அத்தியாயம் 24
அரிஸ்டாட்டிலின் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸும் திருக்குறளும் – நற்பண்பின் உலகளாவிய மொழி
உலகின் தொன்மையான அறநூல்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, அரிஸ்டாட்டிலின் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸும் திருக்குறளும் மனித ஒழுக்கம் குறித்த உயர்ந்த சிந்தனைகளை முன்வைக்கும் இரு மாபெரும் படைப்புகளாகத் தோன்றுகின்றன. இவை ஒன்றுக்கொன்று நேரடித் தொடர்பின்றி உருவானவை. கிரேக்கத்தின் அறிவுசார் மரபும் தமிழின் அறமரபும் தனித்தனியாக வளர்ந்தவை. இருப்பினும், மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கேள்விக்கு இவ்விரு நூல்களும் வழங்கும் பதில்களில் பல ஆழமான ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன.
அரிஸ்டாட்டிலின் ஒழுக்கவியல் “நற்பண்பு” என்ற கருத்தை மையமாகக் கொண்டது. நல்ல மனிதன் என்பவன் சட்டத்திற்குப் பயந்து தவறு செய்யாதவன் மட்டுமல்ல. மாறாக, நல்ல குணங்களைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்து, அவற்றைத் தனது இயல்பாக மாற்றிக்கொண்டவனே நல்ல மனிதன் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். அறம் என்பது ஒரு தனித்த நிகழ்வு அல்ல; அது வாழ்நாள் முழுவதும் வளர்க்கப்படும் பழக்கம்.
திருக்குறளும் இதே உண்மையை வேறொரு வடிவில் எடுத்துரைக்கிறது. அறம் என்பது அவ்வப்போது செய்யப்படும் நற்செயல்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது மனிதனின் குணமாக மாற வேண்டும். அன்பு, அடக்கம், பொறுமை, வாய்மை, நன்றி, ஈகை, இரக்கம் போன்ற பண்புகள் மனிதனின் இயல்பாக நிலைபெறும்போதுதான் அவன் உண்மையான அறவாழ்க்கையை அடைகிறான். இவ்விடத்தில் அரிஸ்டாட்டிலும் திருவள்ளுவரும் ஒரே முடிவை அடைகின்றனர்.
அரிஸ்டாட்டிலின் “நடுநிலைக் கோட்பாடு” உலகப் புகழ்பெற்றது. ஒவ்வொரு நற்பண்பும் இரண்டு தீய எல்லைகளுக்கு இடையிலான சமநிலையாக இருப்பதாக அவர் விளக்குகிறார். அளவுக்கு அதிகமான தைரியம் முரட்டுத்தனமாக மாறலாம்; தைரியம் இல்லாமை கோழைத்தனமாக மாறலாம். இவ்விரண்டிற்கும் இடையிலான அறிவார்ந்த சமநிலையே நற்பண்பு.
திருக்குறளில் “நடுநிலை” என்ற சொல் இதே தத்துவ அர்த்தத்தில் நேரடியாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்றாலும், அளவறிதல், கோபத்தை அடக்குதல், ஆசையைக் கட்டுப்படுத்துதல், சொற்களில் மிதமாக இருத்தல், செல்வத்தை அளவோடு பயன்படுத்துதல் போன்ற கருத்துகள் பல அதிகாரங்களில் இடம்பெறுகின்றன. வாழ்க்கையில் அளவோடு நடப்பதே உயர்ந்த அறிவு என்ற எண்ணம் இரு நூல்களிலும் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
மகிழ்ச்சியைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வையும் குறிப்பிடத்தக்கது. அரிஸ்டாட்டில், உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது இன்பத்தை அனுபவிப்பது மட்டுமல்ல என்று கூறுகிறார். மனிதன் தனது உயர்ந்த திறன்களை வளர்த்து, நற்பண்புகளுடன் வாழும்போதுதான் முழுமையான நிறைவை அடைகிறான். செல்வம், பதவி, புகழ் ஆகியவை நிலையற்றவை; ஆனால் நல்ல குணங்களே நிலையான மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றன.
திருவள்ளுவரும் பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றை மறுப்பதில்லை. ஆனால் அவை அறத்தின் வழியில் மட்டுமே பெறப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். அறமில்லாத செல்வம் பயனற்றது; அறமில்லாத இன்பம் நிலையற்றது. எனவே, மகிழ்ச்சியின் அடித்தளம் அறமே என்ற கருத்து இரு நூல்களிலும் பொதுவாகக் காணப்படுகிறது.
நட்பைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் ஆழமான ஒற்றுமைகள் உள்ளன. அரிஸ்டாட்டில் பயனுக்காக உருவாகும் நட்பு, இன்பத்திற்காக உருவாகும் நட்பு, நற்பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட நட்பு என்று மூன்று வகைகளை வேறுபடுத்துகிறார். இதில் கடைசி வகையான நற்பண்பு நட்பே உயர்ந்தது என்று அவர் கருதுகிறார்.
திருக்குறளிலும் உண்மையான நண்பன் யார், போலி நண்பன் யார், துன்பத்தில் துணை நிற்பவன் யார், தவறைக் கண்டால் திருத்துபவன் யார் என்பதைக் குறித்து விரிவான அதிகாரங்கள் உள்ளன. நண்பன் என்பவன் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்காக மட்டும் அல்ல; மனிதனை நல்லவனாக மாற்றுவதற்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இரு நூல்களிலும் வெளிப்படுகிறது.
எனினும், குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளும் உள்ளன. அரிஸ்டாட்டில் தனது ஒழுக்கவியலைப் பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கிறார். மனிதனின் இயல்பை ஆராய்ந்து, அதிலிருந்து ஒழுக்க விதிகளை உருவாக்குகிறார். திருவள்ளுவர் பகுத்தறிவுடன் சேர்த்துச் சமூகப் பொறுப்பு, கருணை, அன்பு, பிறர்நலம் ஆகியவற்றிற்கும் சமமான முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். அதனால் திருக்குறள் தனிமனித ஒழுக்கத்தைத் தாண்டிச் சமூக அறத்தையும் வலியுறுத்துகிறது.
இலக்கிய வடிவத்திலும் இவ்விரு நூல்களும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. அரிஸ்டாட்டில் நீண்ட விளக்கங்கள், பகுப்பாய்வுகள், எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் தனது கருத்துகளை விரிவாக முன்வைக்கிறார். திருவள்ளுவர் இரண்டு அடிகளுக்குள் அதே ஆழமான கருத்துகளைச் செறிவாக வெளிப்படுத்துகிறார். இதுவே திருக்குறளின் அசாதாரண இலக்கிய ஆற்றல்.
வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், அரிஸ்டாட்டிலின் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸும் திருக்குறளும் ஒன்றையொன்று பாதித்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இருப்பினும், உலகின் இரண்டு வெவ்வேறு அறிவு மரபுகள் மனித வாழ்க்கையின் மையத்தில் நற்பண்புகளையே வைத்திருப்பது ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையாகும். இதுவே மனித ஒழுக்கம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நாகரிகத்தின் சொத்து அல்ல; மனிதகுலத்தின் பொதுவான தேடல் என்பதை நிரூபிக்கிறது.
மெசப்பொத்தேமியாவில் ஞானிகள் நேர்மையைப் போதித்தனர். எகிப்தில் நீதியைப் போற்றினர். இந்தியாவில் தர்மத்தை விளக்கினர். சீனாவில் மனிதநேயத்தையும் இயற்கையையும் வலியுறுத்தினர். கிரேக்கத்தின் அரிஸ்டாட்டில் நற்பண்பை அறிவியல் பார்வையுடன் ஆராய்ந்தார். தமிழில் திருவள்ளுவர் இவை அனைத்தையும் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையிலும் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய அறநெறியாக வடிவமைத்தார்.
இதனால் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸும் திருக்குறளும் வெறும் பழமையான நூல்கள் அல்ல. மனிதன் எப்படிப்பட்ட குணத்துடன் வாழ வேண்டும் என்ற கேள்விக்கான இரு காலத்தால் அழியாத பதில்கள். ஒன்று பகுத்தறிவின் வழியே நற்பண்பை நோக்கிச் செல்கிறது; மற்றொன்று அறத்தின் வழியே மனிதகுலத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. இரண்டும் இணைந்து வாசிக்கப்படும்போது, மனித ஒழுக்கத்தின் உலகளாவிய மொழி நமக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.
அத்தியாயம் 25
எபிரேய ஞான இலக்கியத்தின் தொடக்கம் – நீதிமொழிகள் நூல்
கிரேக்க உலகின் தத்துவ மரபுகளை ஆராய்ந்த பிறகு, இப்போது மனித வரலாற்றில் மற்றொரு முக்கியமான ஞான மரபை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம். அது பண்டைய இஸ்ரவேல் மக்களின் எபிரேய ஞான இலக்கியம். உலகின் பழமையான ஒழுக்க நூல்களைப் பட்டியலிடும்போது, திருக்குறள், அனலெக்ட்ஸ், தாவோ தே சிங், நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ் ஆகியவற்றுடன் இணைத்து அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் நூல்களில் ஒன்றாக நீதிமொழிகள் விளங்குகிறது.
நீதிமொழிகள் என்பது ஒரே ஆசிரியரால் ஒரே காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாகப் பல்வேறு ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்ட பழமொழிகள், அறிவுரைகள், ஒழுக்கக் கருத்துகள், அரசவைக் கல்வி மரபுகள் ஆகியவை பின்னர் தொகுக்கப்பட்டதே இந்த நூல் என்று இன்றைய வரலாற்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. பாரம்பரியமாக இதன் பெரும்பகுதி இஸ்ரவேலின் புகழ்பெற்ற அரசரான சாலமோனுக்குச் சொந்தமானதாகக் கருதப்பட்டாலும், நவீன விவிலிய ஆய்வாளர்கள் இந்த நூலில் பல்வேறு காலகட்டங்களின் பங்களிப்புகள் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
இந்த நூலின் உருவாக்கம் பொதுவாக கி.மு. பத்தாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டு வரையிலான நீண்ட காலப்பகுதியை உள்ளடக்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. இதனால், இது ஒரு தனிநபரின் சிந்தனையை மட்டுமல்ல, பல தலைமுறைகளாக வளர்ந்த ஒரு ஞான மரபின் பிரதிநிதியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
நீதிமொழிகள் என்ற பெயரே அதன் உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. வாழ்க்கையின் சிக்கலான உண்மைகளை மிகச் சுருக்கமான வாக்கியங்களில் கூறும் நூல் இது. ஒவ்வொரு வாசகமும் ஒரு அனுபவத்தின் சுருக்கம். பல கருத்துகள் இரண்டு அல்லது மூன்று வரிகளில் முடிந்துவிடுகின்றன. இந்த அமைப்பு திருக்குறளை நினைவூட்டாமல் இருக்காது. இரு நூல்களும் சுருக்கமான சொற்களில் ஆழமான வாழ்க்கை உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்த நூலின் மையக் கருத்து “ஞானம்” ஆகும். ஆனால் இங்கு ஞானம் என்பது வெறும் கல்வி அறிவல்ல. நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன், நேர்மையாக வாழும் மனப்பான்மை, நீதியுடன் நடக்கும் ஒழுக்கம், வாழ்க்கையின் விளைவுகளை முன்கூட்டியே சிந்திக்கும் அறிவு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைப்பாக அது விளக்கப்படுகிறது.
நீதிமொழிகள் நூலில் பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குக் கூறும் அறிவுரைகள் முக்கிய இடம் பெறுகின்றன. நல்ல நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும், சோம்பலைத் தவிர்க்க வேண்டும், பொய் பேசக் கூடாது, கோபத்தை அடக்க வேண்டும், பிறருடைய சொத்தை விரும்பக் கூடாது, உழைப்பை மதிக்க வேண்டும். இத்தகைய அறிவுரைகள் தலைமுறை தலைமுறையாகக் குடும்பங்களின் வழியாகப் பரவிய வாழ்க்கை அனுபவங்களின் தொகுப்பாகத் தோன்றுகின்றன.
உழைப்பைப் பற்றிய இந்த நூலின் பார்வை மிகவும் வலுவானது. சோம்பேறி மனிதன் வறுமையை அழைத்துக் கொள்கிறான்; உழைப்பாளி செழிப்பை உருவாக்குகிறான் என்று அது கூறுகிறது. எறும்பைப் பார்த்து உழைப்பைக் கற்றுக்கொள் என்ற உருவகம் உலகப் புகழ்பெற்றதாகும். சிறிய உயிரினம்கூட எதிர்காலத்திற்காகத் தயாராகிறது; மனிதன் அதைவிட அறிவுடன் வாழ வேண்டும் என்பதே அதன் செய்தி.
நேர்மைக்கும் வாய்மைக்கும் இந்த நூல் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. பொய்யால் கிடைக்கும் தற்காலிக வெற்றியை விட, உண்மையால் கிடைக்கும் நிலையான மதிப்பு உயர்ந்தது என்று அது வலியுறுத்துகிறது. நீதியற்ற செல்வம் நீடிக்காது; நேர்மையுடன் ஈட்டிய சிறிய செல்வமே உயர்ந்தது என்ற கருத்து நூல் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது.
அதிகாரம் பெற்றவர்களின் பொறுப்பையும் நீதிமொழிகள் மறக்கவில்லை. அரசன் நீதியுடன் ஆட்சி செய்ய வேண்டும், ஏழைகளின் குரலைக் கேட்க வேண்டும், ஊழலை அனுமதிக்கக் கூடாது, நீதிமன்றங்களில் உண்மை வெல்ல வேண்டும். அதிகாரம் என்பது சுயநலத்திற்கான கருவி அல்ல; சமூகத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான பொறுப்பு என்பதே அதன் அடிப்படைச் சிந்தனை.
இந்த நூலின் மற்றொரு சிறப்பு, அறிவை ஒரு பெண்ணின் உருவகமாகச் சித்தரிப்பதாகும். “ஞானம்” தெருக்களில் நின்று மனிதர்களை அழைக்கிறது; அறியாமையை விட்டு அறிவைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு வேண்டுகிறது என்ற கவித்துவமான உருவகம், உலக இலக்கியத்தில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மூலம் ஞானம் சிலருக்கே உரிய சொத்து அல்ல; அதைத் தேடும் அனைவருக்கும் திறந்ததாகும் என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது.
வரலாற்று ரீதியாக, நீதிமொழிகள் நூல் பண்டைய மேற்கு ஆசியாவின் ஞான மரபுகளுடன் தொடர்புடையது. எகிப்தின் அமெனெமோப்பின் அறிவுரைகள் போன்ற பழமையான ஞான நூல்களுடன் இதற்கு கருத்து ஒற்றுமைகள் இருப்பதை பல ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். இதன் மூலம், பண்டைய உலகில் ஞான மரபுகள் ஒன்றையொன்று அறிந்தும், சில சமயங்களில் பாதித்தும் வளர்ந்திருக்கலாம் என்ற கருத்து வலுப்பெறுகிறது.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் நீதிமொழிகள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுவதற்குக் காரணம், அது மதநூலாக மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை அனுபவங்களின் களஞ்சியமாகவும் இருப்பதுதான். ஒரு குடும்பம் எவ்வாறு வாழ வேண்டும், ஒரு இளைஞன் எப்படிப்பட்ட குணங்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், ஒரு அரசன் எவ்வாறு ஆட்சி செய்ய வேண்டும், ஒரு சமூகத்தில் நீதி எவ்வாறு நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கேள்விகளுக்குச் சுருக்கமான, ஆனால் ஆழமான பதில்களை அது வழங்குகிறது.
இதனால் நீதிமொழிகள் எபிரேய மக்களின் ஞான மரபை மட்டும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நூலாக அல்லாமல், உலக மனிதகுலம் பகிர்ந்துகொண்ட பொதுவான ஒழுக்கத் தேடலின் முக்கிய ஆவணமாகவும் இன்றளவும் மதிக்கப்படுகிறது.
(தொடரும்)
