அத்தியாயம் 8: மரணத்தை வெல்ல முடியுமா? – கில்காமேஷும் திருக்குறளும் கூறும் வாழ்க்கையின் உண்மை
உலக இலக்கிய வரலாற்றில் கில்காமேஷ் காவியத்திற்குத் தனித்துவமான இடம் உண்டு. அது ஒரு அரசனின் வீரத்தைப் பாடுவதற்காக எழுதப்பட்ட காவியம் அல்ல. மரணத்தின் முன் மனிதன் எவ்வளவு சிறியவன் என்பதை உணர்த்துவதற்காக எழுதப்பட்ட காவியம். இதுவே அதனை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது.
கில்காமேஷின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய திருப்புமுனை, அவனுடைய நண்பன் என்கிடுவின் மரணம். அதுவரை தன்னை வெல்ல யாராலும் முடியாது என்று எண்ணிய அரசன், தனது நண்பனின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அந்த ஒரு நிகழ்வு அவனுடைய உலகப் பார்வையையே மாற்றிவிட்டது. அதிகாரம், செல்வம், வீரம், புகழ்—இவை அனைத்திற்கும் எல்லை உண்டு என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
இந்த உணர்விலிருந்துதான் அவனுடைய அமரத்துவத் தேடல் தொடங்குகிறது. உலகின் எல்லைகளைத் தாண்டி அவன் பயணம் செய்கிறான். பெருவெள்ளத்தில் உயிர் தப்பிய ஞானியைச் சந்திக்கிறான். மனிதன் ஏன் இறக்கிறான் என்று கேட்கிறான். அதற்கு அவன் பெறும் பதில் மிகவும் எளிமையானது. மரணம் மனித வாழ்க்கையின் இயல்பு. அதை யாராலும் மாற்ற முடியாது.
இந்தச் சிந்தனை திருக்குறளில் நேரடியாக அதே வடிவில் சொல்லப்படாவிட்டாலும், நிலையாமையைப் பற்றிய பல குறள்களில் ஆழமாக வெளிப்படுகிறது. உலகில் நிலையானது எதுவும் இல்லை. செல்வமும் நிலைக்காது; இளமையும் நிலைக்காது; அதிகாரமும் நிலைக்காது. எனவே நிலைத்திருப்பது அறச்செயலே என்பதே திருவள்ளுவரின் வலியுறுத்தல்.
கில்காமேஷ் காவியத்தில் புகழ் ஒரு முக்கியமான கருத்தாகும். மனிதன் உடலால் என்றும் வாழ முடியாவிட்டாலும், அவனுடைய செயல்கள் அவனுடைய பெயரை உயிருடன் வைத்திருக்க முடியும் என்ற எண்ணம் காவியத்தின் பல இடங்களில் வெளிப்படுகிறது. இதே சிந்தனையைத் திருவள்ளுவரும் வேறு கோணத்தில் அணுகுகிறார். புகழ் என்பது வெறும் வீரச் செயலால் வருவதல்ல; அறச்செயலால் வருவது. பிறருக்கு நன்மை செய்த வாழ்க்கையே அழியாத புகழை உருவாக்கும்.
நட்பைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வையும் குறிப்பிடத்தக்கது. கில்காமேஷ் மற்றும் என்கிடுவின் நட்பு, உலக இலக்கியத்தில் ஆழமான மனித உறவின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த நட்பே கில்காமேஷின் அகந்தையை உடைத்து, அவனை மனிதனாக மாற்றுகிறது. திருக்குறளிலும் உண்மையான நட்பு மனிதனை உயர்த்தும் சக்தியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. நண்பன் என்பவன் மகிழ்ச்சியில் மட்டுமல்ல, துன்பத்திலும் துணையாக இருப்பவன் என்ற கருத்து இரு மரபுகளிலும் ஒலிக்கிறது.
இருப்பினும், இரண்டு நூல்களின் அணுகுமுறையில் ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது. கில்காமேஷ் ஒரு கதையைச் சொல்கிறது. அந்தக் கதையின் வழியாக வாசகன் உண்மையைத் தானே கண்டறிகிறான். திருக்குறள் கதையைப் பயன்படுத்துவதில்லை. அனுபவத்தின் சாரத்தை நேரடியாகக் குறளாக வழங்குகிறது. எனவே, கில்காமேஷ் உணர்ச்சியின் வழியாக ஞானத்தை அளிக்கிறது; திருக்குறள் சிந்தனையின் வழியாக ஞானத்தை அளிக்கிறது.
கில்காமேஷ் காவியத்தில் ஒரு தாவரம் மூலம் அமரத்துவத்தைப் பெறும் வாய்ப்பு உருவாகிறது. ஆனால் ஒரு பாம்பு அதை எடுத்துச் செல்கிறது. இந்த நிகழ்வு பல குறியீட்டு விளக்கங்களை உருவாக்கியுள்ளது. சில ஆய்வாளர்கள் இதை, மனிதன் இயற்கையின் விதிகளை வெல்ல முடியாது என்பதற்கான உருவகமாகப் பார்க்கின்றனர். சிலர், வாழ்க்கையில் எதுவும் நிரந்தரமல்ல என்பதைக் கூறும் இலக்கிய உத்தியாக விளக்குகின்றனர். எந்த விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டாலும், காவியம் இறுதியில் சொல்லும் செய்தி ஒன்றே—மரணத்தை வெல்ல முயல்வதைவிட, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ முயல்வதே மனிதனின் உண்மையான வெற்றி.
திருக்குறளும் இதே எண்ணத்தை வேறொரு வழியில் எடுத்துரைக்கிறது. வாழும் காலத்தில் அறம் செய்ய வேண்டும். காலம் கடந்த பிறகு அதற்கான வாய்ப்பு இல்லை. எனவே வாழ்க்கையின் மதிப்பு அதன் நீளத்தில் இல்லை; அதன் நெறியில் இருக்கிறது. இந்தக் கருத்து கில்காமேஷ் காவியத்தின் இறுதி உணர்வுடன் ஆழமாக ஒத்துப்போகிறது.
வரலாற்று நோக்கில் பார்க்கும்போது, கில்காமேஷ் காவியம் மனிதன் முதன்முறையாக தனது இருப்பைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பிய இலக்கியங்களில் ஒன்றாகும். “நான் யார்?”, “ஏன் இறக்க வேண்டும்?”, “எது நிலைத்திருக்கும்?” என்ற கேள்விகள் பின்னர் உலகின் பல தத்துவ மரப்புகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தன. அந்த நீண்ட அறிவுப் பயணத்தின் ஆரம்பக் குரல்களில் ஒன்றாக கில்காமேஷ் திகழ்கிறது.
திருக்குறள் அந்தக் கேள்விகளுக்கு நடைமுறை வாழ்க்கையின் வழியாகப் பதில் அளிக்கிறது. மனிதன் மரணத்தைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் அறத்தின் மூலம் தன் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற முடியும். அதுவே அவன் விட்டுச் செல்லும் உண்மையான மரபு.
இந்த இரண்டு படைப்புகளையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது, மனித நாகரிகத்தின் மிகப் பழமையான உண்மை ஒன்று நமக்குத் தெளிவாகிறது. மனிதன் எப்போதும் மரணத்தைப் பற்றிப் பயந்தான். ஆனால் அதைவிட அதிகமாக, அர்த்தமற்ற வாழ்க்கையைப் பற்றியே அவன் அஞ்சினான். அந்த அச்சத்திற்கான பதிலாகவே ஞான இலக்கியங்கள் தோன்றின. அவற்றில் கில்காமேஷ் மனிதனின் கேள்வியைப் பதிவு செய்தது; திருக்குறள் மனிதனின் வாழ்க்கைக்கான வழியைச் சுட்டிக்காட்டியது.
இதுவே இந்த இரு உலகப் படைப்புகளையும் காலத்தை வென்ற இலக்கியங்களாக மாற்றியுள்ளது.
அத்தியாயம் 9: இந்தியாவின் தொன்மையான குரல் – ரிக் வேதம்
மெசப்பொத்தேமியாவின் களிமண் பலகைகளையும், எகிப்தின் பாப்பிரஸ் சுவடிகளையும் கடந்த பிறகு, உலகின் மிக நீண்ட காலமாகத் தொடர்ச்சியாக வாழ்ந்து வரும் இலக்கிய மரபுகளில் ஒன்றான இந்திய வேத மரபை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம். அந்த மரபின் மிகப் பழமையான நூலாகக் கருதப்படுவது ரிக் வேதம்.
ரிக் வேதம் ஒரு தனி ஆசிரியரால் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. பல தலைமுறைகளாக வாழ்ந்த முனிவர்கள் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்பு. இதன் உருவாக்கக் காலம் குறித்து ஆய்வாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், பொதுவாக கி.மு. 1500 முதல் கி.மு. 1200 வரையிலான காலப்பகுதியில் இதன் முக்கியப் பகுதிகள் உருவானதாக மொழியியல் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. பின்னர் பல நூற்றாண்டுகளாக இது வாய்மொழி மரபில் பாதுகாக்கப்பட்டு, அதற்குப் பிறகே எழுத்து வடிவத்தைப் பெற்றது.
இதுவே ரிக் வேதத்தின் முதல் தனிச்சிறப்பு. ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகளும் கில்காமேஷ் காவியமும் களிமண் பலகைகளில் எழுதப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்டன. ஆனால் ரிக் வேதம் தலைமுறை தலைமுறையாக மனப்பாடமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு ஒலியும், ஒவ்வொரு சொல்லும் மாறாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக மிகவும் துல்லியமான வாய்மொழிப் பயிற்சி முறைகள் உருவாக்கப்பட்டன. உலகில் மிகச் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட வாய்மொழி இலக்கிய மரபுகளில் இதுவும் ஒன்று.
ரிக் வேதத்தில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள் உள்ளன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை இயற்கை சக்திகளுடன் தொடர்புடைய தெய்வங்களைப் போற்றுகின்றன. அக்னி, இந்திரன், வருணன், சூரியன், உஷஸ் போன்ற தெய்வங்களைப் பற்றிய பாடல்கள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. ஆனால் இந்தப் பாடல்களை வெறும் மத வழிபாட்டு நூலாக மட்டும் கருதிவிட முடியாது. அவற்றில் இயற்கையைப் பற்றிய வியப்பும், மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய சிந்தனையும், பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் குறித்த ஆழமான கேள்விகளும் அடங்கியுள்ளன.
ரிக் வேதத்தின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க பகுதிகளில் ஒன்று, உலகம் எவ்வாறு தோன்றியது என்ற கேள்வியை எழுப்பும் பாடல்கள். “இந்தப் பிரபஞ்சம் எப்போது தோன்றியது? யாரால் தோன்றியது? உண்மையில் அதை யாராவது முழுமையாக அறிவார்களா?” என்ற கேள்விகளை முன்வைக்கும் பாடல்கள், பண்டைய உலகில் அரிதாகக் காணப்படும் அறிவார்ந்த பணிவைக் காட்டுகின்றன. இறுதி உண்மை மனிதனின் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் அதில் வெளிப்படுகிறது.
இந்த அணுகுமுறை உலகின் பல பழமையான நூல்களிலிருந்து வேறுபடுகிறது. பல நாகரிகங்கள் தங்கள் படைப்புக் கதைகளை உறுதியான உண்மைகளாகக் கூறியபோது, ரிக் வேதத்தின் சில பாடல்கள் கேள்வி கேட்கத் தயங்கவில்லை. இந்த அறிவார்ந்த தேடலே பின்னர் இந்தியத் தத்துவ மரபுகளின் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது.
ரிக் வேதத்தில் ஒழுக்கச் சிந்தனைகளும் இடம்பெறுகின்றன. உண்மை, ஒழுங்கு, கடமை, விருந்தோம்பல், தானம் போன்ற கருத்துகள் பல பாடல்களில் காணப்படுகின்றன. இவை பின்னர் இந்திய சிந்தனையில் “தர்மம்” என்ற விரிவான கருத்தாக வளர்ச்சியடைந்தன. இருப்பினும், ரிக் வேதத்தின் முதன்மை நோக்கம் ஷுருப்பாக்கின் அறிவுரைகள் அல்லது திருக்குறளைப் போல நேரடியாக வாழ்க்கை நெறிகளைப் போதிப்பது அல்ல. அது வழிபாடு, இயற்கை, பிரபஞ்சம் மற்றும் மனிதன் ஆகியவற்றின் உறவைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது.
திருக்குறளுடன் ஒப்பிடும்போது இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு தென்படுகிறது. திருக்குறள் மனித வாழ்க்கையின் ஒழுக்க நெறிகளை மையமாகக் கொண்ட நூல். ரிக் வேதம் மனிதனையும் பிரபஞ்சத்தையும் ஒன்றாகக் காண முயலும் கவிதைத் தொகுப்பு. அதனால் இவ்விரு நூல்களின் நோக்கமும் இலக்கிய வடிவமும் வேறுபட்டவை. இருந்தாலும் உண்மை, ஒழுங்கு, கடமை ஆகிய அடிப்படை மதிப்புகளில் அவை ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாக இருக்கின்றன.
வரலாற்று ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், ரிக் வேதம் தெற்காசியாவின் மிகப் பழமையான இலக்கிய ஆவணங்களில் ஒன்றாகும். ஆனால் அதைத் துல்லியமான ஆண்டுகளுடன் இணைப்பது இன்னும் சாத்தியமாகவில்லை. ஏனெனில் அது நீண்ட காலம் வாய்மொழியாகப் பரவிய பிறகே எழுதப்பட்டது. எனவே அதன் காலத்தைப் பற்றிய விவாதங்கள் ஆய்வுலகில் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த விவாதங்கள் இருந்தபோதிலும், உலகின் தொன்மையான இலக்கிய மரபுகளில் ஒன்றாக அதன் முக்கியத்துவம் குறித்து பெரிய கருத்து வேறுபாடு இல்லை.
உலக ஞான இலக்கியங்களை ஆராயும் இந்தப் பயணத்தில், ரிக் வேதம் ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் திறக்கிறது. ஷுருப்பாக் மனிதனின் நடத்தை பற்றிப் பேசினார். ப்தாஹ்ஹோடெப் நல்லாட்சியைப் பற்றிச் சிந்தித்தார். கில்காமேஷ் மரணத்தின் அர்த்தத்தைத் தேடினார். ரிக் வேதம் அதைவிட விரிவான ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது—இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் மனிதனின் இடம் என்ன?
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும் பயணமே பின்னர் இந்தியத் தத்துவம், உபநிடதங்கள், புத்த மதம், சமணச் சிந்தனை போன்ற பல அறிவு மரபுகளின் தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது. அந்த நீண்ட அறிவுப் பயணத்தின் முதல் ஒலியாக ரிக் வேதம் இன்னும் உலக இலக்கிய வரலாற்றில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
(தொடரும்)
