ஞான நூல்கள் – 4 & 5

அத்தியாயம் 4

ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளும் திருக்குறளும் – காலத்தை வென்ற ஒத்த சிந்தனைகள்

உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில், பல்வேறு காலகட்டங்களில் வாழ்ந்த மனிதர்கள் ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கை நெறிகளைப் பற்றிச் சிந்தித்திருக்க முடியுமா? இந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடும்போது, ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளையும் திருக்குறளையும் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிட்டு நோக்குவது மிகுந்த பயனளிக்கிறது. இவ்வொப்பீடு, ஒன்று மற்றொன்றிலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்டது என்பதை நிரூபிப்பதற்காக அல்ல. மாறாக, மனித அனுபவங்கள் உலகின் பல நாகரிகங்களிலும் எவ்வாறு ஒத்த நெறிமுறைகளை உருவாக்கின என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காகும்.

ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளில் முதன்மையாக வலியுறுத்தப்படுவது நேர்மையே. பிறருடைய பொருளை அபகரிக்காதே, வஞ்சகமாக நடக்காதே, நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்யாதே என்று மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. சமூகத்தின் அடித்தளமே நேர்மையால் உருவாகிறது என்பது அந்த நூலின் அடிப்படைக் கருத்தாகும். இதே சிந்தனை திருக்குறளிலும் பல இடங்களில் வெளிப்படுகிறது. பிறர் பொருளை விரும்பாமை, கள்வத்தைக் கைவிடுதல், மனத்தூய்மை ஆகியவை தனிமனித உயர்வின் அடிப்படைகள் எனத் திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

அடுத்ததாக, கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது குறித்து ஷுருப்பாக் அறிவுறுத்துகிறார். ஒரு கணத்தின் கோபம் பல ஆண்டுகளாக உருவான உறவுகளை அழித்துவிடும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். திருக்குறளிலும் வெகுளாமை தனி அதிகாரமாக இடம்பெறுகிறது. கோபம் முதலில் அதை வெளிப்படுத்துபவனையே பாதிக்கிறது என்ற கருத்து இரு நூல்களிலும் தெளிவாக ஒலிக்கிறது.

வார்த்தைகளின் சக்தி பற்றியும் ஷுருப்பாக் பேசுகிறார். யோசிக்காமல் பேசாதே; பிறரை இழிவுபடுத்தாதே; பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்காதே என்று அவர் அறிவுறுத்துகிறார். மனிதன் தனது நாவால் ஏற்படுத்தும் காயங்கள், ஆயுதங்களால் ஏற்படும் காயங்களை விட ஆழமானவை என்பதை அவர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார். திருவள்ளுவரும் இனிய சொல், பயனுள்ள சொல், காலமறிந்து பேசுதல் ஆகியவற்றை மனிதனின் உயர்ந்த பண்புகளாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

குடும்ப வாழ்க்கை குறித்த பார்வையிலும் இரு நூல்களுக்கிடையே குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை காணப்படுகிறது. ஷுருப்பாக் குடும்பத்தைச் சமூகத்தின் அடித்தளமாகக் கருதுகிறார். குடும்பத்தில் ஒழுக்கம் நிலைத்தால்தான் சமூகத்தில் ஒழுங்கும் நிலைத்திருக்கும் என்பதே அவரது கருத்து. திருக்குறளிலும் இல்லற வாழ்க்கை அறத்தின் மையமாகக் கருதப்படுகிறது. உலகை விட்டு விலகிச் செல்லும் துறவைவிட, பொறுப்புடன் வாழும் இல்லறத்தைத் திருவள்ளுவர் உயர்வாக மதிக்கிறார்.

நட்பைப் பற்றிய கருத்துகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. எல்லோரையும் நண்பனாக ஏற்காதே, நம்பிக்கை பெற்றவரை ஏமாற்றாதே, தவறான நண்பர்களை விலக்கிக்கொள் என்று ஷுருப்பாக் அறிவுறுத்துகிறார். திருக்குறளில் நட்பு, நட்பாராய்தல், கூடாநட்பு, தீநட்பு எனப் பல அதிகாரங்கள் இதே கருத்துகளை மேலும் நுட்பமாக ஆராய்கின்றன.

செல்வத்தைப் பற்றிய பார்வையிலும் சுவாரசியமான ஒற்றுமை காணப்படுகிறது. ஷுருப்பாக் செல்வத்தை உழைப்பால் ஈட்ட வேண்டும் என்றும், பேராசை அழிவை ஏற்படுத்தும் என்றும் கூறுகிறார். திருக்குறளிலும் பொருள் ஈட்டுதல் அவசியமானதாயினும், அது அறவழியில் மட்டுமே அமைய வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. செல்வம் ஒரு கருவியே; அது வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு அல்ல என்பதே இரு நூல்களிலும் பொதுவாகக் காணப்படும் அடிப்படை எண்ணமாகும்.

இருப்பினும், இரண்டிற்கும் இடையில் முக்கியமான வேறுபாடுகளும் உள்ளன. ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகள் பெரும்பாலும் தனித்தனியான வாழ்க்கை ஆலோசனைகளின் தொகுப்பாக அமைந்துள்ளன. ஒவ்வொரு அறிவுரையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையை மனதில் கொண்டு வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் திருக்குறள் மிகத் திட்டமிட்ட கட்டமைப்பைக் கொண்டது. அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்று பெரும் பிரிவுகளாக மனித வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆராய்கிறது. ஒவ்வொரு அதிகாரமும் பத்து குறள்களைக் கொண்டு ஒரு கருத்தை ஆழமாக விளக்குடுகிறது. இந்த இலக்கிய ஒழுங்கே திருக்குறளை உலக இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக உயர்த்துகிறது.

மொழிநடையிலும் வேறுபாடு உண்டு. ஷுருப்பாக்கின் மொழி நேரடியான அறிவுரைத்தன்மை கொண்டது. திருக்குறள் இரண்டு அடிகளில் மிகப் பெரிய சிந்தனையைச் சுருக்கமாகவும் செறிவாகவும் வெளிப்படுத்தும் கவிதைத் திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. அதனால் திருக்குறள் வெறும் அறநூலாக மட்டுமல்ல, உயர்ந்த இலக்கியமாகவும் திகழ்கிறது.

இந்த ஒப்பீடுகளில் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும். வரலாற்று ஆய்வுகளில், இரண்டு நூல்களில் ஒத்த கருத்துகள் இருப்பதாலேயே ஒன்று மற்றொன்றிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது என்று கூற முடியாது. இதுவரை கிடைத்துள்ள ஆதாரங்கள் அத்தகைய நேரடித் தொடர்பை நிரூபிக்கவில்லை. மாறாக, மனித சமூகங்கள் வளர்ச்சியடைந்தபோது, நேர்மை, நீதி, கருணை, உண்மை, குடும்பப் பொறுப்பு போன்ற மதிப்புகள் பல இடங்களில் இயல்பாகவே உருவானன என்று கூறுவதே வரலாற்று ஆய்வுகளுக்குப் பொருத்தமான அணுகுமுறையாகும்.

இதுவே இந்தத் தொடரின் முக்கிய நோக்கமும் ஆகும். திருக்குறளை உயர்த்துவதற்காகப் பிற நூல்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதோ, பிற நூல்களை உயர்த்துவதற்காகத் திருக்குறளை ஒப்பீட்டில் பலவீனப்படுத்துவதோ அல்ல. மாறாக, உலகின் பழமையான ஞான மரபுகளை அறிந்த பின்னரே திருக்குறளின் உண்மையான தனித்துவத்தை முழுமையாக உணர முடியும் என்பதே இந்த ஆய்வின் அடிப்படை எண்ணமாகும்.

ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகள் மனிதகுலத்தின் விடியற்கால ஒழுக்கச் சிந்தனையை நமக்குக் காட்டுகின்றன. திருக்குறள் அந்த நீண்ட சிந்தனைப் பயணத்தின் மிகச் செம்மையான, இலக்கிய உச்சிகளில் ஒன்றாக விளங்குகிறது. இரண்டையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது, மனித வரலாறு என்பது போர்களின் வரலாறு மட்டுமல்ல; நல்ல மனிதனை உருவாக்க முயன்ற எண்ணங்களின் வரலாறும் கூட என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அத்தியாயம் 5

நைல் நதிக்கரையில் பிறந்த ஞானம் – ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள்

மெசப்பொத்தேமியாவின் ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளைப் பார்த்த பிறகு, மனித நாகரிகத்தின் இன்னொரு தொட்டிலான எகிப்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம். நைல் நதியின் கரையில் வளர்ந்த இந்த நாகரிகம் பிரமிடுகள், மம்மிகள், பார்வோன்கள் ஆகியவற்றால் மட்டுமே புகழ்பெறவில்லை. மனித வாழ்க்கையை உயர்ந்த ஒழுக்க நெறிகளுடன் வாழச் செய்யும் இலக்கியங்களையும் அது உலகிற்கு வழங்கியது. அவற்றில் மிகவும் பழமையானதும் செல்வாக்கு மிக்கதுமான நூல்களில் ஒன்று ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள்.

இந்த நூல் கி.மு. 2400 முதல் 2350 காலப்பகுதியில் தோன்றியதாகப் பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இதன் ஆசிரியராகக் கூறப்படுபவர் ப்தாஹ்ஹோடெப். அவர் எகிப்தின் பழைய பேரரசு காலத்தில் உயர்ந்த நிர்வாகப் பொறுப்பில் இருந்த அரசியல் ஆலோசகர் அல்லது முதன்மை அமைச்சர் என்று கருதப்படுகிறார். நீண்ட கால அனுபவத்தின் முடிவில், தனது வாழ்க்கையில் கற்ற ஞானத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கும் நோக்கில் அவர் இந்த அறிவுரைகளை எழுதியதாக நூலின் மரபு கூறுகிறது.

இந்த நூல் தொடங்கும் விதமே மிகவும் சுவாரசியமானது. வயது முதிர்ந்த ப்தாஹ்ஹோடெப், தனது உடல் வலிமை குறைந்து வருவதை உணர்கிறார். ஆனால் அனுபவத்தால் பெற்ற ஞானம் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதை அவர் உணர்கிறார். உடல் முதுமை அடையலாம்; ஆனால் ஞானம் தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணமே இந்த நூலின் மையக் கருத்தாக அமைகிறது.

ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளில் முதன்மையாக வலியுறுத்தப்படுவது பணிவு. அதிகாரம் கிடைத்தாலும் அகந்தை கொள்ளாதே; அறிவு இருந்தாலும் தற்பெருமை கொள்ளாதே; பிறரின் கருத்துகளைக் கவனமாகக் கேள் என்று அவர் அறிவுறுத்துகிறார். அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் பணிவுதான் அவனை நிலைநிறுத்தும் என்பதே அவரது சிந்தனை.

இந்தக் கருத்து திருக்குறளிலும் வலுவாக ஒலிக்கிறது. கற்றவரின் அடையாளம் தற்பெருமை அல்ல; அடக்கமே. அறிவு என்பது பிறரை வெல்வதற்கான கருவி அல்ல; தன்னைத்தானே செம்மைப்படுத்திக் கொள்வதற்கான வழி. உலகின் இரு வெவ்வேறு நாகரிகங்களில் இத்தகைய ஒற்றுமை தோன்றுவது மனித சிந்தனையின் பொதுத்தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பேசும் முறைக்கும் இந்த நூல் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. கோபத்துடன் பேசாதே. முதலில் கேள்; பிறகு பதில் சொல். உயர்ந்த பதவியில் இருப்பவன் பிறரின் குரலையும் மதிக்க வேண்டும். இத்தகைய கருத்துகள் இன்று நல்ல நிர்வாகம் மற்றும் தலைமைத்துவம் பற்றிய நவீன நூல்களிலும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் ப்தாஹ்ஹோடெப் அவற்றை நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பதிவு செய்திருந்தார்.

நீதியைப் பற்றியும் இந்த நூல் விரிவாகப் பேசுகிறது. அதிகாரத்தைத் தனிப்பட்ட லாபத்திற்காகப் பயன்படுத்தாதே. பலவீனமானவர்களை ஒடுக்காதே. ஏழையின் உரிமையைப் பறிக்காதே. நீதியைப் பாதுகாக்கும் அரசாங்கம்தான் நீண்ட காலம் நிலைத்து நிற்கும் என்ற எண்ணம் இந்த நூலில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. இது ஒரு தனிமனித அறநூலாக மட்டுமல்லாமல், நல்லாட்சிக்கான வழிகாட்டியாகவும் விளங்குகிறது.

எகிப்திய சிந்தனையில் “மாத்” என்ற ஒரு முக்கியமான கருத்து இருந்தது. அது உண்மை, நீதி, ஒழுங்கு மற்றும் சமநிலை ஆகிய அனைத்தையும் குறிக்கும் உயர்ந்த நெறியாகும். மனிதன் தனது வாழ்க்கையை மாத்திற்கு ஏற்ப நடத்த வேண்டும் என்று அவர்கள் நம்பினர். ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகள் இந்தக் கொள்கையின் நடைமுறை விளக்கமாகக் கருதப்படுகின்றன.

இந்த நூல் பின்னாளில் எகிப்திய எழுத்தர் பள்ளிகளில் பாடநூலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. பல மாணவர்கள் இதை நகலெடுத்து எழுதினர். அதனால் இதன் பல பிரதிகள் பின்னர் கிடைத்தன. இன்று ஆய்வாளர்கள் பயன்படுத்தும் முக்கியமான பிரதிகளில் ஒன்று, நூல் எழுதப்பட்ட காலத்தை விட பல நூற்றாண்டுகள் பின்னர் எழுதப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதியாகும். இது அந்த நூல் நீண்ட காலம் கல்வி மரபில் உயிருடன் இருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளுக்கும் ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளுக்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு காணப்படுகிறது. ஷுருப்பாக் அன்றாட வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளில் கவனம் செலுத்துகிறார். ப்தாஹ்ஹோடெப் அதனுடன் சேர்த்து நிர்வாகம், தலைமைத்துவம், நீதித்துறை மற்றும் அதிகாரத்தின் பொறுப்பு ஆகியவற்றையும் ஆழமாக ஆராய்கிறார். இதன் மூலம் எகிப்திய அரசியல் அமைப்பு எவ்வளவு முதிர்ச்சியடைந்திருந்தது என்பதை அறிய முடிகிறது.

இந்த நூலை இன்று வாசிக்கும்போது, அது ஒரு தொன்மையான அரசவையின் அறிவுரையாக மட்டும் தோன்றுவதில்லை. ஒரு நல்ல நிர்வாகி எப்படி இருக்க வேண்டும், ஒரு நீதிபதி எப்படி நடக்க வேண்டும், ஒரு தலைவன் எவ்வாறு பணிவுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கான காலத்தை வென்ற வழிகாட்டியாக அது தெரிகிறது.

திருக்குறளைப் போலவே, ப்தாஹ்ஹோடெப்பின் அறிவுரைகளும் மனிதனை முதலில் தன்னை ஆளக் கற்றுக்கொள்ளச் சொல்கின்றன. தன்னைத்தானே வெல்லாதவன் உலகை ஆள முடியாது என்பதே இந்த இரு நூல்களும் பகிர்ந்து கொள்ளும் அடிப்படை உண்மை. அதனால்தான் நைல் நதிக்கரையில் எழுதப்பட்ட இந்தப் பழமையான ஞானநூல், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் உலக அற இலக்கிய வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.

(தொடரும்)