வரலாற்றில் பொருளாதாரம் – 44

சீனாவின் பட்டுப்பாதையும் ரோமின் மறைமுக வணிக உறவும் – இரண்டு பேரரசுகளை இணைத்த செல்வத்தின் பயணம்!

ரோமின் கப்பல்கள் இந்தியப் பெருங்கடலில் பயணித்துக்கொண்டிருந்த அதே காலகட்டத்தில், உலகின் மறுமுனையில் மற்றொரு பேரரசு தனது பொருளாதார வலிமையை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தது. அதன் செல்வத்தின் அடையாளம் மிளகோ, முத்தோ, தங்கமோ அல்ல. உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்ற ஒரு பொருள். அது பட்டு. சீனாவில் தயாரிக்கப்பட்ட பட்டுத் துணிகள், ஆயிரக்கணக்கான மைல்களைக் கடந்து மத்திய ஆசியாவையும் பாரசீகத்தையும் சென்றடைந்து, இறுதியில் ரோமின் செல்வந்தர்களின் வீடுகளையும் அரண்மனைகளையும் அலங்கரித்தன.

ஆனால் இந்தப் பயணத்தில் ஒரு விசித்திரம் இருந்தது. சீனாவுக்கும் ரோமுக்கும் இடையே வணிகம் நடைபெற்றது. இரு பேரரசுகளும் ஒன்றையொன்று அறிந்திருந்தன. இருந்தாலும், அவற்றின் வணிகர்கள் பெரும்பாலும் நேரடியாகச் சந்தித்ததில்லை. ஒரு நாட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட பொருள், பல்வேறு நாடுகளின் வணிகர்கள் கைகளைக் கடந்து மற்றொரு பேரரசைச் சென்றடைந்தது. இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரத்தில் நாம் காணும் சர்வதேச விநியோகச் சங்கிலியின் ஆரம்பகால வடிவங்களில் ஒன்றை இந்த வரலாற்றில் காண முடிகிறது.

ரோமின் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களை ஆராய்ந்த முந்தைய அத்தியாயத்தில், வணிகம் எவ்வாறு செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் உருவாக்குகிறது என்பதைக் கண்டோம். இப்போது அந்தக் கதையை ஆசியாவின் மறுபுறத்திலிருந்து தொடர்வோம். அதே காலகட்டத்தில் சீனாவில் யார் ஆட்சி செய்தார்கள்? அவர்களின் பொருளாதாரம் எவ்வாறு இயங்கியது? உள்நாட்டு வணிகம் எந்த அளவுக்கு வளர்ந்திருந்தது? பட்டுப்பாதை உண்மையில் எப்படிச் செயல்பட்டது? ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலான வணிகத் தொடர்பு எவ்வாறு உருவானது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுவதற்கு முதலில் நாம் பண்டைய சீனாவின் அரசியல் வரலாற்றுக்குள் நுழைய வேண்டும்.

சீனாவின் பேரரசுகள் – விவசாயத்திலிருந்து வணிகம் வரை

ரோமின் முதல் நூற்றாண்டு காலத்தில் சீனாவை ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தது ஹான் வம்சம் (Han Dynasty). இந்த வம்சத்தின் ஆட்சி கி.மு. 206-ஆம் ஆண்டு தொடங்கி கி.பி. 220-ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்தது. இடையில் கி.பி. 9 முதல் 25 வரை வாங் மாங் என்பவரின் சின் (Xin) ஆட்சி இடம்பெற்றது. ஹான் வம்சத்தின் வரலாறு இரண்டு முக்கியப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; மேற்கத்திய ஹான் (Western Han) மற்றும் கிழக்கத்திய ஹான் (Eastern Han). மேற்கத்திய ஹான் வம்சத்தின் தலைநகரம் சாங் ஆன் (Chang’an). இன்றைய சீனாவின் ஷான்சி மாகாணத்தில் அமைந்துள்ள சியான் (Xi’an) நகரமே அன்றைய சாங் ஆன். பின்னர் கிழக்கத்திய ஹான் வம்சத்தின் தலைநகரம் லுயோயாங் (Luoyang) நகருக்கு மாற்றப்பட்டது.

ஹான் வம்சத்திற்கு முன்னர் சீனா பல நூற்றாண்டுகளாகப் பல்வேறு அரசுகளாகப் பிரிந்து கிடந்தது. குறிப்பாக, கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டிலிருந்து மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை நீடித்த போரிடும் அரசுகளின் காலம் (Warring States Period), சீன வரலாற்றில் மிக முக்கியமானது. கின், சு, சி, யான், ஜாவோ, வெய், ஹான் ஆகிய ஏழு முக்கிய அரசுகள் அதிகாரத்திற்காகப் போட்டியிட்டன. இந்த அரசுகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகப் போர் புரிந்தாலும், அவற்றின் ஆட்சிக்காலத்தில் விவசாயம், இரும்புத் தொழில், ஆயுத உற்பத்தி, நீர்ப்பாசனம், நாணயப் பயன்பாடு, நகர வளர்ச்சி ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் முன்னேறின.

கி.மு. 221-ஆம் ஆண்டு கின் அரசின் மன்னர் கின் ஷி ஹுவாங் (Qin Shi Huang), மற்ற போட்டி அரசுகளை வென்று சீனாவை ஒரே அரசியல் அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டுவந்தார். இது சீனாவின் முதல் ஒருங்கிணைந்த பேரரசாகக் கருதப்படுகிறது. அவர் எடைகள், அளவீடுகள், எழுத்து முறை, நாணய முறை ஆகியவற்றில் ஒருமைப்பாட்டை ஏற்படுத்தினார். பேரரசின் பல்வேறு பகுதிகளை இணைக்கும் சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. நிர்வாகத்தை மையப்படுத்தினார். வடக்கிலிருந்து வந்த நாடோடிக் குழுக்களின் தாக்குதல்களைத் தடுக்கப் பாதுகாப்பு அரண்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்டன.

ஆனால் கின் வம்சத்தின் ஆட்சி நீண்டகாலம் நீடிக்கவில்லை. கடுமையான வரிவிதிப்பு, கட்டாய உழைப்பு, பெரும் கட்டுமானப் பணிகள் மற்றும் அரசியல் எதிர்ப்புகள் அதன் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தன. கி.மு. 206-ஆம் ஆண்டில் கின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. அதன் பின்னர் லியூ பாங் நிறுவிய ஹான் வம்சம் சீனாவின் புதிய அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்தது. இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். ரோம் தனது அதிகாரத்தை மத்தியதரைக் கடலைச் சுற்றிய பகுதிகளை இணைப்பதன் மூலம் விரிவுபடுத்தியது. சீனா தனது அதிகாரத்தைப் பெரும்பாலும் பரந்த நிலப்பரப்பையும் விவசாய உற்பத்தியையும் நிர்வாக அமைப்பையும் ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம் வலுப்படுத்தியது. இரண்டு பேரரசுகளின் பொருளாதார அடித்தளங்களும் வெவ்வேறாக இருந்தன. ஆனால் இரண்டுக்கும் பொதுவான ஒன்று இருந்தது; அரசின் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கு நிலையான வருவாய் தேவைப்பட்டது.

விவசாயமே சீனப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பு

ஹான் காலச் சீனாவின் பொருளாதாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் விவசாய அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அரிசி, கோதுமை, தினை, பார்லி போன்ற தானியங்கள் பல்வேறு பகுதிகளில் பயிரிடப்பட்டன. வட சீனாவில் கோதுமை மற்றும் தினை முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. தெற்குப் பகுதிகளில் நெல் விவசாயம் வளர்ந்திருந்தது. ஆறுகள், நீர்ப்பாசனக் கால்வாய்கள், குளங்கள், விவசாய நிலங்கள் ஆகியவை உற்பத்தியைத் தாங்கின.

விவசாயம் என்பது உணவு உற்பத்தி மட்டுமல்ல. அரசின் வருவாய், இராணுவத்தின் உணவுத் தேவை, நகரங்களின் வளர்ச்சி, வணிகத்தின் விரிவாக்கம் என அனைத்திற்கும் அது அடிப்படையாக இருந்தது. விவசாயிகளிடமிருந்து தானியங்கள், துணிகள் போன்ற பொருட்களாகவும் வரிகள் வசூலிக்கப்பட்டன. கட்டாய உழைப்பு மூலமாகவும் அரசு தனது கட்டுமானப் பணிகளையும் போக்குவரத்து அமைப்புகளையும் பராமரித்தது. அதாவது, இன்றைய பொருளாதாரத்தில் பணமாக வசூலிக்கப்படும் வரியின் ஒரு பகுதியை அன்றைய அரசு பொருட்களாகவும் உழைப்பாகவும் பெற்றுக்கொண்டது.

சீனாவில் குடும்ப அடிப்படையிலான உற்பத்தியும் முக்கியமானதாக இருந்தது. ஆண்கள் விவசாயப் பணிகளில் ஈடுபட்டபோது பெண்கள் நூல் நூற்றல், நெசவு, பட்டு உற்பத்தி போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டனர். குடும்பத்தின் உற்பத்தி, உள்ளூர் சந்தையின் தேவையையும் சில நேரங்களில் தொலைதூர வணிகத்தின் தேவையையும் பூர்த்தி செய்தது. இங்கேதான் பட்டுத் தொழிலின் பொருளாதார முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகிறது.

பட்டு தயாரிப்பதற்குத் தேவையான பட்டுப்புழு வளர்ப்பு, முசுக்கட்டை மரங்களின் பராமரிப்பு, நூல் தயாரித்தல், நெசவு, சாயமிடுதல் எனப் பல்வேறு கட்டங்கள் இருந்தன. இவை அனைத்தும் தனித்தனி திறன்களையும் உழைப்பையும் தேவைப்படுத்தின. ஒரு பட்டுத் துணியின் மதிப்பு அதன் மூலப்பொருளின் விலையால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படவில்லை. அதை உருவாக்கத் தேவையான திறமை, நேரம், உழைப்பு, வடிவமைப்பு ஆகியவையும் அதன் மதிப்பை உயர்த்தின. இதனால் பட்டு சீனாவின் முக்கியமான ஏற்றுமதிப் பொருளாக மட்டுமல்லாமல், அரச குடும்பம், உயர்குடியினர், அதிகாரிகள் ஆகியோரின் அந்தஸ்தைக் காட்டும் பொருளாகவும் மாறியது.

ஆனால் சீனப் பொருளாதாரம் பட்டு உற்பத்தியால் மட்டுமே இயங்கவில்லை. உப்பு, இரும்பு, வெண்கலம், மட்பாண்டங்கள், விவசாயக் கருவிகள், குதிரைகள், தோல் பொருட்கள், மரப்பொருட்கள் போன்றவற்றுக்கும் மிகப்பெரிய சந்தை இருந்தது. ஹான் பேரரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் உப்பு மற்றும் இரும்புத் தொழில்களுக்கு முக்கிய இடம் இருந்தது. குறிப்பாக, கி.மு. 119-ஆம் ஆண்டில் பேரரசர் வூடியின் ஆட்சியில் உப்பு மற்றும் இரும்பு உற்பத்தி மற்றும் விற்பனையின் மீது அரசின் ஏகபோகக் கட்டுப்பாடு வலுப்படுத்தப்பட்டது. இதன் மூலம் அரசு வருவாயை அதிகரிக்கவும் முக்கியமான பொருட்களின் விநியோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் முயன்றது. இன்றைய பொருளாதாரத்தில் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், இயற்கை வளங்கள் மீதான உரிமைகள், முக்கியப் பொருட்களின் விலை நிர்ணயம் போன்றவற்றுடன் இதனை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். அரசு ஒரு பொருளாதாரத்தில் வெறும் வரி வசூலிக்கும் அமைப்பாக மட்டும் இருக்கவில்லை; உற்பத்தி, விலை, விநியோகம், வர்த்தகம் ஆகியவற்றிலும் நேரடியாகத் தலையிட்டது.

உள்நாட்டு வணிகம் – நகரங்களையும் கிராமங்களையும் இணைத்த பொருளாதார வலைப்பின்னல்

ஹான் காலச் சீனாவில் உள்நாட்டு வணிகம் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வளர்ந்திருந்தது. கிராமங்களில் உற்பத்தியான தானியங்கள் நகரங்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன. நகரங்களில் தயாரிக்கப்பட்ட உலோகப் பொருட்கள், ஆயுதங்கள், ஆடைகள், மட்பாண்டங்கள் கிராமங்களுக்கும் பிற சந்தைகளுக்கும் சென்றன. வணிகர்கள் தானியங்களை ஒரு பகுதியில் வாங்கி மற்றொரு பகுதியில் விற்றனர். உப்பு, இரும்பு, துணிகள், மரப்பொருட்கள், குதிரைகள் போன்ற பொருட்களுக்குப் பிராந்தியங்களுக்கு இடையே சந்தை இருந்தது.

அந்தக் காலத்தில் சீனாவில் பயன்படுத்தப்பட்ட வட்ட வடிவ வெண்கல நாணயங்கள் பொருளாதாரப் பரிமாற்றத்தை எளிதாக்கின. குறிப்பாக, நடுவில் சதுர வடிவத் துளை கொண்ட பான் லியாங் (Ban Liang) நாணயங்களுக்குப் பின்னர் வூ சூ (Wu Zhu) நாணயங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. ஒரு நாட்டின் நாணய முறை ஒருங்கிணைக்கப்படுவது வணிக வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைச் சீனாவின் இந்த வரலாறு எடுத்துக்காட்டுகிறது. வெவ்வேறு பகுதிகளில் உற்பத்தியான பொருட்களை ஒரே பொருளாதார அமைப்புக்குள் பரிமாறிக்கொள்ள பொதுவான பணமுறை உதவியது.

சாங் ஆன், லுயோயாங் போன்ற தலைநகரங்கள் அரசியல் மையங்களாக மட்டுமல்லாமல் பெரிய நுகர்வு மற்றும் வணிக மையங்களாகவும் விளங்கின. அரச அதிகாரிகள், படைவீரர்கள், கைவினைஞர்கள், வணிகர்கள், வெளிநாட்டுத் தூதர்கள் எனப் பல்வேறு தரப்பினரும் இங்கு ஒன்றுகூடினர். நகரச் சந்தைகளில் அன்றாடத் தேவைக்கான பொருட்களிலிருந்து உயர்தர ஆடம்பரப் பொருட்கள் வரை விற்பனை செய்யப்பட்டன. அரசு கட்டுப்பாட்டில் இருந்த தானியக் கிடங்குகளும் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. நல்ல விளைச்சல் கிடைத்த ஆண்டுகளில் தானியங்களைச் சேமித்து, பற்றாக்குறை ஏற்பட்ட காலங்களில் விநியோகிப்பது உணவுப் பாதுகாப்புக்கும் விலை நிலைத்தன்மைக்கும் உதவியது. இன்றைய நவீன பொருளாதாரத்தில் நாம் பேசும் உணவுப் பாதுகாப்புக் கிடங்குகள், விநியோக மேலாண்மை, சந்தை விலை நிலைப்படுத்துதல் போன்ற கருத்துகளின் அடிப்படை நோக்கங்களை அன்றைய சீன நிர்வாகத்திலும் காண முடிகிறது.

ஆனால் வணிகர்கள் செல்வம் ஈட்டியிருந்தாலும், சீனாவின் சமூக அமைப்பில் அவர்களுக்கு விவசாயிகளைவிட உயர்ந்த அந்தஸ்து எப்போதும் கிடைக்கவில்லை. அரசின் பார்வையில் விவசாய உற்பத்தியே சமூகத்தின் அடித்தளமாகக் கருதப்பட்டது. இதில் ஒரு முரண்பாடு இருந்தது. அரசுக்கு வணிகம் தேவைப்பட்டது; ஆனால் வணிகர்களின் அதிகாரம் அளவுக்கு அதிகமாக வளர்வதை அரசு விரும்பவில்லை. இந்த அணுகுமுறை ஹான் காலத்தின் பொருளாதாரச் சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

வணிகப் பாதைகள் – ஒரு பேரரசை அதன் எல்லைகளுக்கு அப்பால் இணைத்த சாலைகள்

சீனாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அதன் உள்நாட்டுச் சாலைகள் முக்கியமானவை. கின் வம்சத்தின் காலத்திலேயே பல்வேறு பகுதிகளை இணைக்கும் சாலைகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன. ஹான் ஆட்சியாளர்கள் இந்தப் போக்குவரத்து அமைப்பை மேலும் விரிவுபடுத்தினர். அரசின் உத்தரவுகள், படைகள், உணவுப் பொருட்கள், வரி வருவாய்கள், வணிகப் பொருட்கள் ஆகியவை இந்தச் சாலைகள் வழியாகப் பயணித்தன.

ஆனால் சீனாவின் பொருளாதார வரலாற்றில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது அதன் மேற்குப் பகுதிகளை நோக்கிச் சென்ற நிலவழிப் பாதைகள்தான். அந்தப் பாதைகள் ஒரு நகரத்திலிருந்து இன்னொரு நகரத்திற்குச் சென்ற சாலைகள் மட்டுமல்ல. அவை சீனாவை மத்திய ஆசியா, இந்தியா, பாரசீகம், மேற்காசியா மற்றும் இறுதியில் மத்தியதரைக் கடல் உலகத்துடன் இணைத்தன. இந்த வணிக வலையமைப்புதான் பின்னர் உலக வரலாற்றில் பட்டுப்பாதை (Silk Road) என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

பட்டுப்பாதை – ஒரு பாதை அல்ல, பல நாகரிகங்களை இணைத்த வணிக வலைப்பின்னல்

பட்டுப்பாதை என்ற பெயரைக் கேட்டவுடன் சீனாவிலிருந்து ரோம் வரை நீண்ட ஒரே சாலை நம் நினைவுக்கு வரலாம். ஆனால் வரலாற்று உண்மை அதைவிடச் சுவாரஸ்யமானது. பட்டுப்பாதை என்பது ஒரே சாலை அல்ல. பல்வேறு நிலவழிகள், பாலைவனப் பாதைகள், மலைப்பாதைகள், சோலை நகரங்கள், வணிக மையங்கள் ஆகியவற்றை இணைத்த மிகப்பெரிய வலைப்பின்னல். மேலும், Silk Road என்ற பெயர் அந்தக் காலத்தில் பயன்படுத்தப்படவில்லை. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மானியப் புவியியலாளர் பெர்டினாண்ட் வான் ரிக்தோஃபென் (Ferdinand von Richthofen), 1877-ஆம் ஆண்டில் Seidenstrasse என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். அதன் பின்னரே பட்டுப்பாதை என்ற பெயர் உலக வரலாற்று ஆய்வுகளில் பரவலானது.

இந்த வணிகப் பாதையின் தொடக்க வளர்ச்சி ஹான் வம்சத்தின் காலத்தில், குறிப்பாக கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் ஏற்பட்டது. இந்தப் பாதையின் உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர் ஜாங் கியான் (Zhang Qian). கி.மு. 138-ஆம் ஆண்டு, ஹான் பேரரசர் வூடி, மேற்குப் பகுதிகளில் இருந்த யூஎழி (Yuezhi) மக்களுடன் தொடர்புகொள்ள ஜாங் கியானைத் தூதராக அனுப்பினார். அப்போது வடக்கிலும் மேற்கிலும் ஹான் பேரரசுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்த சியோங்னு (Xiongnu) நாடோடிக் கூட்டமைப்புக்கு எதிராகக் கூட்டணி அமைப்பதே முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது.

ஆனால் இந்தப் பயணம் எதிர்பார்த்தபடி அமையவில்லை. ஜாங் கியான் சியோங்னுக்களால் பிடிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் சிறை வைக்கப்பட்டார். பின்னர் அங்கிருந்து தப்பித்து மத்திய ஆசியாவை அடைந்தார். அவர் அங்கு பார்த்த உலகம் சீன அரசவைக்குப் புதியதாக இருந்தது. பெரிய நகரங்கள், குதிரை வணிகம், விவசாயப் பகுதிகள், ஒயின் தயாரிப்பு, வெவ்வேறு நாணயங்கள், வணிகர்களின் போக்குவரத்து எனச் சீனாவுக்குத் தெரியாத பல பொருளாதார அமைப்புகளை அவர் கண்டார். குறிப்பாக, ஃபெர்கானா (Ferghana) பகுதியின் குதிரைகள் ஹான் அரசரின் கவனத்தை ஈர்த்தன. அவை வலிமையானவை என்றும் நீண்ட பயணங்களுக்கும் போருக்கும் ஏற்றவை என்றும் கருதப்பட்டன.

சீனாவின் மேற்குப் பகுதிகளுடனான தொடர்பு வெறும் பட்டுத் துணி விற்பனைக்காக மட்டும் தொடங்கவில்லை. குதிரைகள், இராணுவப் பாதுகாப்பு, அரசியல் கூட்டணிகள், வர்த்தகம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன. ஜாங் கியானின் பயணத்திற்குப் பின்னர் ஹான் அரசு மத்திய ஆசியாவை நோக்கிய தனது தொடர்புகளை விரிவுபடுத்தியது. கி.மு. 60-ஆம் ஆண்டில் மேற்குப் பிராந்தியங்களைக் கண்காணிப்பதற்கான நிர்வாக அமைப்பும் உருவாக்கப்பட்டது. இதனால் வணிகர்களுக்குச் சில பாதைகளில் பாதுகாப்பும் அரசியல் ஆதரவும் கிடைத்தன. பட்டுப்பாதையின் வளர்ச்சிக்கு இது முக்கியமான அடித்தளமாக அமைந்தது.

பட்டுப்பாதையின் முக்கிய நகரங்கள்

சாங் ஆன் நகரத்திலிருந்து மேற்கே பயணித்த வணிகக் குழுக்கள் முதலில் ஹெக்ஸி வழித்தடம் (Hexi Corridor) எனப்படும் குறுகிய நிலப்பரப்பைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இந்தப் பகுதி சீனாவின் மைய நிலப்பரப்பையும் மத்திய ஆசியாவையும் இணைக்கும் முக்கிய நுழைவாயிலாக இருந்தது. வூவேய், ஜாங்யே, ஜியூகுவான், துன்ஹுவாங் ஆகிய நகரங்கள் இந்த வழித்தடத்தில் முக்கியமான இடங்களைப் பெற்றிருந்தன. துன்ஹுவாங் நகரத்தை அடைந்த பிறகு வணிகப் பாதைகள் இரண்டு முக்கியப் பிரிவுகளாகப் பிரிந்தன. வடக்குப் பாதை துர்பான் (Turfan), குசா (Kucha), அக்சு (Aksu) போன்ற சோலை நகரங்கள் வழியாகச் சென்று காஷ்கரை அடைந்தது. தெற்குப் பாதை கோட்டான் (Khotan), யார்கண்ட் (Yarkand) போன்ற நகரங்கள் வழியாகச் சென்று காஷ்கரை அடைந்தது.

காஷ்கர் என்பது இந்தப் பாதைகளின் மிக முக்கியமான சந்திப்பு மையமாக இருந்தது. அங்கிருந்து வணிகக் குழுக்கள் பாமீர் மலைத்தொடர்களைக் கடந்து மத்திய ஆசியாவின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்றன. சமர்கண்ட், புகாரா, மெர்வ், பாக்ட்ரியா போன்ற பகுதிகள் அடுத்தடுத்த வணிக மையங்களாக விளங்கின. அங்கிருந்து பாதைகள் பாரசீகப் பகுதிகளுக்கும் மெசொப்பொத்தேமியாவுக்கும் சிரியாவுக்கும் சென்றன.

இந்த நகரங்கள் வெறும் பொருட்களை வாங்கி விற்கும் சந்தைகளாக இருக்கவில்லை. வணிகக் குழுக்கள் ஓய்வெடுக்கும் இடங்கள், பொருட்களைச் சேமிக்கும் கிடங்குகள், குதிரைகளை மாற்றிக்கொள்ளும் மையங்கள், உள்ளூர் வரி வசூல் நிலையங்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் மற்றும் நிதிச் சேவைகள் கிடைக்கும் இடங்கள் எனப் பல பணிகளைச் செய்தன. பாலைவனத்தின் நடுவே அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய சோலை நகரத்திற்குக்கூட மிகப்பெரிய பொருளாதார முக்கியத்துவம் இருந்தது. ஏனெனில், அந்த நகரத்தில் தண்ணீர் கிடைத்தால் மட்டுமே அடுத்த கட்டப் பயணத்தைத் தொடர முடியும். இதனால் புவியியல் அமைப்பே வணிகத்தின் வெற்றியைத் தீர்மானித்தது. பட்டுப்பாதையின் பொருளாதார வலிமை அதன் நீளத்தில் மட்டும் இல்லை; அந்தப் பாதையில் அமைந்திருந்த ஒவ்வொரு நகரமும் மற்றொரு நகரத்துடன் கொண்டிருந்த தொடர்பில்தான் இருந்தது.

சீனாவிலிருந்து மேற்குலகத்துக்குச் சென்ற பொருட்கள்

சீனாவின் முக்கிய ஏற்றுமதிப் பொருள் பட்டு என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் பட்டுப்பாதையில் பயணித்த பொருட்களின் பட்டியல் அதைவிடப் பெரியது. பட்டு, பட்டுநூல், நுண்ணிய நெசவுத் துணிகள், அரக்கு வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பொருட்கள், சில வகையான உலோகப் பொருட்கள், சீனக் கைவினைப் பொருட்கள் ஆகியவை மேற்கே சென்றன. மறுபுறம் சீனாவுக்கு மத்திய ஆசியாவிலிருந்து குதிரைகள், கண்ணாடிப் பொருட்கள், விலைமதிப்புள்ள கற்கள், நறுமணப் பொருட்கள், திராட்சை மற்றும் திராட்சை மது போன்றவை வந்தன.

இந்தியா வழியாகச் சென்ற பொருட்களும் சீனச் சந்தைகளை அடைந்தன. பருத்தித் துணிகள், மசாலாப் பொருட்கள், தந்தம், ரத்தினங்கள் போன்றவை வெவ்வேறு வணிகப் பாதைகள் வழியாகப் பரிமாறப்பட்டன. இந்தப் பரிமாற்றம் ஒரே நேரத்தில் பொருளாதாரத்தையும் கலாசாரத்தையும் மாற்றியது. பொருட்களுடன் புதிய தொழில்நுட்பங்கள், மதங்கள், மருத்துவ அறிவு, கலை வடிவங்கள், மொழிகள் ஆகியவையும் பயணித்தன. பட்டுப்பாதையின் முக்கியத்துவம் இதில்தான் இருந்தது; அது பொருட்களை மட்டுமல்ல, அறிவையும் எடுத்துச் சென்றது.

வணிகர்களின் உலகம் – யார் இந்தப் பாதையை இயக்கினார்கள்?

இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சீனாவிலிருந்து ரோம் வரை ஒரே வணிகர் தனது சரக்குகளுடன் பயணம் செய்தார் என்று கற்பனை செய்வது தவறு. பெரும்பாலான நேரங்களில் பொருட்கள் பல்வேறு வணிகர்களின் கைகளைக் கடந்து சென்றன. சீன வணிகர் ஒருவர் பட்டு மூட்டைகளை மத்திய ஆசிய வணிகரிடம் விற்பார். அவர் அதை மற்றொரு வணிகக் குழுவிடம் ஒப்படைப்பார். அங்கிருந்து பாரசீக வணிகர்கள் அல்லது பிற இடைத்தரகர்கள் பொருட்களை வாங்குவார்கள். பின்னர் அவை மெசொப்பொத்தேமியா அல்லது சிரியாவின் வணிக மையங்களை அடையும்.

ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் விலை உயர்ந்தது. போக்குவரத்துச் செலவு, பாதுகாப்புச் செலவு, சுங்கவரி, சேமிப்புச் செலவு, இடைத்தரகர் லாபம் எனப் பல செலவுகள் பொருளின் இறுதி விலையில் இணைந்தன. இதன் விளைவாக, சீனாவில் சாதாரண வணிகப் பொருளாக இருந்த ஒரு பட்டுத் துணி, ரோமில் மிக உயர்ந்த விலையுள்ள ஆடம்பரப் பொருளாக மாறியது. இந்த வணிகச் சங்கிலியில் சோக்தியர்கள் (Sogdians), பார்த்தியர்கள், மத்திய ஆசிய வணிகர்கள் உள்ளிட்ட பல சமூகங்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்தன. குறிப்பாக சோக்தியர்கள் மத்திய ஆசிய வணிக உலகின் திறமையான வணிகக் குழுக்களாகப் பின்னர் பெரும் செல்வாக்கைப் பெற்றனர்.

ஒரு பொருள் ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணிக்கும்போது அதன் உரிமை பலமுறை மாறியது. ஒவ்வொரு வணிகரும் தனக்கான லாபத்தைச் சேர்த்தார். ஆனால் இறுதியில் நுகர்வோருக்கு அந்தப் பொருள் கிடைத்தது. இன்றைய சர்வதேச வணிகத்தில் நாம் பார்க்கும் உற்பத்தியாளர், ஏற்றுமதியாளர், இறக்குமதியாளர், மொத்த விற்பனையாளர், விநியோகஸ்தர், சில்லறை விற்பனையாளர் ஆகிய அமைப்புகளின் ஆரம்பகால வடிவத்தை இங்கு காண முடிகிறது.

பார்த்தியப் பேரரசு – சீனாவுக்கும் ரோமுக்கும் இடையே நின்ற பொருளாதார சக்தி

சீனாவுக்கும் ரோமுக்கும் இடையிலான வணிக வரலாற்றில் பார்த்தியப் பேரரசைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பேச முடியாது. கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் உருவான பார்த்தியப் பேரரசு, பின்னர் ஈரான் மற்றும் மெசொப்பொத்தேமியாவின் பெரும்பகுதிகளில் தனது அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தியது. அதன் ஆட்சிக் காலம் ரோமின் குடியரசுக் காலத்தின் இறுதியிலிருந்து மேற்குப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு நெருக்கமான காலம் வரை நீண்டது. அதன் புவியியல் அமைப்பு மிக முக்கியமானது. சீனாவிலிருந்து மத்திய ஆசியா வழியாக மேற்கே செல்லும் நிலவழிகளுக்கும், மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் மத்தியதரைக் கடல் பகுதிகளுக்கும் இடையில் பார்த்தியப் பேரரசு அமைந்திருந்தது. இதனால் கிழக்கிலிருந்து மேற்கே சென்ற பல வணிகப் பொருட்கள் அதன் பிராந்தியத்தை அல்லது அதனுடன் தொடர்புடைய வணிக வலையமைப்புகளைச் சார்ந்திருந்தன.

பார்த்தியர்களுக்கு இந்த வணிகம் பொருளாதார வருவாயை மட்டுமல்ல, அரசியல் அதிகாரத்தையும் அளித்தது. வணிகப் பாதைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது சுங்கவரி வசூலிப்பதற்கான வாய்ப்பு. வணிகர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பது என்பது அவர்களைத் தங்கள் அரசியல் செல்வாக்குக்குள் வைத்திருப்பதற்கான வழி. முக்கிய நகரங்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது என்பது வணிகத்தின் மீது செல்வாக்கைப் பெறுவதற்கான வழி. இங்கே ரோம் மற்றும் பார்த்தியர்களுக்கு இடையே ஒரு சுவாரஸ்யமான போட்டி உருவானது.

ரோமுக்குச் சீனாவிலிருந்து வரும் பட்டுப் பொருட்கள் தேவைப்பட்டன. சீனாவுக்கு மேற்கத்தியப் பொருட்களும் வணிகத் தொடர்புகளும் தேவைப்பட்டன. ஆனால் இரு பேரரசுகளுக்கும் இடையே பார்த்தியர்கள் போன்ற இடைத்தரகர்கள் இருந்தனர். சில வரலாற்று ஆய்வுகள் பார்த்திய வணிகர்கள் சீனப் பட்டின் மேற்கத்திய விற்பனையில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றிருந்ததாகவும், இந்த இடைத்தரகர் நிலையைப் பாதுகாக்க அவர்கள் விரும்பியதாகவும் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால் இதை முழுமையான வணிக ஏகபோகமாகக் கருதக் கூடாது. பட்டுப்பாதை பல்வேறு கிளைகளைக் கொண்டிருந்தது. பல அரசுகளும் வணிகக் குழுக்களும் அதில் பங்கேற்றன. ஆயினும், ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நேரடியான தொடர்பு குறைவாக இருந்ததற்குப் பின்னால் புவியியல் தூரம் மட்டுமல்ல, இடைப்பட்ட அரசியல் மற்றும் வணிக சக்திகளும் இருந்தன.

ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே இருந்த மறைமுக வணிக உறவு

ரோமின் செல்வந்தர்கள் சீனப் பட்டை விரும்பினர். சீனாவின் பட்டுத் தயாரிப்பாளர்கள் தங்கள் பொருட்களை மேற்கத்தியச் சந்தைகளுக்கு அனுப்பினர். ஆனால் ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே நேரடியான வணிகம் நடைபெற்றதா? இதற்கான பதில் சுவாரஸ்யமானது. இரு பேரரசுகளுக்கும் இடையே வணிகத் தொடர்பு இருந்தது. ஆனால் பெரும்பாலான பரிமாற்றங்கள் இடைத்தரகர்கள் மூலமாகவே நடைபெற்றன. ரோமில் சீனப் பட்டு கிடைத்தது என்பதற்காக ரோமானிய வணிகர் ஒருவர் சீனாவின் சாங் ஆன் நகருக்குச் சென்று பட்டுத் துணியை வாங்கினார் என்று அர்த்தமல்ல. சீனாவிலிருந்து புறப்பட்ட பட்டு மத்திய ஆசியாவை அடைந்தது. அங்கிருந்து பார்த்தியப் பகுதிகளுக்குச் சென்றது. பின்னர் மெசொப்பொத்தேமியா, சிரியா, பால்மைரா போன்ற வணிக மையங்கள் வழியாக ரோமானியப் பேரரசின் சந்தைகளை அடைந்தது.

மற்றொரு பக்கம், கடல் வழியாகவும் பொருட்கள் பரிமாறப்பட்டன. சீனாவின் தெற்குப் பகுதிகளிலிருந்து தென்கிழக்கு ஆசியா, இந்தியப் பெருங்கடல், இந்தியத் துறைமுகங்கள், அரேபியா மற்றும் செங்கடல் பகுதிகளை இணைக்கும் கடல்வழி வணிகமும் வளர்ந்தது. ரோமின் கப்பல்கள் இந்தியாவை அடைந்திருந்தன. இந்திய வணிகர்கள் மேற்கத்தியச் சந்தைகளுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தனர். சீனப் பொருட்கள் இந்தியாவுக்கும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் வந்தன. இதனால் ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே மத்திய ஆசியா வழியாகச் சென்ற நிலவழி வணிகம் மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் வழி இணைந்த கடல் வணிகம் என இரண்டு வகையான வணிகத் தொடர்புகள் இருந்தன என்று புரிந்துகொள்ளலாம். இந்த இரண்டு வணிக வலையமைப்புகளும் பல இடங்களில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட்டிருந்தன. இதன் மூலம் உலகின் இரு முனைகளில் அமைந்திருந்த இரண்டு பேரரசுகள், ஒருவரையொருவர் நேரடியாகச் சந்திக்காமலேயே ஒரே வணிகச் சங்கிலியில் பங்கேற்க முடிந்தது என்ற முக்கியமான பொருளாதார உண்மை வெளிப்படுகிறது.

கி.பி. 166 – ரோமிலிருந்து சீனாவை அடைந்ததாகக் கூறப்படும் தூதுக்குழு

இந்தியப் பெருங்கடல் வணிகத்தின் வளர்ச்சிக்கும் ரோம்–சீனத் தொடர்புக்கும் இடையே கி.பி. 166-ஆம் ஆண்டில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுச் சம்பவம் நிகழ்ந்துள்ளது. அப்போது சீனாவில் கிழக்கத்திய ஹான் வம்சம் ஆட்சியில் இருந்தது. பேரரசர் ஹுவான் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தார். ரோமில் மார்கஸ் ஆரேலியஸ் பேரரசராக இருந்தார். சீனாவின் வரலாற்று நூலான ஹௌ ஹான் ஷு (Hou Hanshu), டா சின் (Da Qin) எனப்படும் மேற்கத்தியப் பேரரசிலிருந்து ஒரு தூதுக்குழு சீனாவை அடைந்ததாகப் பதிவு செய்கிறது. டா சின் என்பது சீன வரலாற்று எழுத்துகளில் ரோமப் பேரரசைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட பெயராகும். அந்தப் பதிவு, அன்டுன் (An-tun) என்ற அரசர் தூதுக்குழுவை அனுப்பியதாகக் கூறுகிறது. அன்டுன் என்பது மார்கஸ் ஆரேலியஸ் அன்டோனினஸைக் குறிக்கிறது என்று பொதுவாக அடையாளம் காணப்படுகிறது. அந்தக் குழு யானைத்தந்தம், காண்டாமிருகக் கொம்பு, ஆமை ஓடு போன்ற பொருட்களைப் பரிசாகக் கொண்டு வந்ததாகச் சீனப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

ஆனால் இங்கு வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடையே ஒரு முக்கியமான விவாதம் இருக்கிறது. இது உண்மையிலேயே மார்கஸ் ஆரேலியஸ் அனுப்பிய அதிகாரப்பூர்வ அரசுத் தூதுக்குழுவா? அல்லது ரோமப் பகுதிகளிலிருந்து வந்த வணிகர்கள் தங்களை அரசுத் தூதர்களாக அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்களா? இதில் உறுதியான முடிவு இல்லை. சீன வரலாற்று ஆவணம் இந்த வருகையைப் பதிவு செய்தாலும், ரோமானிய ஆவணங்களில் இதற்கான தெளிவான இணையான பதிவு கிடைக்கவில்லை. எனவே, கி.பி. 166-ஆம் ஆண்டு ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே தொடர்பு ஏற்பட்டதற்கான முக்கியமான சீன ஆவணச் சான்று இது. ஆனால் இதை இரு பேரரசுகளுக்கும் இடையே முழுமையான நேரடி தூதரக உறவு உருவானதாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. இந்தச் சம்பவம் நமக்கு இன்னொரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. ரோமிலிருந்து சீனாவை அடைய முயன்றவர்கள் இருந்தார்களா? சீனாவிலிருந்து ரோமை அடைய முயன்றவர்கள் இருந்தார்களா? ஆம், அதற்கும் வரலாற்றுச் சான்றுகள் உள்ளன.

கி.பி. 97 – சீனத் தூதர் ரோமை நோக்கிப் பயணித்தபோது

கிழக்கத்திய ஹான் பேரரசின் காலத்தில் பான் சாவ் (Ban Chao) என்ற தளபதி மேற்குப் பிராந்தியங்களில் சீனாவின் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தினார். அவரது தூதரான கான் யிங் (Gan Ying), கி.பி. 97-ஆம் ஆண்டு டா சின் எனப்படும் ரோமப் பேரரசை அடையப் பயணம் மேற்கொண்டதாகச் சீன வரலாற்று ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அவர் மத்திய ஆசியாவைக் கடந்து பார்த்தியப் பகுதிகளை அடைந்தார். அங்கிருந்து ரோமை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர விரும்பினார். ஆனால் பார்த்திய வணிகர்கள் அவரிடம் கடல் பயணம் நீண்டது என்றும் கடுமையான அபாயங்கள் இருப்பதாகவும் கூறியதாகச் சீனப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது. இதனால் கான் யிங் ரோமை அடையாமல் திரும்பினார்.

இந்தச் சம்பவத்தை வெறும் தோல்வியடைந்த தூதரகப் பயணமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. சீனாவின் அரசியல் தலைமை மேற்கத்திய உலகத்தைப் பற்றிய நேரடியான தகவல்களைப் பெற விரும்பியது. ரோம் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது? அதன் பொருளாதாரம் எப்படி இருக்கிறது? அங்கு என்னென்ன பொருட்கள் கிடைக்கின்றன? அதன் அரசியல் மற்றும் வணிக அமைப்பு எப்படிப்பட்டது? இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடுவதற்கான முயற்சியாகவும் இதைப் பார்க்கலாம். கான் யிங் ரோமை அடையவில்லை. ஆனால் அவரது பயணம் சீனாவுக்கும் ரோமுக்கும் இடையே இருந்த புவியியல் மற்றும் அரசியல் தடைகளை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஒரு பேரரசு மற்றொரு பேரரசை அடைய விரும்பினாலும், இடையில் இருந்த அரசுகள், வணிகர்கள், போக்குவரத்துச் சிக்கல்கள், அரசியல் போட்டிகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

ரோமில் சீனப் பட்டுக்கான தேவை – ஆடம்பரமா அல்லது பொருளாதாரப் போட்டியா?

ரோமின் உயர்குடியினரிடையே சீனப் பட்டுக்கு மிகப்பெரிய வரவேற்பு இருந்தது. பட்டு என்பது மென்மையானது, அழகானது, எடை குறைவானது. அதன் நெசவு நுணுக்கம் அக்காலத்தில் ஐரோப்பியர்களுக்கு வியப்பூட்டுவதாக இருந்தது. ரோமின் செல்வந்தர்கள் பட்டாடைகளைப் பயன்படுத்தினர். குறிப்பாகப் பெண்களின் ஆடைகளில் பட்டு ஆடம்பரத்தின் அடையாளமாக மாறியது. சிலர் இந்த ஆடம்பர நுகர்வைக் கடுமையாக விமர்சித்தனர். பிளினி மூத்தவர், கிழக்கத்திய ஆடம்பரப் பொருட்களுக்காக ரோமிலிருந்து பெருமளவு செல்வம் வெளியேறுவதாகக் கவலை தெரிவித்தார். அவர் குறிப்பிட்ட ஆண்டுக்கு நூறு மில்லியன் செஸ்டெர்டியஸ் என்ற மதிப்பீடு விவாதத்துக்குரியது என்றாலும், கிழக்கத்தியப் பொருட்களுக்கான ரோமின் தேவை அக்காலத்தில் ஒரு முக்கியமான பொருளாதார விவாதமாக இருந்தது.

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரக் கோணத்தைப் பார்க்க வேண்டும். சீனாவிலிருந்து ரோம் நோக்கிப் பட்டு சென்றது. அதற்குப் பதிலாக ரோமின் தங்கம் மற்றும் வெள்ளி கிழக்கு வணிகச் சங்கிலியில் பரிமாறப்பட்டது. இதைப் பார்த்த சில ரோமானியர்கள், நாட்டின் செல்வம் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்கிறது என்று கருதினர். ஆனால் ஒரு பொருளாதார ஆய்வாளரின் பார்வையில் இதை இன்னும் ஆழமாக ஆராய வேண்டும். ரோமின் செல்வம் சீனாவுக்குச் சென்றது என்பது உண்மை. ஆனால் அதற்குப் பதிலாக ரோம் பெற்ற பொருட்களின் மதிப்பு, வணிகச் சேவைகள், போக்குவரத்து, துறைமுக வருவாய், இடைத்தரகர் லாபம் ஆகியவற்றையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு நாட்டிலிருந்து தங்கம் வெளியேறுவது மட்டுமே அந்த நாட்டின் பொருளாதார வீழ்ச்சியைக் குறிக்காது. மாறாக, அந்தப் பரிமாற்றம் நாட்டின் உற்பத்தி, நுகர்வு, வர்த்தகச் சமநிலை, அரசின் வருவாய் மற்றும் செலவுகள் ஆகியவற்றில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதே முக்கியம். இதில் ரோம் மற்றும் சீனா இரண்டுக்கும் பொதுவான பொருளாதாரப் பாடம் இருக்கிறது. உற்பத்தி செய்யும் நாடு, நுகர்வு செய்யும் நாடு, இடைத்தரகர் நாடு, போக்குவரத்துச் சேவை வழங்கும் நாடு எனப் பல்வேறு பொருளாதாரப் பங்குகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன.

ஹான் பேரரசின் வீழ்ச்சியும் மூன்று ராஜ்ஜியங்களின் எழுச்சியும்

இதுவரை நாம் பார்த்த சீனப் பொருளாதார வளர்ச்சி பெரும்பாலும் ஹான் வம்சத்தின் காலத்தைச் சேர்ந்தது. ஆனால் கி.பி. 220-ஆம் ஆண்டு கிழக்கத்திய ஹான் வம்சம் முடிவுக்கு வந்தபோது, சீனாவின் அரசியல் அமைப்பில் மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. சீனா மீண்டும் பல்வேறு அதிகார மையங்களாகப் பிரிந்தது. இந்தக் காலகட்டம் மூன்று ராஜ்ஜியங்களின் காலம் (Three Kingdoms Period) என்று அழைக்கப்படுகிறது. வடக்கு சீனாவின் பெரும்பகுதியை மையமாகக் கொண்ட வெய் (Wei), தென்மேற்குப் பகுதிகளில் அமைந்த ஷு ஹான் (Shu Han), மற்றும் தென்கிழக்கு சீனப் பகுதிகளை மையமாகக் கொண்ட டோங் வூ (Eastern Wu) ஆகியவையே அந்த மூன்று அரசுகளாகும்.

இந்த அரசுகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராகப் போர் புரிந்தன. அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போட்டி தொடர்ந்தது. ஆனால் அவற்றின் பொருளாதார அடித்தளங்கள் வேறுபட்டிருந்தன. வெய் அரசு வடக்கின் விவசாயப் பகுதிகளையும் பழைய நிர்வாக மையங்களையும் சார்ந்திருந்தது. ஷு ஹான் மலைப்பகுதிகளையும் சிச்சுவானின் வளமான நிலங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. வூ அரசு யாங்சே நதியின் நீர்வழிப் போக்குவரத்தையும் தெற்கின் விவசாய மற்றும் வணிக வளங்களையும் பயன்படுத்தியது. குறிப்பாகத் தென் சீனாவின் பொருளாதார முக்கியத்துவம் படிப்படியாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இது சீனாவின் நீண்டகால பொருளாதார வரலாற்றில் முக்கியமான மாற்றமாக அமைந்தது. ஹான் பேரரசின் மையம் வடக்கில் இருந்தபோதிலும், பின்னர் தெற்குப் பகுதிகள் விவசாயம், கைவினை, நீர்வழிப் போக்குவரத்து, வணிகம் ஆகியவற்றில் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றன. மூன்று ராஜ்ஜியங்களின் காலத்திற்குப் பிறகு ஜின் வம்சம் சீனாவை மீண்டும் ஒருங்கிணைக்க முயன்றது. ஆனால் அரசியல் பிரிவினைகள் தொடர்ந்தன. வடக்கிலும் தெற்கிலும் பல்வேறு அரசுகள் உருவாயின. இதனால் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஆறாம் நூற்றாண்டு வரை சீனாவின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வரலாறு பல மாற்றங்களைக் கண்டது.

ரோமுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே என்ன பொதுவான பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் இருந்தன?

இப்போது இந்த இரண்டு பேரரசுகளையும் ஒரே பார்வையில் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். ரோமில் மத்தியதரைக் கடல் வணிகம் பொருளாதாரத்தின் முக்கிய அங்கமாக இருந்தது. சீனாவில் விவசாயம், உள்நாட்டுச் சந்தைகள், பட்டுத் தொழில் மற்றும் மத்திய ஆசிய வணிகம் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. ரோமின் பொருளாதாரம் அதன் பரந்த மாகாணங்களிலிருந்து கிடைத்த வருவாயையும் கடல் வணிகத்தையும் சார்ந்திருந்தது. சீனாவின் பொருளாதாரம் விவசாய உற்பத்தி, அரசின் வரி வசூல், உப்பு மற்றும் இரும்பு போன்ற முக்கியத் தொழில்களின் கட்டுப்பாடு, நிலவழி வணிகம் ஆகியவற்றைச் சார்ந்திருந்தது. இரண்டு பேரரசுகளிலும் அரசு வணிகத்தின் மீது செல்வாக்குச் செலுத்தியது. இரண்டு பேரரசுகளிலும் இராணுவச் செலவுகள் அதிகமாக இருந்தன. இரண்டு பேரரசுகளும் தங்கள் எல்லைகளுக்கு வெளியே இருந்த சக்திகளுடன் வணிகம் செய்தன; அதே நேரத்தில் அவற்றுடன் அரசியல் மற்றும் இராணுவப் போட்டியிலும் ஈடுபட்டன. இரண்டு பேரரசுகளிலும் செல்வம் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவுகளுக்கும் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருந்தது. ரோமின் வணிக அமைப்பு மத்தியதரைக் கடல் மற்றும் அதன் கடல்சார் வலையமைப்புகளுடன் ஆழமாக இணைந்திருந்தது. சீனாவின் பொருளாதாரம் மிகப்பெரிய உள்நாட்டு உற்பத்தி மற்றும் நிர்வாக அமைப்பின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டும் தங்கள் தனித்துவமான பொருளாதார வலிமையின் மூலம் உலக வரலாற்றில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. சீனாவின் பட்டுப்பாதை வரலாற்றை வெறும் பழைய வணிகக் கதையாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. ஒரு பொருள் அதன் உற்பத்தி நடைபெறும் நாட்டிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவில் உள்ள சந்தையை அடைய முடியும் என்பதை இந்த வரலாறு நிரூபிக்கிறது. அதற்கு உற்பத்தி மட்டும் போதாது; போக்குவரத்து, நிதி, பாதுகாப்பு, அரசியல் உறவு, இடைத்தரகர்கள், வணிக ஒப்பந்தங்கள், சந்தைத் தேவை எனப் பல்வேறு அம்சங்கள் ஒருங்கிணைய வேண்டும்.

சீனா பட்டு தயாரித்தது. மத்திய ஆசிய வணிகர்கள் அதனை மேற்கே எடுத்துச் சென்றனர். பார்த்தியர்கள் தங்கள் பிராந்தியத்தின் வழியாகச் சென்ற வணிகத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றனர். பால்மைரா போன்ற நகரங்கள் இடைத்தரக வணிக மையங்களாக வளர்ந்தன. ரோம் அந்தப் பொருட்களின் மிகப்பெரிய நுகர்வுச் சந்தையாக விளங்கியது. இந்தச் சங்கிலியில் ஒவ்வொரு தரப்புக்கும் தனித்தனி பொருளாதாரப் பங்கு இருந்தது. இன்றைய உலகப் பொருளாதாரத்தில் சீனாவில் தயாரிக்கப்படும் ஒரு பொருள் இந்தியா, ஐரோப்பா அல்லது அமெரிக்காவை அடைவதற்குப் பல்வேறு நாடுகளின் கப்பல் நிறுவனங்கள், துறைமுகங்கள், காப்பீட்டு நிறுவனங்கள், வங்கிகள், விநியோகஸ்தர்கள், சர்வதேச வர்த்தக அமைப்புகள் உதவுகின்றன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இதன் அடிப்படையான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு உருவாகியிருந்தது என்பது ஆச்சரியமான உண்மை.

ஆனால் இந்த வணிக வலையமைப்புக்கு ஒரு பலவீனமும் இருந்தது. ஒரு முக்கியமான வணிகப் பாதையில் போர் ஏற்பட்டால், பொருட்களின் போக்குவரத்து பாதிக்கப்படும். ஒரு இடைத்தரகர் அரசின் அரசியல் உறவு மோசமடைந்தால், வர்த்தகச் செலவு அதிகரிக்கும். ஒரு துறைமுகம் தனது முக்கியத்துவத்தை இழந்தால், அதைச் சார்ந்த நகரங்களின் பொருளாதாரமும் பாதிக்கப்படும். அதாவது, வணிக வலையமைப்பின் வெற்றி என்பது உற்பத்தி செய்யும் நாட்டின் திறமையை மட்டும் சார்ந்திருக்கவில்லை; அந்தப் பொருள் பயணிக்கும் ஒட்டுமொத்த அமைப்பின் நிலைத்தன்மையையும் சார்ந்திருந்தது. இதுதான் ரோமின் வரலாற்றிலும் சீனாவின் வரலாற்றிலும் நாம் காணும் பொதுவான பொருளாதார உண்மை. ஒரு நாட்டின் செல்வம் அதன் எல்லைகளுக்குள் மட்டும் உருவாகுவதில்லை. அதன் எல்லைகளுக்கு வெளியே உள்ள சந்தைகள், வணிகர்கள், போக்குவரத்துப் பாதைகள், அரசியல் கூட்டணிகள் ஆகியவற்றுடனான தொடர்புகளாலும் உருவாகிறது. அதே நேரத்தில், அந்தத் தொடர்புகளைப் பாதுகாப்பதற்கான செலவும் அபாயமும் அதிகரிக்கும்போது, பொருளாதார வலிமையே அரசியல் சவாலாக மாறக்கூடும்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில்…

ஹான் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு சீனா பல்வேறு அரசுகளாகப் பிரிந்தது. மேற்கில் ரோமப் பேரரசும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டது. இதற்கிடையில் பாரசீகத்தில் பார்த்தியர்களுக்குப் பதிலாக சாசானியர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தனர். ஆசியாவின் வணிகப் பாதைகள் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. புதிய அரசுகள், புதிய வணிகக் குழுக்கள், புதிய துறைமுகங்கள் அந்தப் பாதைகளில் தங்கள் செல்வாக்கை உருவாக்கத் தொடங்கின. குறிப்பாக இந்தியாவின் தெற்குக் கடற்கரையும், அரேபியத் துறைமுகங்களும், செங்கடல் வணிகமும் புதிய பொருளாதார முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றன. அப்படியானால், மேற்கில் ரோம் பலவீனமடைந்தபோது கிழக்கின் வணிக உலகம் என்ன செய்தது? பாரசீகம் எப்படி கிழக்கு–மேற்கு வணிகத்தின் முக்கிய சக்தியாக மாறியது? இந்தியாவின் கடலோர அரசுகள் எவ்வாறு இந்த வணிக வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தின? தென்னிந்தியாவின் முசிறி, காவிரிப்பூம்பட்டினம் போன்ற துறைமுகங்கள் எந்த அளவுக்கு உலக வணிகத்துடன் இணைந்திருந்தன? ஒரு பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னால் புதிய பொருளாதார சக்திகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்பதை அடுத்த அத்தியாயத்தில் ஆராய்வோம்.

(தொடரும்)

Author

Related posts

ஈற்றடிக்கோர் பாட்டு – 20

காலத்தின் கொடை

நன்றியுணர்வின் மகத்துவம்