அகாமனியப் பேரரசில் நபுஞ்சகர்களின் அரசியல் அதிகாரம் – பாகோஸ் உருவான நிர்வாக மரபு
பாகோஸின் அரசியல் செல்வாக்கைப் புரிந்துகொள்ள, அவர் செயல்பட்ட நிர்வாக அமைப்பை முதலில் ஆராய்வது அவசியமாகும். பண்டைய பாரசீக அரசவையில் நபுஞ்சகர்கள் (Eunuchs) வகித்த பங்கு குறித்து நவீன காலத்தில் பல தவறான புரிதல்கள் நிலவுகின்றன. பெரும்பாலானோர் நபுஞ்சகர்கள் அந்தப்புரத்தைப் பாதுகாக்கும் காவலர்கள் மட்டுமே எனக் கருதுகின்றனர். ஆனால் வரலாற்று ஆதாரங்கள், இதற்கு மாறாக, அவர்கள் அரசவையின் மிக முக்கியமான நிர்வாக அதிகாரிகளாக இருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன. அகாமனியப் பேரரசில் நபுஞ்சகர்கள், மன்னரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் அரசின் நிர்வாகத்திற்கும் இடையே இணைப்புப் பாலமாகச் செயல்பட்ட உயர்நிலை அதிகாரிகளாக விளங்கினர்.
நபுஞ்சகர்களைப் பயன்படுத்தும் அரசியல் மரபு அகாமனியர்களால் உருவாக்கப்பட்டது அல்ல. அதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே அசீரியர், பாபிலோனியர், பின்னர் மீடிய அரசுகளிலும் இம்மரபு காணப்படுகிறது. குறிப்பாக அசீரியப் பேரரசுக் காலத்தில், அரசரின் நெருங்கிய நிர்வாகப் பொறுப்புகள் பல நபுஞ்சகர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தன. அகாமனியர்கள் இந்த நிர்வாக மரபைத் தங்களது பேரரசிலும் ஏற்றுக்கொண்டு, மேலும் விரிவுபடுத்தினர்.
ஒரு பேரரசு விரிவடையும் போது, மன்னரின் மிகப்பெரிய சவால் நம்பகமான அதிகாரிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதே ஆகும். மாகாண ஆளுநர்கள் தங்களுக்கென இராணுவத்தையும் பொருளாதார ஆதாரங்களையும் கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் பலர் தேவையான நேரங்களில் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். அரச குடும்ப உறுப்பினர்களும் வாரிசுரிமைக்காக உள்நாட்டுப் போர்களைத் தூண்டினர். இத்தகைய சூழலில், அரசருக்கு முழுமையான விசுவாசத்துடன் செயல்படும் அதிகாரிகள் அவசியமாக இருந்தனர். அந்தத் தேவையை நிறைவேற்றும் நிர்வாகக் குழுவாக நபுஞ்சகர்கள் உருவாக்கப்பட்டனர்.
பண்டைய உலகில் நபுஞ்சகர்கள் வாரிசுரிமை கோர முடியாதவர்கள் என்ற நம்பிக்கை பரவலாக இருந்தது. அவர்களால் தனித்த அரச வம்சம் உருவாக முடியாது என்பதால், அரசருக்கு எதிராக அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்புக் குறைவாக இருக்கும் எனக் கருதப்பட்டது. இதன் காரணமாக, அரண்மனையின் இரகசிய ஆவணங்கள், அரச முத்திரை, நிதிக் கணக்குகள், உளவுத்துறைத் தகவல்கள், அரசரின் தனிப்பட்ட உத்தரவுகள் போன்ற மிக முக்கியமான பொறுப்புகள் அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.
தனது வரலாற்று நூலில் பாரசீக அரசவையின் அமைப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் ஹெரோடோடஸ், அரசரின் உள்நிர்வாகம் மிகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பாக இருந்ததாக விளக்குகிறார். அவர் பாகோஸின் காலத்திற்கு முன்பே வாழ்ந்தவராக இருந்தாலும், அகாமனிய அரசவையில் மன்னரை அணுகும் அதிகாரம் மிகச் சிலருக்கே இருந்தது என்பதை அவரது பதிவு உணர்த்துகிறது. இந்த மரபே பின்னர் பாகோஸ் போன்ற அதிகாரிகள் உருவாகும் சூழலை உருவாக்கியது.
நவீன வரலாற்றாசிரியரான பியர் பிரியான், அகாமனியப் பேரரசில் நபுஞ்சகர்கள் வெறும் பணியாளர்கள் அல்லர்; அரசியல் முடிவுகளை நேரடியாகப் பாதிக்கும் அதிகார மையங்களாக இருந்தனர் என்று குறிப்பிடுகிறார். அவரது கருத்துப்படி, பேரரசின் இறுதிக்காலத்தில் அரண்மனையின் உள்நிர்வாகமே உண்மையான அரசியல் அதிகாரத்தின் மையமாக மாறியது. இந்த மாற்றத்தின் மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டாக பாகோஸின் வாழ்க்கை அமைகிறது.
அரசரை நேரடியாகச் சந்திக்கும் வாய்ப்புப் பெற்ற சிலருள் நபுஞ்சகர்களும் அடங்குவர். வெளிநாட்டுத் தூதுவர்கள், மாகாண ஆளுநர்கள், இராணுவத் தளபதிகள் ஆகியோர் மன்னரைச் சந்திக்க வேண்டுமெனில், பெரும்பாலும் இந்த அரண்மனை அதிகாரிகளின் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டியிருந்தது. இதனால் மன்னரின் முடிவுகளில் மறைமுகமாகத் தாக்கம் செலுத்தும் அதிகாரம் அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அரசரின் அன்றாட நடவடிக்கைகள், அவர் சந்திக்கும் நபர்கள், அவருக்குக் கிடைக்கும் தகவல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் நிலை உருவானபோது, அவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தின் முக்கியக் கருவியாக மாறினர்.
இத்தகைய நிர்வாகச் சூழலில்தான் பாகோஸ் வளர்ந்தார். அவர் முதலில் எந்தப் பொறுப்பில் அரசவையில் சேர்ந்தார் என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், அவர் ஏற்கனவே மன்னர் ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரின் முழு நம்பிக்கையைப் பெற்ற அதிகாரியாக இருந்தார் என்பதை டியோடோரஸ் சிகுலஸின் பதிவு காட்டுகிறது. இது திடீரென ஏற்பட்ட உயர்வு அல்ல; பல ஆண்டுகள் அரசவையில் அனுபவம் பெற்று, மன்னரின் நெருக்கத்தைப் பெற்றதன் விளைவாக அவர் அந்த நிலையை அடைந்திருக்க வேண்டும் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
பாகோஸின் அதிகாரத்தை அதிகரித்த மற்றொரு காரணம், அவர் அரசரின் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு மற்றும் அரண்மனை நிர்வாகம் ஆகிய இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் கவனித்ததாகத் தோன்றுகிறது. இத்தகைய இரட்டை அதிகாரம் பேரரசின் பிற அதிகாரிகளுக்கு அரிதாகவே வழங்கப்பட்டது. இதனால் அவர் நிர்வாகம், இராணுவம், நிதி, வாரிசுரிமை அரசியல் ஆகிய அனைத்திலும் செல்வாக்கு செலுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றார்.
மரியா ப்ரோசியஸ், அகாமனியப் பேரரசில் பெண்கள், அரச குடும்ப உறுப்பினர்கள், நபுஞ்சகர்கள் ஆகிய மூன்று குழுக்களும் அரசியல் முடிவுகளில் மறைமுகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாகக் குறிப்பிடுகிறார். குறிப்பாக மன்னரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கையைப் பெற்ற நபுஞ்சகர்கள், எந்த எழுத்துப்பூர்வமான பதவியை விடவும் அதிகமான நடைமுறை அதிகாரத்தைப் பெற்றிருந்தனர். இதுவே பாகோஸின் எழுச்சிக்கான அடிப்படை காரணமாக அமைந்தது.
இருப்பினும், நபுஞ்சகர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இந்த அதிகாரம் சில ஆபத்துகளையும் உருவாக்கியது. மன்னர் பலவீனமாக இருந்தாலோ அல்லது வயதாகியிருந்தாலோ, அவருக்குப் பதிலாக முடிவுகளை எடுக்கும் நிலை இந்த அதிகாரிகளுக்கு ஏற்பட்டது. இதன் விளைவாக அரண்மனைச் சதிகள் அதிகரித்தன. வாரிசுரிமை அரசியலில் அவர்கள் தலையிடும் வாய்ப்பும் உருவானது. பாகோஸின் வாழ்க்கையில் பின்னர் நிகழும் கொலைகள், விஷச்சதிகள், அரச மாற்றங்கள் ஆகியவை இந்த நிர்வாக அமைப்பின் இயல்பான விளைவுகளாகவே தோன்றுகின்றன.
எனவே, பாகோஸின் எழுச்சியை ஒரு தனிநபரின் பேராசையாக மட்டும் விளக்க முடியாது. மாறாக, அகாமனியப் பேரரசின் நிர்வாக அமைப்பே அத்தகைய அதிகாரத்தை உருவாக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த அமைப்பு வலிமையான மன்னரின் கைகளில் பேரரசை நிலைநிறுத்த உதவியது; ஆனால் பலவீனமான அரசியல் சூழலில் அதே அமைப்பு, அரண்மனை அதிகாரிகள் மன்னர்களையே கட்டுப்படுத்தும் நிலைக்கு மாறியது. இந்த மாற்றத்தின் மிக முக்கியமான பிரதிநிதியாகவே பாகோஸ் வரலாற்றில் தோன்றுகிறார்.
முக்கிய ஆதாரங்கள்
Herodotus. Histories.
Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Books XVI–XVII.
Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
Amélie Kuhrt. The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge, 2007.
(தொடரும்)