ஞான நூல்கள் – 10 & 11

அத்தியாயம் 10

ரிதமும் அறமும் – ரிக் வேதமும் திருக்குறளும்

ரிக் வேதத்தை முதன்முறையாக வாசிப்பவர்களுக்கு, அது முழுவதும் தெய்வங்களைப் போற்றும் பாடல்களின் தொகுப்பாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் ஆழத்திற்குள் சென்று நோக்கினால், இந்தியச் சிந்தனையின் அடிப்படைத் தத்துவங்களில் ஒன்றான “ரிதம்” என்ற கருத்து தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. உலகம் ஒரு ஒழுங்கின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது; அந்த ஒழுங்குடன் மனிதனும் இசைந்து வாழ வேண்டும் என்ற சிந்தனையே ரிதம்.

ரிதம் என்பது வெறும் இயற்கை விதி மட்டுமல்ல. சூரியன் உதிப்பதும், பருவங்கள் மாறுவதும், ஆறுகள் ஓடுவதும், மழை பெய்வதும், உயிர்கள் பிறந்து வளர்வதும் அனைத்தும் ஒரு பேரொழுங்கின் பகுதிகள் என வேதப் புலவர்கள் கருதினர். மனிதனும் அந்த ஒழுங்கை மதித்து வாழ வேண்டும்; இல்லையெனில் சமநிலை குலையும்.

இந்த எண்ணம் பின்னர் இந்திய மரபில் “தர்மம்” என்ற விரிவான கருத்தாக வளர்ந்தது. தர்மம் என்பது சட்டம் மட்டுமல்ல; கடமை மட்டுமல்ல; உலக ஒழுங்கோடு இசைந்த வாழ்க்கை. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குரிய பொறுப்பை நேர்மையாக நிறைவேற்றும்போது, சமூகம் நிலைத்திருக்கும் என்ற சிந்தனை அங்கே உருவாகிறது.

திருக்குறளிலும் இதற்கு நெருக்கமான ஒரு சிந்தனை காணப்படுகிறது. திருவள்ளுவர் “அறம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். அறம் என்பது தனிப்பட்ட நல்லொழுக்கம் மட்டுமல்ல; சமூக நலனை உருவாக்கும் வாழ்க்கை நெறி. ஒருவர் அறத்துடன் வாழும்போது குடும்பம் வளரும்; குடும்பம் வளரும்போது சமூகம் வளரும்; சமூகம் வளரும்போது நாடு வளரும் என்ற தொடர்ச்சியான சிந்தனை திருக்குறளில் வெளிப்படுகிறது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான வேறுபாடு ஒன்று உள்ளது. ரிக் வேதத்தில் உலக ஒழுங்கு பெரும்பாலும் தெய்வங்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. இயற்கையின் ஒழுங்கை அவர்கள் காக்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் திருக்குறளில் அறம் பெரும்பாலும் மனிதனின் செயல் மற்றும் பொறுப்பின் அடிப்படையில் விளக்கப்படுகிறது. தெய்வ நம்பிக்கை இடம்பெற்றாலும், மனித ஒழுக்கமே நூலின் மையமாக உள்ளது.

ரிக் வேதத்தில் உண்மைக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. உண்மையைப் பேணுபவனே உலக ஒழுங்கைப் பேணுகிறான் என்ற எண்ணம் பல பாடல்களில் காணப்படுகிறது. பின்னர் உபநிடதங்களில் வளர்ந்த “சத்தியம்” என்ற உயர்ந்த கருத்திற்கும் இதுவே அடித்தளமாக அமைந்தது.

திருக்குறளிலும் வாய்மை உயர்ந்த அறமாகக் கருதப்படுகிறது. பொய் தற்காலிக நன்மையைத் தரலாம்; ஆனால் உண்மையே நிலையான நன்மையை அளிக்கும் என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். இரு நூல்களும் உண்மையை ஒழுக்கத்தின் மையத்தில் வைக்கின்றன.

ரிக் வேதத்தில் விருந்தோம்பல் பற்றிய குறிப்புகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. அந்நியரை மரியாதையுடன் வரவேற்பது, விருந்தினருக்குத் தேவையான உதவியை வழங்குவது, பகிர்ந்து வாழ்வது போன்ற எண்ணங்கள் பல இடங்களில் வெளிப்படுகின்றன. இவை பின்னர் இந்திய சமூக வாழ்வின் முக்கியமான பண்புகளாக வளர்ந்தன.

திருக்குறளில் விருந்தோம்பல் ஒரு தனி அதிகாரமாகவே இடம்பெறுகிறது. விருந்தினரைப் போற்றுவது வெறும் மரபல்ல; அது மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடு என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இந்த ஒற்றுமை, உலகின் பல தொன்மையான சமூகங்களில் பகிர்ந்து வாழும் பண்புக்கு அளிக்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஆனால் ரிக் வேதமும் திருக்குறளும் இலக்கிய வடிவத்தில் மிகவும் வேறுபட்டவை. ரிக் வேதம் நீண்ட பாடல்களால் ஆனது; இசையுடன் பாடப்படுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. இயற்கை, தெய்வம், பிரபஞ்சம் ஆகியவை அதன் மையப் பொருள்கள். திருக்குறள் இரண்டு அடிகளைக் கொண்ட குறுங்கவிதைகளால் அமைந்தது. அதன் மையம் மனித வாழ்க்கை.

இந்த வேறுபாடு, இரு நூல்களின் நோக்கங்களிலும் பிரதிபலிக்கிறது. ரிக் வேதம் மனிதனை பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதியாகக் காண முயல்கிறது. திருக்குறள் மனிதனை சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாகக் காண முயல்கிறது. ஒன்று பிரபஞ்ச ஒழுங்கை விளக்குகிறது; மற்றொன்று மனித ஒழுக்கத்தை விளக்குகிறது.

வரலாற்று ரீதியாகவும் இவ்விரு நூல்கள் வேறுபட்ட மரபுகளைச் சேர்ந்தவை. ரிக் வேதம் நீண்ட கால வாய்மொழி மரபில் உருவானது. திருக்குறள் ஏற்கெனவே செழித்திருந்த தமிழ் இலக்கிய மரபில் செம்மையாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு முழுமையான அறநூல். இவற்றுக்கிடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்ததாக இதுவரை உறுதியான வரலாற்று ஆதாரங்கள் இல்லை. எனவே ஒற்றுமைகளை ஒப்பீட்டின் அடிப்படையில் மட்டுமே அணுக வேண்டும்.

உலக ஞான இலக்கியங்களை ஆராயும் இந்தப் பயணத்தில் ரிக் வேதம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது. மனிதன் நல்லவனாக வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமல்ல, மனிதன் வாழும் உலகமும் ஒரு ஒழுங்கின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது என்ற எண்ணமும் மிகப் பழமையானது. அந்த ஒழுங்கை ரிக் வேதம் “ரிதம்” என்று அழைத்தது. மனித வாழ்க்கையின் ஒழுக்கத்தைத் திருவள்ளுவர் “அறம்” என்று அழைத்தார்.

பெயர்கள் வேறுபட்டாலும், இரண்டின் அடிப்படை நோக்கமும் ஒன்றே. மனிதன் தனக்குள்ளும், சமூகத்துடனும், இயற்கையுடனும் ஒத்திசைவாக வாழ வேண்டும். அந்த ஒத்திசைவுதான் நாகரிகத்தின் உண்மையான அடையாளம் என்பதை உலகின் இந்த இரண்டு மாபெரும் நூல்களும் தங்கள் தனித்துவமான மொழியில் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

அத்தியாயம் 11

வெளி உலகிலிருந்து உள் உலகிற்கு – உபநிடதங்களின் தோற்றம்

உலகின் பழமையான ஞானநூல்களை வரிசையாக வாசிக்கும்போது ஒரு சுவாரசியமான மாற்றத்தை நாம் கவனிக்க முடிகிறது. ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகள் மனிதனின் நடத்தையைப் பற்றிப் பேசின. ப்தாஹ்ஹோடெப் நல்லாட்சியைப் பற்றிச் சிந்திக்கச் செய்தார். கில்காமேஷ் வாழ்க்கை மற்றும் மரணத்தின் அர்த்தத்தைத் தேடினான். ரிக் வேதம் இயற்கையையும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கையும் வியந்து பாடியது. ஆனால் உபநிடதங்கள் ஒரு புதிய கேள்வியை முன்வைத்தன. “உலகம் என்றால் என்ன?” என்று அல்ல; “நான் யார்?” என்ற கேள்வியையே அவை மனிதனின் முன் வைத்தன.

இதுவே உபநிடதங்களின் தனிச்சிறப்பு. மனிதன் முதன்முறையாக தனது பார்வையை வெளி உலகிலிருந்து உள் உலகிற்குத் திருப்பிய தருணத்தை அவை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த மாற்றம் இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் மட்டுமல்ல, உலகச் சிந்தனை வரலாற்றிலும் ஒரு முக்கியமான திருப்பமாகக் கருதப்படுகிறது.

உபநிடதங்கள் ஒரு தனி நூல் அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளில் உருவான தத்துவ உரையாடல்களின் தொகுப்பாக அவை உள்ளன. அவற்றின் ஆரம்ப காலம் பொதுவாக கி.மு. 800 முதல் கி.மு. 300 வரை என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். அவை வேத மரபின் இறுதிப் பகுதியாகக் கருதப்படுவதால் “வேதாந்தம்” என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

“உபநிடதம்” என்ற சொல்லுக்கே ஆழமான பொருள் உண்டு. ஆசிரியரின் அருகில் அமர்ந்து மறைபொருளை அறிதல் என்பதே அதன் அடிப்படை அர்த்தம். அதாவது இவை வெறும் பாடல்கள் அல்ல; குருவுக்கும் சீடனுக்கும் இடையே நடைபெறும் அறிவுத் தேடல்களின் பதிவுகள்.

உபநிடதங்களில் மீண்டும் மீண்டும் எழும் கேள்விகள் மிகவும் ஆழமானவை. மனிதனின் உண்மையான இயல்பு என்ன? உடலா மனிதன்? மனமா மனிதன்? உயிர் என்றால் என்ன? உலகம் எவ்வாறு தோன்றியது? மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன நிகழ்கிறது? இவ்வாறு எண்ணற்ற கேள்விகள் விவாதிக்கப்படுகின்றன.

இந்த நூல்களில் மிகவும் முக்கியமான இரண்டு கருத்துகள் ஆத்மா மற்றும் பிரம்மம். ஆத்மா என்பது மனிதனின் ஆழ்ந்த உண்மை. பிரம்மம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் அடிப்படை உண்மை. இந்த இரண்டும் வேறல்ல என்ற சிந்தனையே பல உபநிடதங்களின் மையமாக அமைகிறது. இந்தக் கருத்து பின்னர் இந்தியத் தத்துவத்தின் பல்வேறு மரப்புகளிலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஆனால் உபநிடதங்கள் வெறும் தத்துவக் கருத்துகளை மட்டுமே முன்வைப்பதில்லை. அவை கேள்வி கேட்கத் தூண்டுகின்றன. ஒரு கருத்தை நம்பச் சொல்வதற்குப் பதிலாக, அதை ஆராயச் சொல்கின்றன. பல இடங்களில் ஆசிரியரும் சீடரும் உரையாடுகின்றனர். சில இடங்களில் மாணவனே ஆசிரியரிடம் கடினமான கேள்விகளை எழுப்புகிறான். இந்த உரையாடல் முறை, அறிவு என்பது விவாதத்தின் வழியாக வளர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

உபநிடதங்களின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம், வெளிப்புறச் சடங்குகளைவிட உள்ளார்ந்த அறிவுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம். வேள்விகளும் யாகங்களும் மனிதனை உயர்த்தும் என்ற பழைய எண்ணத்தை முழுமையாக மறுக்காமல் இருந்தாலும், உண்மையான மாற்றம் மனதில்தான் நிகழ வேண்டும் என்று அவை வலியுறுத்துகின்றன. இதுவே பின்னர் இந்திய ஆன்மிகச் சிந்தனையின் மையக் கருத்தாக மாறியது.

திருக்குறளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, இங்கே ஒரு சுவாரசியமான வேறுபாடு தென்படுகிறது. உபநிடதங்கள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த உண்மையைத் தேடுகின்றன. திருக்குறள் மனிதனின் சமூகப் பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது. உபநிடதங்கள் “உன்னை அறிந்துகொள்” என்று கூறுகின்றன. திருக்குறள் “உன்னை அறிந்தபின் உலகத்துடன் அறமாக வாழ்” என்று வலியுறுத்துகிறது என்று சொல்லலாம். இருப்பினும், இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; மனித வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை ஆராயும் இரண்டு அணுகுமுறைகள்.

உலகின் பல தத்துவ மரபுகளிலும் “மனிதன் யார்?” என்ற கேள்வி பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது. ஆனால் அந்தக் கேள்வியை மிகவும் முறையாகவும் ஆழமாகவும் ஆராய்ந்த பழமையான நூல்களில் உபநிடதங்கள் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. அவை இந்தியத் தத்துவத்திற்கு மட்டுமல்ல, பின்னர் ஆசியா மற்றும் உலகின் பல சிந்தனை மரப்புகளுக்கும் செல்வாக்குச் செலுத்தின.

உலக ஞான இலக்கியங்களின் இந்த நீண்ட பயணத்தில், உபநிடதங்கள் ஒரு புதிய வாசலைத் திறக்கின்றன. இதுவரை மனிதன் உலகை அறிய முயன்றான். இப்போது அவன் தன்னையே அறிய முயல்கிறான். அந்த உள்நோக்கிய தேடல்தான் உபநிடதங்களின் நிரந்தரப் பங்களிப்பு. அதனால்தான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவை தத்துவ அறிஞர்களையும், ஆன்மிகத் தேடலாளர்களையும், இலக்கிய வாசகர்களையும் தொடர்ந்து சிந்திக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

(தொடரும்)