அத்தியாயம் 22: பிளேட்டோவின் குடியரசும் திருக்குறளும் – இலட்சிய அரசும் நடைமுறை நல்லாட்சியும்
உலகின் தலைசிறந்த ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, பிளேட்டோவின் குடியரசும் திருக்குறளும் மிகவும் சுவாரசியமான ஆய்வுக்குரிய இரு படைப்புகளாகத் திகழ்கின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு மொழிகளில், வெவ்வேறு நாகரிகங்களில், சுமார் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் இடைவெளியில் தோன்றியிருந்தாலும், நல்லாட்சி, நீதி, கல்வி, தலைமைத்துவம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய அவற்றின் சிந்தனைகள் உலக அரசியல் வரலாற்றில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. அதே நேரத்தில், அவற்றின் நோக்கமும் அணுகுமுறையும் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபடுகின்றன.
பிளேட்டோவின் குடியரசு ஒரு அடிப்படையான கேள்வியுடன் தொடங்குகிறது. “நீதி என்றால் என்ன?” இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, அவர் தனிமனிதனின் ஒழுக்கத்தை மட்டும் ஆராயவில்லை. மாறாக, ஒரு முழுமையான இலட்சிய அரசை மனக்கண்ணில் உருவாக்கி, அந்த அரசில் நீதி எவ்வாறு செயல்படும் என்பதை விளக்குகிறார். எனவே குடியரசு ஒரு தத்துவ நூலாக மட்டுமல்ல, அரசியல் சிந்தனையின் அடிப்படை நூலாகவும் கருதப்படுகிறது.
திருக்குறளில் நீதி வேறொரு கோணத்தில் அணுகப்படுகிறது. திருவள்ளுவர் கற்பனை அரசை உருவாக்குவதில்லை. அவருக்கு முன் இருந்த அரசியல் அமைப்புகளையும் மனித சமுதாயத்தின் நடைமுறைத் தேவைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு அரசன், அமைச்சர், தூதர், படை, அரண், பொருளாதாரம், நீதித்துறை ஆகிய அனைத்திற்கும் வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறார். எனவே பிளேட்டோ இலட்சியத்தை வரைகிறார்; திருவள்ளுவர் நடைமுறையை வடிவமைக்கிறார்.
பிளேட்டோவின் “தத்துவஞானி அரசன்” என்ற கருத்து உலக அரசியல் வரலாற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. அறிவு, சுயக்கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றில் உயர்ந்தவர்களே ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். அறியாமை கொண்டவர்களின் கையில் அதிகாரம் சென்றால் நாடு சீரழியும் என்பது அவரது நம்பிக்கை.
திருவள்ளுவரும் இதேபோல் அரசனின் கல்வி, அறிவு, கேள்வி கேட்கும் திறன், நல்ல ஆலோசகர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறமை ஆகியவற்றிற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். ஆனால் அவர் தத்துவஞானி அரசனை வலியுறுத்தவில்லை. மாறாக, தன்னிடம் உள்ள அதிகாரத்தை மக்களின் நலனுக்காகப் பயன்படுத்தும் நீதிமான் அரசனையே சிறந்த ஆட்சியாளராகக் கருதுகிறார்.
கல்வியைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வையும் குறிப்பிடத்தக்கது. பிளேட்டோவின் கருத்துப்படி, கல்வி என்பது அறிவைப் பெறும் வழி மட்டுமல்ல; நல்ல ஆட்சியாளர்களை உருவாக்கும் கருவியாகும். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே சரியான கல்வி வழங்கப்பட்டால்தான் நீதிமிக்க சமூகம் உருவாகும் என்று அவர் கருதுகிறார்.
திருக்குறளிலும் கல்வி மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய செல்வமாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் திருவள்ளுவரின் பார்வை மிகவும் பரந்தது. அரசன் மட்டுமல்ல, எல்லா மனிதர்களும் கற்க வேண்டும். கல்வி ஒருவரின் சமூகப் பொறுப்பையும் ஒழுக்கத்தையும் வளர்க்க வேண்டும். இந்தக் கருத்து திருக்குறளின் உலகளாவிய தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.
நீதியைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. பிளேட்டோவின் கருத்துப்படி, சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய கடமையைச் சரியாகச் செய்தால் அதுவே நீதி. சமூக ஒழுங்கு குலையாமல் இருப்பதே அவரது இலட்சியம்.
திருவள்ளுவரின் பார்வையில் நீதி என்பது கடமையைச் செய்வது மட்டுமல்ல. பலவீனரைப் பாதுகாப்பதும், குற்றமற்றவருக்குத் தீங்கு வராமல் காப்பதும், குற்றவாளிக்குச் சரியான தண்டனை வழங்குவதும், அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்பை உருவாக்குவதும் நீதியின் அங்கங்களாகும். இதனால் திருக்குறளின் நீதிக் கருத்து சமூகப் பொறுப்பை அதிகமாக வலியுறுத்துகிறது.
இரு நூல்களுக்கும் இடையே இன்னொரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது. பிளேட்டோ தனது இலட்சிய அரசில் சமூகத்தை மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறார். ஆட்சியாளர்கள், காவலர்கள், உழைப்பாளர்கள் என்று பணிகளின் அடிப்படையில் அமைந்த இந்தக் கட்டமைப்பு அவரது அரசியல் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
திருக்குறளில் இத்தகைய சமூக அமைப்பு முன்வைக்கப்படவில்லை. எந்தப் பிறப்பைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், அறநெறியுடன் வாழ்வதே மனிதனின் உயர்வு என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். இந்த அணுகுமுறை திருக்குறளைக் குறிப்பிட்ட அரசியல் அமைப்பைத் தாண்டிய உலகளாவிய அறநூலாக மாற்றுகிறது.
வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், பிளேட்டோவின் குடியரசும் திருக்குறளும் ஒன்றையொன்று பாதித்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இரு நூல்களும் தனித்தனி அறிவு மரபுகளில் உருவாகியவை. இருந்தபோதிலும், நல்ல தலைமை, ஒழுக்கம், கல்வி, நீதி ஆகியவை இல்லாமல் எந்த சமூகமும் நீண்ட காலம் நிலைக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கு இரண்டும் வந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை ஆராயும்போது ஒரு ஆழமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. நல்லாட்சி என்பது வெறும் அதிகார அமைப்பு அல்ல. அது மனித குணத்தின் வெளிப்பாடு. ஆட்சியாளரின் ஒழுக்கம் நாட்டின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கிறது. இந்த உண்மையைக் கிரேக்கத்தில் பிளேட்டோ தத்துவ மொழியில் விளக்கினார். தமிழில் திருவள்ளுவர் இரண்டு அடிகளுக்குள் செறிவாக எடுத்துரைத்தார்.
இலட்சிய அரசை கற்பனை செய்த பிளேட்டோவும், நடைமுறை நல்லாட்சிக்கான வழிகாட்டியை வழங்கிய திருவள்ளுவரும் உலக அரசியல் சிந்தனையின் இரு உயர்ந்த சிகரங்களாகத் திகழ்கின்றனர். ஒருவரின் நூல் சிந்திக்க வைக்கிறது; மற்றொருவரின் நூல் செயல்பட வைக்கிறது. இந்த இரண்டும் இணைந்தால்தான் மனித சமூகம் நீதி, அறம், அமைதி ஆகியவற்றை நோக்கி முன்னேற முடியும்.
அத்தியாயம் 23: நற்பண்புகளின் தத்துவம் – அரிஸ்டாட்டிலும் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸும்
கிரேக்கத் தத்துவ வரலாற்றில் சாக்ரடீஸ் கேள்விகளின் மூலம் சிந்திக்கக் கற்றுத்தந்தார். பிளேட்டோ இலட்சிய அரசின் வடிவத்தை முன்வைத்தார். ஆனால் அவர்களுடைய சிந்தனைகளை மேலும் விரிவுபடுத்தி, மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு துறையையும் பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்தவர் அரிஸ்டாட்டில். உலக வரலாற்றின் மிகச் சிறந்த அறிஞர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படும் அவர், தத்துவம், அறிவியல், அரசியல், உயிரியல், இலக்கியம், தர்க்கவியல், ஒழுக்கவியல் ஆகிய பல துறைகளில் அழியாத தடத்தைப் பதித்தார்.
அரிஸ்டாட்டில் கி.மு. 384 முதல் கி.மு. 322 வரை வாழ்ந்தார். வடக்கு கிரேக்கத்தில் அமைந்திருந்த ஸ்டாகிரா நகரில் பிறந்த அவர், இளம் வயதிலேயே ஏதென்சுக்குச் சென்று பிளேட்டோ நிறுவிய பல்கலைக்கழகத்தில் சுமார் இருபது ஆண்டுகள் கல்வி பயின்றார். பின்னர் அவர் தனக்கென ஒரு கல்வி மையத்தை நிறுவி, அங்கிருந்து உலக அறிவு வரலாற்றின் மிக முக்கியமான சிந்தனைப் பள்ளிகளில் ஒன்றை உருவாக்கினார்.
அரிஸ்டாட்டிலின் வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு நிகழ்வு, பின்னர் உலகையே அதிரவைத்த மாசிடோனிய இளவரசர் அலெக்சாண்டரின் ஆசிரியராக இருந்ததுதான். இருப்பினும், அரிஸ்டாட்டிலின் புகழ் அவரது மாணவனின் வெற்றியால் மட்டுமே உருவானதல்ல; மாறாக, அவரது சொந்த சிந்தனைகளின் ஆழத்தாலேயே உலகம் அவரை நினைவுகூர்கிறது.
அரிஸ்டாட்டிலின் மிக முக்கியமான ஒழுக்கவியல் நூல் நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ் ஆகும். இந்த நூலின் பெயர் அவரது மகன் நிகோமாக்கஸ் அல்லது அவரது தந்தையின் பெயருடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். எனினும், இதுகுறித்து உறுதியான முடிவு இல்லை. இந்த நூலின் நோக்கம், மனிதன் எவ்வாறு நல்லவனாக வாழ முடியும் என்ற கேள்விக்குப் பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் விடை காண்பதாகும்.
இந்த நூலின் தொடக்கத்திலேயே அரிஸ்டாட்டில் ஒரு அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புகிறார்: மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த இலக்கு என்ன? இதற்கான அவரது பதில், “யூடைமோனியா” என்ற கிரேக்கக் கருத்தில் அடங்கியுள்ளது. இதனை வெறும் “மகிழ்ச்சி” என்று மொழிபெயர்ப்பது அதன் முழுமையான பொருளை வெளிப்படுத்தாது. மாறாக, மனிதனின் முழுமையான நிறைவு, செழுமையான வாழ்க்கை, தனது திறமைகளை முழுமையாக வளர்த்துக்கொண்ட நிலை என்பதாக இதனைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
அரிஸ்டாட்டிலின் கருத்துப்படி, உண்மையான மகிழ்ச்சி செல்வத்தாலும் புகழாலும் கிடைப்பதில்லை. நல்ல குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வதன் மூலமே அது கிடைக்கிறது. எனவே, ஒழுக்கம் என்பது வெளியில் இருந்து திணிக்கப்படும் விதிமுறையல்ல; அது மனிதனின் குணத்தில் வளர்க்கப்பட வேண்டிய பண்பாகும்.
இதற்காகவே அவர் உலகப் புகழ்பெற்ற “நடுநிலைக் கோட்பாட்டை” முன்வைக்கிறார். எந்தப் பண்பும் அளவுக்கு மீறினாலும், குறைந்தாலும் தீமையாக மாறும். தைரியம் என்பது கோழைத்தனத்திற்கும் முரட்டுத்தனத்திற்கும் நடுவில் இருக்கும் நற்பண்பு. தாராளம் என்பது கஞ்சத்தனத்திற்கும் ஊதாரித்தனத்திற்கும் இடையிலான சமநிலை. இந்தச் சமநிலையை அறிவின் வழிகாட்டுதலோடு தேர்ந்தெடுப்பதே நல்ல வாழ்க்கை என்று அவர் கூறுகிறார்.
இந்தக் கருத்து உலக ஒழுக்கவியல் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. மனித வாழ்க்கை கருப்பு அல்லது வெள்ளை என்ற இரு எல்லைகளில் மட்டும் இயங்குவதில்லை. சூழ்நிலைக்கேற்ப பகுத்தறிவுடன் சரியான அளவைத் தேர்ந்தெடுப்பதே உயர்ந்த ஒழுக்கம் என்று அரிஸ்டாட்டில் விளக்குகிறார்.
நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ் நூலில் நட்பிற்கும் உயர்ந்த இடம் அளிக்கப்படுகிறது. மனிதன் தனிமையில் வாழ முடியாது. நல்ல நண்பர்கள் மனிதனின் குணத்தை வளர்க்கிறார்கள். நன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நட்பே நிலையானது என்று அவர் கூறுகிறார். பயனுக்காகவோ இன்பத்திற்காகவோ உருவாகும் நட்புகள் நிலையற்றவை; நற்பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட நட்புதான் உயர்ந்தது என்பது அவரது கருத்து.
கல்வியையும் அரிஸ்டாட்டில் ஒழுக்க வளர்ச்சியின் முக்கிய கருவியாகக் காண்கிறார். நல்ல பழக்கங்கள் சிறுவயதிலிருந்தே உருவாக்கப்பட வேண்டும். மனிதன் ஒரே நாளில் நல்லவனாக மாறுவதில்லை. தொடர்ந்து நல்ல செயல்களைச் செய்வதன் மூலமே நல்ல குணம் உருவாகிறது. அதாவது, அறம் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட செயல் அல்ல; வாழ்நாள் முழுவதும் வளர்க்கப்படும் பழக்கம்.
இந்த அணுகுமுறை கிரேக்கச் சிந்தனையில் புதிய பரிமாணத்தை உருவாக்கியது. ஒழுக்கம் என்பது தண்டனையின் பயத்தால் கடைப்பிடிக்கப்படும் விதி அல்ல; பகுத்தறிவுடன் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யப்படும் வாழ்க்கை முறை என்று அரிஸ்டாட்டில் விளக்கினார்.
வரலாற்று ரீதியாக, நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ் மேற்கு உலகின் ஒழுக்கவியல் சிந்தனையில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் ஐரோப்பிய தத்துவம், கிறித்தவ அறவியல், மறுமலர்ச்சிக் கால சிந்தனை, நவீன நற்பண்பு ஒழுக்கவியல் ஆகிய அனைத்திலும் இந்த நூலின் செல்வாக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் அரிஸ்டாட்டில் ஒரு புதிய பார்வையை வழங்குகிறார். நல்ல மனிதன் யார் என்ற கேள்விக்கு அவர் அளிக்கும் பதில் மிகத் தெளிவானது: நல்ல குணங்களைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்பவனே நல்ல மனிதன். ஒருமுறை நல்ல செயலைச் செய்வதால் யாரும் நல்லவராக மாறிவிடுவதில்லை. நல்ல செயல்களை வாழ்க்கை முழுவதும் பழக்கமாக்கும்போதுதான் உண்மையான ஒழுக்கம் உருவாகிறது.
இதுவே நிகோமாக்கியன் எதிக்ஸ் நூலின் அழியாத சிறப்பு. அது மனிதனுக்கு கட்டளைகளை வழங்குவதில்லை. மாறாக, நல்ல குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வதற்கான அறிவார்ந்த பாதையைக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த நூல் உலகின் மிகச் சிறந்த ஒழுக்கவியல் படைப்புகளில் ஒன்றாக மதிக்கப்படுகிறது
(தொடரும்)
