உமா ஷக்தி கவிதைகள்

உறைதல்

உள்ளங்கையில் ஏந்திய நீர்
கண்ணாடியாக மாறுகிறது
தரை மீது விழுந்து
உடையாத வார்த்தைகள்
நுனி வரை வந்து
பனியாக நின்றுவிட்டன
அசைவற்ற பகல் பொழுதின்
கனமான ஒளி
மௌனத்தின் விளிம்பை
உறையச் செய்கிறது.
அந்த மேசையில் வைத்த
தேநீர் கோப்பை
இனி சூடாகப் போவதில்லை

உயரப் பறத்தல்

நாம் ஒரே வானில் பறந்தோம்
ஒரே உயரத்தில் இல்லை.
உன்னிடம் இதைப்பற்றி
பேச முடியாமல் போகிறது
இன்று முழுவதும்
ஒரு சொல்லைத் தேடுகிறேன்
அது உன் கதவுக்குப்
பின்னால் ஒளிந்திருக்கிறது
உன் மௌனத்தின் நிழலை
பிரித்துப் பார்க்கிறேன்
கொடிகளாய் படர்ந்த நம் நாட்களை
அவை நினைவு படுத்துகிறது
பறத்தலில் நாம் சோர்வடைவதில்லை
நீ என்னிடம் கையளித்த
தானியங்களை தூர எறிந்துவிட்டேன்.

இரவின் நடுவில்

மழை நின்றுவிட்டது,
மண் வாசனை
வீட்டினுள் புகையாய் நுழைகிறது
சுவரில் ஆடுகின்ற கடிகாரம்
காலத்தின் நிழலை
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது
நான் வாசிக்காத புத்தகம்
பாதி திறந்து கிடக்கிறது,
அதன் தீரா பக்கங்கள்
காற்றில் படபடக்கிறது
இப்போதெல்லாம்
எனக்கு சொல்ல ஒன்றுமில்லை,
கேட்கவும் ஒன்றுமில்லை
பழைய காற்று புதிய காற்றை
தொடும் இடத்தில் நான் குளிர்கிறேன்
**

காதல் என்பது நீயும் இல்லை,
நானும் இல்லை
நமக்கு இடையில் வீசும்
இந்த மென்காற்று.

**
இன்று காலை ஒரு
பட்டாம்பூச்சி என் கையில் அமர்ந்தது,
அது ஒன்றுமே சொல்லவில்லை,
எல்லாம் புரிந்தது.