அத்தியாயம் 12: உபநிடதங்களும் திருக்குறளும் – அறிவின் இரு பாதைகள்
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, உபநிடதங்களும் திருக்குறளும் மிகவும் சுவாரசியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. காரணம், இவை இரண்டும் மனிதனை உயர்ந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகின்றன. ஆனால் அவை தேர்ந்தெடுக்கும் பாதைகள் வேறுபட்டவை.
உபநிடதங்கள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த உண்மையைத் தேடுகின்றன. திருக்குறள் மனிதனின் வெளிப்படையான வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துகிறது. ஒன்று ஆன்மாவின் பயணம்; மற்றொன்று அறத்தின் பயணம்.
உபநிடதங்களின் மையக் கேள்வி, “நான் யார்?” என்பதாகும். மனிதன் தனது உடல் அல்ல, மனமும் அல்ல, அழியாத ஆத்மாவே அவனுடைய உண்மையான இயல்பு என்று அவை விளக்குகின்றன. இந்த உண்மையை அறிந்தவனே உண்மையான விடுதலையை அடைகிறான் என்பதே அவற்றின் அடிப்படைக் கருத்து.
திருக்குறள் இதுபோன்ற தத்துவக் கேள்விகளை விரிவாக விவாதிப்பதில்லை. மனிதன் யார் என்பதைவிட, மனிதன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதில்தான் அதன் கவனம் அதிகம். அதனால் திருக்குறள் ஒரு நடைமுறை வாழ்க்கை வழிகாட்டியாக உலகம் முழுவதும் மதிக்கப்படுகிறது.
உபநிடதங்களில் அறிவு என்பது வெறும் தகவல் அல்ல. அது அனுபவத்தின் மூலம் கிடைக்கும் உள்ளுணர்வு. நூல்களைப் படிப்பதால் மட்டுமே உண்மை கிடைக்காது. மனம் தெளிவடைந்து, சிந்தனை ஆழமடைந்து, உண்மையை நேரடியாக உணர வேண்டும் என்று அவை கூறுகின்றன.
திருக்குறளும் கல்வியை மிக உயர்வாக மதிக்கிறது. ஆனால் கல்வியின் பயன் மனிதனின் நடத்தையில் வெளிப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. கற்றவன் பணிவுடன் இருக்க வேண்டும். அறிவு பிறருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும். அறமில்லாத கல்வி முழுமையற்றது என்ற எண்ணம் திருக்குறளின் பல அதிகாரங்களில் வெளிப்படுகிறது.
இரு நூல்களும் அடக்கத்தை உயர்ந்த பண்பாகக் கருதுகின்றன. உபநிடதங்களில் மனத்தை வெல்வதே பெரிய வெற்றி. ஆசை, கோபம், அறியாமை ஆகியவற்றை வெல்லாமல் உண்மையை அடைய முடியாது. திருக்குறளிலும் அடக்கம் மனிதனைத் தெய்வத்திற்கு ஒப்பாக்கும் பண்பாகப் போற்றப்படுகிறது. தன்னை ஆள முடியாதவன் உலகை ஆள முடியாது என்ற கருத்து இரு நூல்களிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் ஒலிக்கிறது.
உண்மை பற்றிய சிந்தனையிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை உள்ளது. உபநிடதங்களில் சத்தியம் உயர்ந்த ஆன்மிக நெறியாகக் கருதப்படுகிறது. உண்மையின் வழியேதான் மனிதன் உயர்ந்த அறிவை அடைகிறான். திருக்குறளில் வாய்மை எல்லா அறங்களுக்கும் அடிப்படையாகக் கூறப்படுகிறது. பொய்யில்லாத வாழ்க்கையே நிலையான புகழைத் தரும் என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.
இருப்பினும், மிக முக்கியமான வேறுபாடு ஒன்று உள்ளது. உபநிடதங்களின் இறுதி இலக்கு மோட்சம், அதாவது பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை. மனிதனின் ஆன்மிக நிறைவேற்றமே அவற்றின் மைய நோக்கம். ஆனால் திருக்குறள் இவ்வுலக வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. நல்ல குடும்பம், நல்ல ஆட்சி, நல்ல நட்பு, நல்ல வணிகம், நல்ல சமூக வாழ்க்கை ஆகியவற்றை உருவாக்குவதே அதன் முக்கிய நோக்கம்.
அதனால் சில ஆய்வாளர்கள், “உபநிடதங்கள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன; திருக்குறள் அந்த மாற்றத்தின் சமூக வெளிப்பாட்டைப் பற்றிப் பேசுகிறது” என்று குறிப்பிடுகின்றனர். இந்தப் பார்வை இரு நூல்களையும் எதிர்மறையாக அல்ல, ஒன்றுக்கொன்று நிறைவூட்டும் மரபுகளாகப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
இலக்கிய வடிவத்திலும் வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. உபநிடதங்கள் உரையாடல்கள், உவமைகள், தத்துவ விளக்கங்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பியவை. ஒரு கருத்தைப் பல கோணங்களில் ஆராய்கின்றன. திருக்குறள் இரண்டு அடிகளில் ஒரு வாழ்க்கை உண்மையை மிகுந்த செறிவுடன் பதிவு செய்கிறது. அதனால் நினைவில் நிற்கவும், தலைமுறைகள் கடந்து மனப்பாடமாகப் பரவவும் அது மிகவும் ஏற்ற வடிவமாக அமைந்தது.
வரலாற்று நோக்கிலும் இவ்விரு நூல்களுக்கு இடையே நேரடித் தொடர்பை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரங்கள் இல்லை. திருக்குறள் உருவான காலத்தில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் பல தத்துவ மரபுகள் பரவலாக இருந்தன என்பது உண்மை. ஆனால் திருவள்ளுவர் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட மரபையும் பின்பற்றினார் என்று உறுதியாகக் கூறுவதற்குப் போதுமான வரலாற்றுச் சான்றுகள் இல்லை. எனவே, கருத்து ஒற்றுமைகளைக் கவனமாகவும் ஆதாரப்பூர்வமாகவும் அணுகுவது அவசியம்.
உலக ஞான இலக்கிய வரலாற்றில் உபநிடதங்களும் திருக்குறளும் இரு வெவ்வேறு உச்சிகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஒன்று மனிதனை அவனுடைய உள்ளார்ந்த உண்மையை நோக்கி அழைக்கிறது. மற்றொன்று மனிதனைச் சமூகத்தின் பொறுப்புள்ள உறுப்பினராக வாழ வழிநடத்துகிறது. இரண்டையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது, மனித வாழ்க்கையின் இரு பரிமாணங்களும் நமக்குப் புரிகின்றன. உள்ளார்ந்த ஞானமும் வெளிப்படையான அறமும் இணைந்தால்தான் முழுமையான மனித வாழ்க்கை உருவாகும் என்ற ஆழமான உண்மையை இந்த இரு மாபெரும் நூல்களும் தங்கள் தனித்துவமான வழிகளில் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
அத்தியாயம் 13: பாரசீகத்தின் ஒளிக்குரல் – அவெஸ்தா
மெசப்பொத்தேமியா, எகிப்து, இந்தியா ஆகிய நாகரிகங்களின் ஞான மரபுகளை ஆராய்ந்த பின்னர், இப்போது நாம் பண்டைய பாரசீகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம். உலக வரலாற்றில் மிகப்பெரிய பேரரசுகளில் ஒன்றை உருவாக்கிய இந்த நாகரிகம், அரசியல் மற்றும் போர்த்திறனில் மட்டுமல்லாது, ஒழுக்கச் சிந்தனையிலும் மனிதகுலத்திற்கு ஆழமான பங்களிப்பை வழங்கியது. அந்தப் பங்களிப்பின் மையத்தில் இருப்பது அவெஸ்தா.
அவெஸ்தா என்பது ஜரதுஷ்ட்ரர் (சொராஸ்டர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்) உருவாக்கிய சமய மரபின் புனித நூல்களின் தொகுப்பாகும். ஆய்வாளர்களிடையே அவர் வாழ்ந்த காலம் குறித்து இன்னும் கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன. சிலர் அவரை கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் வாழ்ந்தவர் எனக் கருதுகின்றனர்; மற்றவர்கள் கி.மு. ஏழாம் அல்லது ஆறாம் நூற்றாண்டை முன்வைக்கின்றனர். எனவே துல்லியமான காலத்தை உறுதியாகக் கூற முடியாவிட்டாலும், அவரது சிந்தனைகள் பண்டைய உலகில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவை என்பதில் ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலும் ஒருமித்துள்ளனர்.
அவெஸ்தா ஒரு தனி நூல் அல்ல. பல்வேறு காலங்களில் உருவான பாடல்கள், பிரார்த்தனைகள், வழிபாட்டு உரைகள் மற்றும் ஒழுக்கக் கருத்துகளின் தொகுப்பாக அது அமைந்துள்ளது. அவற்றில் மிகவும் பழமையான பகுதிகள் ‘காதாக்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இவை ஜரதுஷ்ட்ரரால் இயற்றப்பட்டதாகப் பாரம்பரியமாகக் கருதப்படுகின்றன. மொழியியல் ஆய்வுகளும் அவை அவெஸ்தாவின் மிகப் பழமையான அடுக்குகளில் ஒன்றாக இருப்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
இந்த நூலின் மையத்தில் நிற்பது ஒரு புரட்சிகரமான கருத்து. உலகில் மனிதன் வெறும் விதியின் கைப்பாவை அல்ல; அவனுக்குத் தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம் உள்ளது. நல்லதையும் தீயதையும் பிரித்தறிந்து, அவற்றில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு மனிதனுக்கே உரியது. இந்தக் கருத்து பண்டைய உலகின் ஒழுக்கச் சிந்தனையில் ஒரு முக்கியமான முன்னேற்றமாகக் கருதப்படுகிறது.
அவெஸ்தாவில் அடிக்கடி வலியுறுத்தப்படும் மூன்று அடிப்படை நெறிகள் உலகளவில் புகழ்பெற்றவை — நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல். மனிதனின் ஒழுக்கம் அவன் செய்யும் செயல்களில் மட்டுமல்ல; அவன் சிந்தனையிலும், பேசும் சொற்களிலும் தொடங்குகிறது என்று இந்தக் கொள்கை கூறுகிறது. மனிதனின் உள்ளமும், வாயும், கைகளும் ஒரே நெறியில் இயங்க வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள்.
இந்தச் சிந்தனை திருக்குறளை வாசித்தவர்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகத் தோன்றும். திருவள்ளுவரும் மனத்தூய்மை, வாய்மை, அறச்செயல் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாகவும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாகவும் விளக்குகிறார். நல்ல செயல் என்பது நல்ல எண்ணத்திலிருந்து பிறக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை உண்மை, இரு நூல்களிலும் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
அவெஸ்தாவில் உண்மை மிக உயர்ந்த மதிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. உண்மையின் பாதையில் நடப்பது மனிதனை மட்டுமல்ல, உலக ஒழுங்கையும் காக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. பொய் என்பது தனிப்பட்ட தவறு மட்டுமல்ல; அது சமூகத்தின் ஒழுங்கைக் குலைக்கும் சக்தியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இந்த எண்ணம் பின்னர் பாரசீக அரசியல் மற்றும் சட்ட மரபுகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
இயற்கைக்கும் அவெஸ்தா மிகுந்த மரியாதை அளிக்கிறது. நெருப்பு, நீர், நிலம், காற்று ஆகியவை புனிதமானவை என்று கருதப்படுகின்றன. அவற்றை மாசுபடுத்துவது ஒழுக்கக் குற்றமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இது வெறும் மத நம்பிக்கை மட்டுமல்ல; இயற்கையைப் பாதுகாப்பது மனிதனின் கடமை என்ற ஆரம்பகாலச் சுற்றுச்சூழல் சிந்தனையாகவும் சில வரலாற்றாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர்.
அவெஸ்தாவின் இன்னொரு சிறப்பு, ஒழுக்கத்தை அன்றாட வாழ்க்கையுடன் இணைப்பதாகும். நேர்மையாக உழைப்பது, கால்நடைகளைப் பாதுகாப்பது, விவசாயத்தை வளர்ப்பது, குடும்பத்தைப் பேணுவது ஆகிய அனைத்தும் நல்ல வாழ்க்கையின் பகுதிகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அறம் என்பது கோயிலில் மட்டும் நிகழும் ஒன்றல்ல; வயலிலும், வீட்டிலும், சந்தையிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கம்.
உலக ஞான இலக்கியங்களின் வரலாற்றில் அவெஸ்தா ஒரு முக்கியமான பாலமாகத் திகழ்கிறது. ஒருபுறம் அது பண்டைய இந்தோ-ஈரானிய மரபின் தொடர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது; மறுபுறம் பின்னர் மேற்கு ஆசியாவில் உருவான பல சமய மற்றும் ஒழுக்கச் சிந்தனைகளிலும் அதன் தாக்கம் காணப்படுகிறது என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இருப்பினும், எந்த மரபு எதிலிருந்து நேரடியாக உருவானது என்பது குறித்து இன்னும் ஆய்வுகள் தொடர்கின்றன.
திருக்குறளைப் போலவே, அவெஸ்தாவும் மனித வாழ்க்கையை உயர்த்தும் ஒழுக்கத்தை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் திருக்குறள் சமய எல்லைகளைத் தாண்டி எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும் நடைமுறை வாழ்க்கை நெறிகளைச் செறிவாக வழங்குகிறது. அவெஸ்தா சமயச் சூழலில் உருவான நூலாக இருந்தாலும், அதில் இடம்பெறும் பல அறக்கருத்துகள் உலகளாவிய மதிப்புகளை உடையவை.
உலகின் தொன்மையான ஞான மரபுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படிக்கும்போது, ஒரு உண்மை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுகிறது. மனிதன் நல்ல வாழ்க்கையைத் தேடிய பயணம் எல்லைகளை அறியாதது. மெசப்பொத்தேமியாவில் அது அறிவுரையாகப் பிறந்தது. எகிப்தில் அது நல்லாட்சியாக மலர்ந்தது. இந்தியாவில் அது தத்துவமாக வளர்ந்தது. பாரசீகத்தில் அது நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல் என்ற எளிய ஆனால் ஆழமான வாழ்க்கை நெறியாக ஒளிர்ந்தது. அதனால்தான் அவெஸ்தா, உலகின் காலத்தை வென்ற ஞானநூல்களில் ஒன்றாக இன்றும் மதிக்கப்படுகிறது.
(தொடரும்)
