந்தையாக உருவெடுத்தது.
வரலாற்றில் ஒரு உண்மை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கப்படுகிறது. செல்வம் எப்போதும் உற்பத்தி நடைபெறும் இடத்தில் மட்டுமே உருவாகாது. உலகம் முழுவதும் பயணிக்கும் பொருட்கள் சந்திக்கும் இடத்திலும் அது உருவாகும். அந்த உண்மைக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு மலாக்கா நீரிணை.
அதனால்தான் 1511ஆம் ஆண்டு போர்த்துகீசியர்கள் மலாக்காவைக் கைப்பற்றியபோது, அவர்கள் வென்றது ஒரு நகரத்தை அல்ல; கிழக்கின் பொருளாதார இதயத்தையே. பின்னர் டச்சுக்காரர்களும், பிரிட்டிஷாரும் அதே காரணத்திற்காக அந்தப் பகுதியின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தினர். வணிகப் பாதையை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்களோ, உலகச் செல்வத்தின் ஓட்டத்தையும் அவர்களே கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதற்கு மலாக்கா நீரிணை வரலாற்றின் அழியாத சான்றாக நிற்கிறது.
ஹோர்முஸ் நீரிணை மேற்காசியாவின் பொருளாதார வாயிலாக இருந்தால், மலாக்கா நீரிணை கிழக்காசியாவின் பொற்கதவாக இருந்தது. அந்தக் கதவின் வழியாகச் சென்றது கப்பல்கள் மட்டுமல்ல; உலகின் செல்வமும், நாகரிகங்களும், வரலாற்றின் திசையுமே.
தொடரும்…