எகிப்து படையெடுப்பும் பாகோஸின் அதிகார உயர்வும்
பாகோஸின் அரசியல் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்த நிகழ்வு, கி.மு. 343 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற எகிப்து மீதான பாரசீகப் படையெடுப்பாகும். இதற்கு முன்னரும் அகாமனியப் பேரரசு எகிப்தை மீண்டும் கைப்பற்ற முயன்றிருந்தது; எனினும் அந்த முயற்சிகள் வெற்றியளிக்கவில்லை. குறிப்பாக கி.மு. 351 ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் முயற்சி தோல்வியடைந்தது. அந்தத் தோல்வி பேரரசின் இராணுவ வலிமையை மட்டுமல்லாது, மன்னரின் அரசியல் மதிப்பையும் பாதித்தது. எனவே எகிப்தை மீண்டும் கைப்பற்றுவது ஒரு சாதாரண இராணுவ நடவடிக்கையாக இல்லாமல், அகாமனியப் பேரரசின் கௌரவத்தை மீட்டெடுக்கும் அரசியல் அவசியமாக மாறியது.
அக்காலத்தில் எகிப்து மிகுந்த செழிப்புடைய மாகாணமாக விளங்கியது. நைல் நதியின் வளமான வேளாண்மை, மத்தியதரைக் கடல் வணிகத்தின் முக்கிய மையங்கள், மேலும் ஆப்பிரிக்கா மற்றும் மேற்கு ஆசியாவை இணைக்கும் வணிகப் பாதைகள் ஆகிய காரணங்களால், எகிப்து பேரரசின் பொருளாதாரத்தில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்தது. எகிப்தின் சுதந்திரம் தொடர்ந்தால், பாரசீகப் பேரரசின் வருவாயும் அதன் சர்வதேச மரியாதையும் தொடர்ந்து பாதிக்கப்படும் என்ற அச்சம் அரசவையில் நிலவியது.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் இரண்டாவது படையெடுப்பு மிகுந்த திட்டமிடலுடன் மேற்கொள்ளப்பட்டது. டியோடோரஸ் சிகுலஸ் குறிப்பிடுவதன்படி, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாம் மிகப் பெரிய இராணுவத்தைத் திரட்டி எகிப்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார். பாரசீகப் படைகளுடன் கிரேக்கக் கூலிப்படைகளும் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த நடவடிக்கைகளின் நிர்வாக ஒருங்கிணைப்பில் பாகோஸ் முக்கியப் பங்கு வகித்ததாக டியோடோரஸ் பதிவு செய்கிறார்.
பாகோஸ் போர்க்களத்தில் நேரடியாக வாளேந்திப் போரிட்ட தளபதி என்பதற்கான உறுதியான ஆதாரம் இல்லை. இருப்பினும், ஒரு படையெடுப்பை வெற்றிகரமாக நடத்துவதற்கு உணவு விநியோகம், படைகளின் நகர்வு, தகவல் தொடர்பு, நிதி மேலாண்மை, அரசவைக்கும் போர்க்களத்திற்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை மிக முக்கியமானவை. பாகோஸ் இத்தகைய நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் செயல்பட்டிருக்கலாம் என்று பியர் பிரியான் கருதுகிறார். இதுவே மன்னரின் முழு நம்பிக்கையை அவர் பெற்றதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
எகிப்தின் கடைசி சுதந்திர பார்வோனாகக் கருதப்படும் நெக்டனேபோ II, பாரசீகப் படையெடுப்பைத் தடுக்க முயன்றார். கிரேக்கக் கூலிப்படைகளின் உதவியையும் அவர் பெற்றிருந்தார். இருப்பினும், பாரசீகப் படைகளின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முன்னேற்றம் எகிப்பிய பாதுகாப்பமைப்பை உடைத்தது. இறுதியில் நெக்டனேபோ தெற்கே தப்பிச் சென்றார். இதன் மூலம் எகிப்து மீண்டும் அகாமனியப் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது.
இந்த வெற்றி ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரின் அரசியல் செல்வாக்கை மீட்டெடுத்தது. அதைவிட முக்கியமாக, இந்த வெற்றிக்குப் பின்னர் பாகோஸின் அரசியல் அதிகாரம் முன்பெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு உயர்ந்தது. டியோடோரஸ் அவரை மன்னரின் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய அதிகாரியாக விவரிக்கிறார். இதற்குப் பிறகு அரசவையில் எடுக்கப்பட்ட பெரும்பாலான முக்கிய முடிவுகளில் பாகோஸ் பங்கேற்றதாக நவீன ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
எகிப்து வெற்றிக்குப் பிறகு ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாம் பேரரசின் மைய ஆட்சியை மேலும் வலுப்படுத்த முயன்றார். மாகாண ஆளுநர்களின் அதிகாரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது; கிளர்ச்சி செய்யக்கூடிய பிரபுக்களின் செல்வாக்கு குறைக்கப்பட்டது. இந்தக் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில் பாகோஸ் முக்கிய நிர்வாகப் பங்காற்றியிருக்கலாம். ஏனெனில் பின்னர் நிகழ்ந்த அரசியல் சம்பவங்களில் அவர் காட்டிய அதிகாரம், ஏற்கனவே பேரரசின் நிர்வாக இயந்திரம் அவரது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்திருந்ததை உணர்த்துகிறது.
இதே காலகட்டத்தில் பாகோஸ் அரசவையின் உள்நிர்வாகத்தையும் தனது செல்வாக்கிற்குள் கொண்டு வந்திருக்கலாம். மன்னரை யார் சந்திக்க வேண்டும், எந்தத் தகவல்கள் அரசரிடம் செல்ல வேண்டும், எந்த அதிகாரிகள் உயர்வு பெற வேண்டும் என்பதைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் அவரிடம் இருந்திருக்கலாம் என்று மரியா ப்ரோசியஸ் குறிப்பிடுகிறார். இதனால் பாகோஸ் ஒரு நிர்வாக அதிகாரியாக மட்டும் இல்லாமல், அரசியல் வாயில்காவலராக (Gatekeeper of Royal Power) மாறினார்.
இருப்பினும், எகிப்து வெற்றிக்குப் பிறகு பாகோஸ் செய்ததாகக் கூறப்படும் ஒரு நடவடிக்கை வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. டியோடோரஸ், எகிப்திய கோயில்கள் கொள்ளையிடப்பட்டதாகவும், மதச் சின்னங்கள் அவமதிக்கப்பட்டதாகவும் குறிப்பிடுகிறார். சில பண்டைய ஆசிரியர்கள் இதற்குப் பாகோஸையும் பொறுப்பாக்குகின்றனர். ஆனால் நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை எச்சரிக்கையுடன் அணுகுகின்றனர். கிரேக்க ஆசிரியர்கள் பாரசீக ஆட்சியை எதிர்மறையாகச் சித்தரிக்கும் நோக்கத்துடன் மிகைப்படுத்தியிருக்கலாம் என்பதால், இந்த நிகழ்வுகளை முழுமையான வரலாற்று உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
எகிப்து வெற்றிக்குப் பிறகு பாகோஸின் அதிகாரம் ஒரு புதிய கட்டத்தை எட்டியது. இனி அவர் மன்னரின் நம்பிக்கைக்குரிய அதிகாரி மட்டுமல்ல; பேரரசின் எதிர்கால வாரிசுரிமையையே பாதிக்கக்கூடிய அரசியல் சக்தியாக மாறியிருந்தார். அரசவையில் அவரது செல்வாக்கு அதிகரித்தபோது, மற்ற உயரதிகாரிகளின் அதிகாரம் ஒப்பீட்டளவில் குறையத் தொடங்கியது. இத்தகைய அதிகாரக் குவிப்பு, பண்டைய பேரரசுகளில் பெரும்பாலும் அரசியல் மோதல்களுக்கும் சதிகளுக்கும் வழிவகுத்துள்ளது.
அடுத்த சில ஆண்டுகளில் நடந்த சம்பவங்கள் இந்த அச்சத்தை உண்மையாக்கின. எகிப்து வெற்றியின் மூலம் அரசவையின் மிக சக்திவாய்ந்த அதிகாரியாக உயர்ந்த பாகோஸ், பின்னர் அதே அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி பேரரசின் வாரிசுரிமையில் நேரடியாகத் தலையிட்டார். ஆர்டாக்செர்க்சஸ் மூன்றாமவரின் மரணம், அரச குடும்ப உறுப்பினர்களின் கொலை, புதிய மன்னரின் நியமனம் ஆகிய அனைத்தும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் நிகழ்ந்தன. எனவே எகிப்து படையெடுப்பு ஒரு இராணுவ வெற்றி மட்டுமல்ல; பாகோஸின் தனிப்பட்ட அரசியல் எழுச்சிக்கான அடித்தளமாகவும் அமைந்தது.
முக்கிய ஆதாரங்கள்: Diodorus Siculus. Bibliotheca Historica, Book XVI. A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948. Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002. Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006. Amélie Kuhrt. The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge, 2007.
(தொடரும்)