நவீன வரலாற்றாய்வில் பாகோஸ் – கொடூரமான சதிகாரரா அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் அதிகாரியா?
பாகோஸைப் பற்றிய நவீன வரலாற்றாய்வின் முக்கியமான கேள்வி, பண்டைய கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய ஆசிரியர்கள் உருவாக்கிய உருவகம் எவ்வளவு வரலாற்று உண்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது என்பதாகும். டியோடோரஸ், ஜஸ்டின் மற்றும் பிற ஆசிரியர்களின் நூல்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு வாசித்தால், பாகோஸ் ஒரு கொடூரமான அரண்மனைச் சதிகாரராகவும், விருப்பப்படி மன்னர்களைக் கொன்று புதிய மன்னர்களை அரியணையில் அமர்த்திய அதிகாரியாகவும் தோன்றுகிறார். எனினும், கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் வெளிவந்த ஆய்வுகள் இந்த எளிமையான சித்திரத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளன.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை வெளியான பல ஐரோப்பிய வரலாற்று நூல்கள், பாகோஸைப் பெரும்பாலும் டியோடோரஸின் வர்ணனையை அடிப்படையாகக் கொண்டே விவரித்தன. அந்த நூல்களில் அவர் அகாமனியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான முக்கிய நபராகக் காட்டப்பட்டார். குறிப்பாக, ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III, ஆர்செஸ் மற்றும் பின்னர் டேரியஸ் III ஆகியோருடன் தொடர்புடைய அரசியல் நிகழ்வுகள் அனைத்திற்கும் மையக் காரணமாக அவர் சித்தரிக்கப்பட்டார். ஆனால், பின்னர் அகாமனியப் பேரரசைப் பற்றிய ஆழமான ஆய்வுகள் வளரத் தொடங்கியபோது, இந்தப் பார்வை மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்டது.
வரலாற்றாசிரியர் பியர் பிரியான் தனது From Cyrus to Alexander என்ற ஆய்வு நூலில், பாகோஸைத் தனிமைப்படுத்திப் புரிந்துகொள்வது தவறு என்று வலியுறுத்துகிறார். அவரது கருத்துப்படி, பாகோஸ் ஒரு காரணம் அல்ல; ஏற்கனவே பலவீனமடைந்திருந்த அரசியல் அமைப்பின் விளைவாக உருவான அதிகார மையம். அகாமனியப் பேரரசின் இறுதிக் காலத்தில், மன்னர்களின் தனிப்பட்ட அதிகாரம் குறையத் தொடங்கியது. மாகாண ஆளுநர்கள், இராணுவத் தளபதிகள் மற்றும் அரண்மனை அதிகாரிகள் ஆகியோர் அதிக செல்வாக்கு பெற்றனர். அந்த அரசியல் சூழலில் பாகோஸ் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டார். எனவே, அவரது எழுச்சியைத் தனிநபரின் பேராசையால் மட்டும் விளக்க முடியாது.
மரியா ப்ரோசியஸ் இன்னொரு முக்கியமான கோணத்தை முன்வைக்கிறார். அவரது கருத்துப்படி, கிரேக்க ஆசிரியர்கள் பாரசீக அரசவையை ஒழுக்கச் சீரழிவின் மையமாகக் காட்டும் இலக்கிய மரபைப் பின்பற்றினர். இந்த மரபில், அரண்மனை நபுஞ்சகர்கள், அரசிகள் மற்றும் மறைமுக ஆலோசகர்கள் அதிகப்படியான அதிகாரம் செலுத்துவதாகச் சித்தரிக்கப்படுவது வழக்கமாக இருந்தது. இதனால், பாகோஸைப் பற்றிய சில விவரங்கள் இலக்கிய உருவகங்களால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
இந்தப் பார்வையை ஆதரிக்கும் மற்றொரு காரணம், சமகால பாரசீக ஆவணங்களில் பாகோஸின் பெயர் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் காணப்படாததே ஆகும். அவர் உண்மையில் டியோடோரஸ் கூறும் அளவுக்குப் பேரரசின் முழு அதிகாரத்தையும் கட்டுப்படுத்தியிருந்தால், நிர்வாக ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள் அல்லது அரச உத்தரவுகளில் அவரது பெயர் அதிகமாகக் காணப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், அத்தகைய ஆதாரங்கள் இதுவரை கண்டறியப்படவில்லை. இதன் காரணமாகச் சில ஆய்வாளர்கள், அவரது அதிகாரம் உண்மையானதாக இருந்தாலும் அதன் அளவு பண்டைய ஆசிரியர்களால் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று கருதுகின்றனர்.
இருப்பினும், பாகோஸின் செல்வாக்கை முழுமையாக மறுப்பதும் சாத்தியமில்லை. ஆர்டாக்செர்க்சஸ் III-இன் மரணத்திற்குப் பிறகு ஆர்செஸ் அரியணை ஏறினார். ஆர்செஸின் மரணத்திற்குப் பிறகு டேரியஸ் III மன்னரானார். இந்த இரண்டு அரசியல் மாற்றங்களிலும் பாகோஸ் முக்கிய பங்கு வகித்தார் என்று பல்வேறு ஆதாரங்கள் ஒரே கருத்தை முன்வைக்கின்றன. எனவே, அவர் பேரரசின் வாரிசுரிமை அரசியலில் செல்வாக்கு செலுத்திய சக்திவாய்ந்த அதிகாரி என்பது வரலாற்று ரீதியாக மிகவும் சாத்தியமான முடிவாகும்.
சில நவீன ஆய்வாளர்கள் பாகோஸைப் பண்டைய உலகின் “Kingmaker” என்று அழைக்கின்றனர். அதாவது, தானே மன்னராக அமராமல், யார் மன்னராக வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அரசியல் சக்தி. இந்த ஒப்பீடு முழுமையாக ஆதாரங்களில் நிலைநிறுத்தப்படாவிட்டாலும், அவரது அரசியல் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு வரலாற்றியல் விளக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.
மற்றொரு முக்கியமான கேள்வி, பாகோஸின் பாலின அடையாளம் அல்லது அவர் நபுஞ்சகராக இருந்தது, அவரது அரசியல் மதிப்பீட்டில் தேவையற்ற அளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதா என்பதாகும். நவீன ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலும் இதற்கு ஆம் என்றே பதிலளிக்கின்றனர். கிரேக்க இலக்கியங்களில் நபுஞ்சகர்கள் பல நேரங்களில் சூழ்ச்சிக்காரர்கள், இரகசிய அதிகாரிகள், ஒழுக்கமற்றவர்கள் என்ற எதிர்மறை வடிவில் சித்தரிக்கப்பட்டனர். இந்த இலக்கியப் பிம்பம் பாகோஸின் வரலாற்று உருவத்தையும் பாதித்திருக்கலாம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
அதே நேரத்தில், பாகோஸின் வாழ்க்கையை முழுமையாக அரசியல் சதிகளின் கதையாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது. அவர் அகாமனியப் பேரரசின் நிர்வாக அமைப்பு எவ்வாறு செயல்பட்டது, மன்னரின் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை எவ்வாறு அரசியல் அதிகாரமாக மாறியது, மற்றும் மைய நிர்வாகம் பலவீனமடைந்தபோது அரண்மனை அதிகாரிகள் எவ்வாறு அரசின் போக்கையே மாற்ற முடிந்தது என்பதற்கான முக்கியமான வரலாற்று எடுத்துக்காட்டாகவும் திகழ்கிறார்.
இதனால், நவீன வரலாற்றாய்வில் பாகோஸ் குறித்த முடிவு மிகவும் சமநிலையானதாக உள்ளது. அவர் வெறும் புராணக் கொலையாளி அல்ல; அதே நேரத்தில், அவர்மீது சுமத்தப்படும் அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளும் நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாற்று உண்மைகள் என்றும் கூற முடியாது. கிடைக்கக்கூடிய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, அவர் அகாமனியப் பேரரசின் இறுதிக்காலத்தில் மிகுந்த செல்வாக்கு பெற்ற அரண்மனை அதிகாரி; வாரிசுரிமை அரசியலில் தீர்மானிக்கும் அளவிற்குத் தாக்கம் செலுத்தியவர்; ஆனால், அவரைப் பற்றிய பல விவரங்கள் கிரேக்க இலக்கிய மரபின் தாக்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பதே நவீன வரலாற்றாசிரியர்களின் பொதுவான மதிப்பீடாகும்.
முக்கிய ஆதாரங்கள்:
- Pierre Briant. From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns, 2002.
- Maria Brosius. The Persians: An Introduction. Routledge, 2006.
- Amélie Kuhrt. The Persian Empire: A Corpus of Sources from the Achaemenid Period. Routledge, 2007.
- A. T. Olmstead. History of the Persian Empire. University of Chicago Press, 1948.
- Christopher Tuplin (ed.). Persian Responses: Political and Cultural Interaction with(in) the Achaemenid Empire
(தொடரும்)