அத்தியாயம் 20
ஹெசியோட்டும் திருவள்ளுவரும் – உழைப்பும் நீதியும் இணையும் இடம்
உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டு வாசிக்கும்போது, கிரேக்கத்தின் ‘வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ்’ (Works and Days) நூலும் தமிழின் திருக்குறளும் மிகவும் சுவாரசியமான ஒற்றுமைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு மொழிகளில், வெவ்வேறு நாகரிகங்களில், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் உருவானவை. இருப்பினும், மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை மதிப்புகளைப் பற்றிய அவற்றின் சிந்தனைகள் பல இடங்களில் ஒரே திசையை நோக்கிச் செல்கின்றன. அதே நேரத்தில், அவற்றின் இலக்கு மற்றும் அணுகுமுறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளும் உள்ளன.
ஹெசியோட்டின் சிந்தனையின் மையத்தில் உழைப்பு இருக்கிறது. மனிதன் உழைப்பதற்காகவே படைக்கப்பட்டவன் என்று அவர் நேரடியாகக் கூறவில்லை என்றாலும், உழைப்பே மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான பாதை என்று வலியுறுத்துகிறார். சோம்பல் மனிதனை வறுமைக்கும் அவமானத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. நேர்மையான உழைப்பு செல்வத்தை மட்டுமல்ல, கண்ணியத்தையும் உருவாக்குகிறது. எனவே, உழைப்பது பொருளாதாரத் தேவையாக மட்டும் அல்ல; அது ஒழுக்கக் கடமையாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.
திருவள்ளுவரின் பார்வையும் இதற்கு மிகவும் நெருக்கமானது. திருக்குறளில் உழவு உலக வாழ்வின் அடித்தளமாகக் கூறப்படுகிறது. உணவு உற்பத்தி செய்யும் உழைப்பே மற்ற எல்லாத் தொழில்களுக்கும் உயிர் கொடுக்கிறது என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். ஆனால், திருவள்ளுவர் உழைப்பை விவசாயத்துடன் மட்டுமே இணைக்கவில்லை. எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் அது அறவழியில் நடைபெற வேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கம்.
செல்வத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் இவ்விரு நூல்களும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. ஹெசியோட், உழைக்காமல் கிடைக்கும் செல்வத்தை நம்புவதில்லை. அநியாயமான வழியில் சேர்க்கப்படும் செல்வம் நிலைக்காது என்று அவர் எச்சரிக்கிறார். திருக்குறளும் இதே கருத்தை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறது. பொருள் தேடுவது தவறல்ல; ஆனால், அது அறத்தோடு ஈட்டப்பட வேண்டும். பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்காத செல்வம்தான் உண்மையான செல்வம் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்.
நீதியைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஹெசியோட் மிகவும் கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுக்கிறார். நீதியை விற்றுவிடும் ஆட்சியாளர்கள் தங்களுடைய நாட்டையே அழிவுக்குத் தள்ளுகிறார்கள். மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்த அரசு நீண்ட காலம் நிலைக்காது. அநீதி தற்காலிக வெற்றியைக் கலாச்சார ரீதியாகத் தரலாம்; ஆனால், அதன் முடிவு வீழ்ச்சியே.
திருக்குறளிலும் இதே கருத்து பல அதிகாரங்களில் வலியுறுத்தப்படுகிறது. நீதியே அரசின் உயிர். நீதியற்ற ஆட்சி பகைவர்களால் அல்ல, தன் அநீதியாலேயே அழிகிறது என்று திருவள்ளுவர் உணர்த்துகிறார். இரு நூல்களும் ஆட்சியின் வலிமையைப் படையிலும் செல்வத்திலும் அல்ல, நீதியிலேயே காண்கின்றன.
காலத்தை அறிந்து செயல்படுவது ஹெசியோட்டின் நூலில் மிக முக்கியமான இடம் பெறுகிறது. பருவங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத விவசாயி நல்ல அறுவடை பெற முடியாது. அவசரமும் தாமதமும் இரண்டுமே தீமையை உருவாக்கும். சரியான நேரத்தில் சரியான செயலைச் செய்வதே அறிவு என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
திருவள்ளுவரும் காலம் அறிதல், இடம் அறிதல், வலி அறிதல், வினை அறிதல் ஆகியவற்றைத் தனித்தனி அதிகாரங்களாக விளக்குகிறார். எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் அதற்குரிய காலம், சூழல், திறன் ஆகியவற்றை ஆராயாமல் தொடங்கக் கூடாது என்று அவர் கூறுகிறார். இவ்விரு நூல்களிலும் நடைமுறை அறிவு உயர்ந்த ஞானத்தின் ஒரு பகுதியாகவே கருதப்படுகிறது.
ஆனால், இரு நூல்களுக்கும் இடையே ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது. ஹெசியோட் தனது நூலை முதன்மையாக விவசாயிகளுக்கும் அன்றாட உழைப்பாளிகளுக்கும் எழுதுகிறார். அவருடைய அறிவுரைகள் பெரும்பாலும் கிரேக்க கிராம வாழ்க்கையின் அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. திருக்குறள் அதைவிடப் பரந்த நோக்கைக் கொண்டுள்ளது. விவசாயி, வணிகர், அரசன், அமைச்சர், துறவி, இல்லறத்தார் என எல்லாத் தரப்பு மக்களுக்கும் பொருந்தக்கூடிய வாழ்க்கை நெறிகளை அது வழங்குகிறது.
இலக்கிய வடிவத்திலும் இந்த வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஹெசியோட் ஒரு கவிஞராக வாழ்க்கை அனுபவங்களை நீண்ட பாடல்களாகச் சொல்கிறார். திருவள்ளுவர் இரண்டு அடிகளில் ஒரு முழு வாழ்க்கை உண்மையைச் சுருக்கிக் கூறுகிறார். இதனால் திருக்குறள் நினைவில் நிற்கும் ஆற்றலைப் பெற்றுள்ளது. ஹெசியோட்டின் நூல் விளக்குகிறது; திருக்குறள் செறிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
வரலாற்று நோக்கில், ஹெசியோட்டுக்கும் திருவள்ளுவருக்கும் இடையே எந்த நேரடித் தொடர்பும் இருந்ததாக ஆதாரங்கள் இல்லை. இருப்பினும், உலகின் இரண்டு வெவ்வேறு பகுதிகளில் வாழ்ந்த சிந்தனையாளர்கள், மனித சமூகம் நிலைத்திருக்க வேண்டுமெனில் உழைப்பு, நீதி, நேர்மை, காலம் அறிதல் ஆகியவை இன்றியமையாதவை என்று ஒரே முடிவுக்கு வந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்த ஒற்றுமைகள் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. நாகரிகங்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்பு இல்லாமல்கூட, மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைச் சிக்கல்கள் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. உணவை எப்படி உற்பத்தி செய்வது? நீதியை எப்படி நிலைநிறுத்துவது? செல்வத்தை எப்படி ஈட்டுவது? சமூகத்தை எப்படிப் பாதுகாப்பது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடியபோதுதான் உலகின் மாபெரும் ஞானநூல்கள் உருவாயின.
ஹெசியோட்டின் ‘வொர்க்ஸ் அண்ட் டேஸ்’ நூலும் திருவள்ளுவரின் திருக்குறளும் அந்தத் தேடலின் இரு மாபெரும் சாட்சிகள். ஒன்று கிரேக்க மண்ணின் குரல்; மற்றொன்று தமிழ் மண்ணின் குரல். ஆனால், இரண்டும் மனித குலத்தின் பொதுவான அனுபவங்களையே பேசுகின்றன. உழைப்பில்லாத செல்வம் நிலையற்றது; நீதியில்லாத ஆட்சி அழிவடையும்; அறமில்லாத வாழ்க்கை வெறுமையானது. இந்த மூன்று உண்மைகளும் காலத்தை வென்று இன்றும் உலகம் முழுவதும் பொருந்துகின்றன.
உலகின் தொன்மையான ஞான இலக்கியங்களை ஆராயும் இந்தப் பயணத்தில், ஹெசியோட்டும் திருவள்ளுவரும் நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப் பெரிய பாடம் ஒன்றே. மனிதனின் உண்மையான செல்வம் அவன் சேர்த்த பொருளில் இல்லை; அவன் வாழ்ந்த முறையில்தான் இருக்கிறது.
அத்தியாயம் – 21
கேள்விகளால் உலகை மாற்றிய மனிதர் – சாக்ரடீஸும் பிளேட்டோவின் குடியரசும்
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரலாற்றைப் பரிசீலிக்கும்போது, கிரேக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான அறிவுசார் மாற்றம் நிகழ்ந்ததைக் காணலாம். இதுவரை நாம் பார்த்த பெரும்பாலான நூல்கள் மனிதனுக்கு வாழ்க்கை நெறிகளை நேரடியாகக் கற்றுத்தந்தன. சில நூல்கள் தெய்வங்களைப் பற்றிப் பேசின; சில நூல்கள் அரசர்களுக்கு வழிகாட்டின; சில நூல்கள் உழைப்பு, நீதி, குடும்ப வாழ்க்கை ஆகியவற்றை விளக்கின. ஆனால், கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், கிரேக்கத்தில் ஒரு சிந்தனையாளர் தோன்றினார். அவர் மனிதர்களுக்குப் பதில்களை வழங்குவதைவிட, கேள்விகளை எழுப்பக் கற்றுத்தந்தார். அந்த மனிதர்தான் சாக்ரடீஸ்.
சாக்ரடீஸ் கி.மு. 469 முதல் கி.மு. 399 வரை வாழ்ந்ததாக வரலாற்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அவர் எந்த நூலையும் எழுதி வைக்கவில்லை. அவரது சிந்தனைகள் அனைத்தும் அவரது சீடர்களின் பதிவுகள் வழியாகவே நமக்கு வந்தடைந்துள்ளன. குறிப்பாக, அவரது புகழ்பெற்ற சீடரான பிளேட்டோ எழுதிய உரையாடல் நூல்களே சாக்ரடீஸின் சிந்தனைகளை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தின.
சாக்ரடீஸ் வாழ்ந்த காலம் ஏதென்ஸ் நகரத்தின் அரசியல், கலாச்சார, அறிவியல் வளர்ச்சியின் உச்சகட்டமாக இருந்தது. அதே சமயம், அரசியல் போட்டிகளும், போர்களும், சமூகக் குழப்பங்களும் அதிகமாக இருந்தன. இத்தகைய சூழலில், “ஒரு நல்ல மனிதன் யார்?”, “நீதி என்றால் என்ன?”, “அறிவு என்றால் என்ன?” போன்ற அடிப்படை கேள்விகளை அவர் மக்களிடம் எழுப்பினார்.
அவருடைய கற்பித்தல் முறை மிகவும் தனித்துவமானது. அவர் நீண்ட சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தவில்லை. மாறாக, தொடர்ந்து கேள்விகளை எழுப்பினார். ஒருவர் ஒரு கருத்தைக் கூறினால், அதையே மேலும் கேள்விகளால் ஆராய்ந்தார். அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முயற்சிக்கும் போது, பலருக்கும் தாங்கள் உண்மையில் அந்த விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பது வெளிப்பட்டது. இந்த உரையாடல் முறையே இன்று “சாக்ரடீசிய முறை” என்று அழைக்கப்படுகிறது.
சாக்ரடீஸின் மிகவும் புகழ்பெற்ற கருத்துகளில் ஒன்று, “ஆராயப்படாத வாழ்க்கை வாழத் தகுதியற்றது” என்பதாகும். மனிதன் பிறர் சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது. தன் வாழ்க்கை, தன் நம்பிக்கைகள், தன் செயல்கள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து ஆராய வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். இந்த அணுகுமுறை உலகத் தத்துவ வரலாற்றில் மிகப் பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
சாக்ரடீஸின் சிந்தனைகளை உலகம் முழுவதும் பரப்பியவர் பிளேட்டோ. அவரது பல உரையாடல் நூல்களில் மிகவும் புகழ்பெற்றது ‘குடியரசு’ (The Republic). இது ஒரு அரசியல் நூல் மட்டுமல்ல. நீதி, கல்வி, அறம், மனித ஆன்மா, ஆட்சி, சமூகம் ஆகியவற்றை ஆழமாக ஆராயும் ஒரு முக்கியமான தத்துவப் படைப்பு.
‘குடியரசு’ நூலில் பிளேட்டோ ஒரு அடிப்படை கேள்வியை முன்வைக்கிறார்: “நீதியான சமூகம் என்றால் என்ன?” இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போது, ஒரு நல்ல அரசன் எப்படிப்பட்டவராக இருக்க வேண்டும், கல்வியின் நோக்கம் என்ன, அதிகாரம் யாரிடம் இருக்க வேண்டும் போன்ற பல கேள்விகளும் விவாதிக்கப்படுகின்றன.
பிளேட்டோவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற கருத்துகளில் ஒன்று “தத்துவஞானி அரசன்” (Philosopher King) என்ற கோட்பாடு. அறிவும் ஒழுக்கமும் பெற்றவர்களே ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார். அதிகாரத்தை நாடுபவர்களிடம் அதிகாரம் இருக்கக் கூடாது; அதிகாரத்தை விரும்பாத, ஆனால் அதற்குத் தகுதியானவர்களே ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என்ற அவரது கருத்து இன்றும் அரசியல் தத்துவத்தில் விவாதிக்கப்படுகிறது.
இந்தக் கருத்து திருக்குறளின் அரசியல் சிந்தனையை நினைவூட்டுகிறது. திருவள்ளுவரும் அறிவு, நீதி, ஒழுக்கம், ஆலோசனை, கருணை ஆகிய பண்புகளைக் கொண்ட அரசனையே சிறந்த ஆட்சியாளராகக் குறிப்பிடுகிறார். இருப்பினும், பிளேட்டோ ஒரு இலட்சிய அரசை கற்பனை செய்து எழுதுகிறார்; திருக்குறள் நடைமுறை அரசியல் நிர்வாகத்திற்கு வழிகாட்டுகிறது. இதுவே இரண்டிற்கும் இடையிலான முக்கியமான வேறுபாடாகும்.
சாக்ரடீஸின் வாழ்க்கையும் அவரது சிந்தனையைப் போலவே குறிப்பிடத்தக்கது. இளைஞர்களைத் தவறாக வழிநடத்தினார், நகரத்தின் தெய்வங்களை மதிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டில் அவர் நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டார். தன்னுடைய கருத்துகளை மறுத்துவிட்டால் உயிர் பிழைக்கலாம் என்ற வாய்ப்பு இருந்தபோதிலும், அவர் தனது நம்பிக்கைகளைக் கைவிட மறுத்தார். இறுதியில் விஷம் அருந்தி மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது மரணம், சிந்தனைச் சுதந்திரத்திற்காக உயிர்த் தியாகம் செய்த வரலாற்றின் முக்கியமான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரலாற்றில் சாக்ரடீஸும் பிளேட்டோவும் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கினர். அவர்கள் மனிதனுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; ஏன் செய்ய வேண்டும் என்று சிந்திக்கக் கற்றுக்கொடுத்தனர். உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட, உண்மையைத் தேடுவதற்கான மனப்பாங்கை உருவாக்கினர்.
மெசப்பொத்தேமியாவின் அறிவுரைகள், இந்தியாவின் ஆன்மிகம், சீனாவின் ஒழுக்கம் ஆகியவற்றைப் போலவே, கிரேக்கம் உலகிற்கு அளித்த மிகப் பெரிய பரிசு விமர்சனச் சிந்தனை. கேள்வி கேட்பது அறியாமையின் அடையாளம் அல்ல; அறிவின் தொடக்கம் என்பதைக் கற்றுத்தந்ததே சாக்ரடீஸின் நிலையான பங்களிப்பு.
அதனால்தான் இரண்டாயிரத்து நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, சாக்ரடீஸின் குரல் இன்னும் உலகின் வகுப்பறைகளிலும், நீதிமன்றங்களிலும், பல்கலைக்கழகங்களிலும், தத்துவ விவாதங்களிலும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கேள்வி கேட்கத் துணிந்த ஒரே மனிதன், உலகச் சிந்தனையின் பாதையை மாற்ற முடியும் என்பதை அவரது வாழ்க்கை நிரூபித்தது.
(தொடரும்)
