சொல்லாற்றல், தத்துவம் மற்றும் மக்களாட்சி: அஸ்பாசியா வாழ்ந்த அறிவுலகம்
“மக்களாட்சியில் அதிகாரத்தைப் பெற வாளைவிட வார்த்தைகள் முக்கியமானவை.”
முன்னுரை அஸ்பாசியாவின் அறிவாற்றலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், முதலில் அவர் வாழ்ந்த ஏதென்ஸின் அரசியல் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இன்று ஒரு நாட்டின் தலைவராக வர தேர்தல், அரசியல் கட்சிகள், ஊடகங்கள் ஆகியவை முக்கியமானவை. ஆனால் கிமு ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் ஏதென்ஸில், ஒரு குடிமகனின் மிகப் பெரிய அரசியல் ஆயுதம் சொல்லாற்றல் (Rhetoric) ஆகும். ஒருவர் மக்களை நம்பவைக்க முடியாவிட்டால், அவர் அரசியலில் வெற்றி பெற முடியாது. அதனால், அக்காலத்தில் சொல்லாற்றல் என்பது வெறும் பேச்சுத் திறன் அல்ல; அது அரசியல் அதிகாரத்திற்கான திறவுகோலாக இருந்தது.
மக்களாட்சியின் புதிய தேவை மக்களாட்சி முறையில், குடிமக்கள் மக்கள் மன்றத்தில் கூடி அரசின் முக்கிய முடிவுகளை எடுத்தனர். போர் செய்ய வேண்டுமா, வரி உயர்த்த வேண்டுமா, புதிய சட்டம் கொண்டு வர வேண்டுமா என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் பேச வேண்டியிருந்தது. இதனால், கருத்தைத் தர்க்கத்துடன் விளக்குவது ஒரு சமூகத் தேவையாக மாறியது.
சொல்லாற்றல் ஒரு கலை இந்தச் சூழலில்தான் சொல்லாற்றல் ஆசிரியர்கள் தோன்றினர். அவர்கள், ஒரு கருத்தை எவ்வாறு வலிமையாக முன்வைப்பது என்பதைக் கற்பித்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கருத்தை ஏற்கவில்லை என்றாலும், மனிதர்களை நம்ப வைக்கும் மொழியின் சக்தியை அவர்கள் ஆழமாக ஆராய்ந்தனர். அஸ்பாசியாவைப் பற்றிய பண்டைய குறிப்புகள், அவரை இந்தச் சொல்லாற்றல் மரபுடன் இணைக்கின்றன.
பெரிகிளீஸின் புகழ் மற்றும் அஸ்பாசியாவின் பெயர் பெரிகிளீஸ் தனது காலத்தின் மிகச் சிறந்த பேச்சாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்பட்டார். அவருடைய புகழ்பெற்ற ஈமச்சடங்கு உரையைப் பதிவு செய்துள்ளனர். பின்னர், Menexenus உரையாடலில், அந்த உரையை அஸ்பாசியாதான் உருவாக்கினார் என்று நையாண்டி கலந்த வடிவில் கூறப்படுக்கிறது. இதனை வரலாற்று உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்றாலும், இந்த இலக்கிய உத்தி ஒரு முக்கியமான சமூக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அஸ்பாசியா, சொல்லாற்றல் திறமை கொண்ட பெண்ணாக அக்காலத்தில் அறியப்பட்டிருந்தார் என்பதே அந்த உண்மை.
சாக்கிரட்டீஸின் முறை சாக்கிரட்டீஸ் மற்றவர்களைப் போல நீண்ட உரைகள் ஆற்றவில்லை; அவர் கேள்விகள் கேட்டார். “நீதி என்றால் என்ன?”, “அறிவு என்றால் என்ன?”, “நல்ல மனிதன் யார்?” என்று தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பி, எதிரிலிருப்பவரின் சிந்தனையைச் சோதித்தார். இந்த முறை பின்னர் “சாக்ரடீய உரையாடல்” என்று அழைக்கப்பட்டது. அஸ்பாசியாவைப் பற்றிய சில பண்டைய குறிப்புகளிலும் கேள்வி–பதில் வழி சிந்திக்க வைக்கும் நடை காணப்படுகிறது. இதனால், அவர்கள் ஒரே அறிவுசார் மரபில் இயங்கியிருக்கலாம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் “ஒருவர் மற்றவரின் ஆசிரியர்” என்று கூறுவதற்கு ஆதாரம் போதுமானதல்ல.
அறிவு எங்கு உருவானது? இன்றைய பல்கலைக்கழகங்களைப் போல அப்போது நிரந்தர வகுப்பறைகள் இல்லை. பொதுச் சந்தைகள், அரசியல் மன்றங்கள், விருந்துகள், தனியார் இல்லங்கள், நாடக அரங்குகள் என ஒரு நகரமே ஒரு திறந்த பல்கலைக்கழகமாக இயங்கியது. அந்த உலகில், அறிவாளிகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து, விவாதித்து, விமர்சித்தனர். அஸ்பாசியா இந்த அறிவுசார் உலகிலிருந்து தனியாக இருந்தவர் அல்ல; அதன் ஒரு பகுதியாக இருந்திருக்கிறார் என்பதற்குப் பல மறைமுக ஆதாரங்கள் உள்ளன.
பெண்களின் குரல் அந்தக் காலத்தில் பெரும்பாலான பெண்களின் கருத்துகள் எழுதிப் பாதுகாக்கப்படவில்லை. அதனால், அஸ்பாசியாவின் பெயர் பல்வேறு எழுத்தாளர்களின் நூல்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுவது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. இது அவர் அரசியல் அதிகாரம் பெற்றிருந்தார் என்பதற்கான சான்றல்ல; மாறாக, அவர் சமூகத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய அறிவாளியாக இருந்தார் என்பதற்கான முக்கிய அடையாளமாகும்.
ஆய்வுச் சுருக்கம் இந்த அத்தியாயத்தில் பார்த்த ஆதாரங்களிலிருந்து நாம் எச்சரிக்கையுடன் கூறக்கூடிய முடிவுகள்: ஏதென்ஸில் சொல்லாற்றல் அரசியலின் மையத் திறனாக இருந்தது; அஸ்பாசியா சொல்லாற்றல் திறனுக்காக அறியப்பட்டவர் என்பதைப் பல பண்டைய குறிப்புகள் மறைமுகமாகச் சுட்டுகின்றன; அவர் அறிவுசார் வட்டாரங்களுடன் தொடர்புடையவர்; மேலும், அவரது செல்வாக்கின் அளவை அளவிட முடியாவிட்டாலும், அவரது அறிவாற்றலை முழுமையாக மறுப்பதற்கும் ஆதாரம் இல்லை.
அத்தியாய முடிவுரை அஸ்பாசியாவின் வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. அறிவு என்பது நூல்கள் எழுதுபவர்களிடம் மட்டும் இருப்பதில்லை, சில நேரங்களில் பிறரின் நூல்களில் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரப்படுபவர்களிடமும் அது வாழ்கிறது. அஸ்பாசியா அத்தகைய ஆளுமையாகத் தெரிகிறார். அவரது சொந்த எழுத்துகள் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அவரைப் பற்றி எழுதியவர்கள் அவரை அறிவாற்றல் கொண்ட பெண்ணாகவே நினைவுகூர்ந்தனர். அதுவே அவருடைய வரலாற்று முக்கியத்துவத்தின் அடித்தளமாகும்.
அடுத்த அத்தியாயத்தில், பண்டைய கிரேக்கத்தின் மிக முக்கியமான அறிவியல் மற்றும் தத்துவ இயக்கங்கள்—இயற்கைத் தத்துவம், சோபிஸ்ட்கள், சாக்ரடீய சிந்தனை—இவற்றுடன் அஸ்பாசியாவின் காலம் எவ்வாறு இணைகிறது என்பதை விரிவாக ஆராய்வோம். அந்த அத்தியாயம், அஸ்பாசியாவைத் தனிநபராக அல்ல, ஒரு அறிவெழுச்சியின் பகுதியாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
(தொடரும்)
