ஞான நூல்கள் – 30 & 31 & 32

அத்தியாயம் 30

மெடிடேஷன்ஸும் திருக்குறளும் – உள்ளத்தை வென்றவனே உலகத்தை வெல்வான்

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, ரோமானியப் பேரரசர் மார்க்கஸ் ஆரேலியஸின் ‘மெடிடேஷன்ஸ்’ மற்றும் தமிழின் ‘திருக்குறள்’ ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்க ஆழமான ஒற்றுமைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும், வெவ்வேறு பண்பாட்டுச் சூழல்களிலும் உருவானவையாக இருந்தாலும், மனிதனின் மிகப்பெரிய வெற்றி வெளிப்புறத்தில் அல்ல, உள்ளார்ந்த நிலையில் நிகழ வேண்டும் என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகின்றன. இந்த ஒற்றுமையே உலக ஞான இலக்கியத்தில் அவற்றிற்கு நிலையான இடத்தை வழங்கியுள்ளது.

‘மெடிடேஷன்ஸ்’ நூலின் அடிப்படைச் சிந்தனை, மனிதனால் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவற்றையும் கட்டுப்படுத்த இயலாதவற்றையும் தெளிவாகப் பிரித்தறிவதாகும். பிறர் பேசும் சொற்கள், அரசியல் மாற்றங்கள், இயற்கைப் பேரிடர்கள், மரணம் போன்றவற்றை மனிதனால் தடுக்க முடியாது. ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையை மட்டும் அவன் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். இதுவே ஸ்டோயிக் தத்துவத்தின் மையக் கருத்தாகும்.

திருக்குறளும் இதே உண்மையை வேறொரு கோணத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது. திருவள்ளுவர் வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளைவிட மனிதனின் உள்ளார்ந்த பண்புகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். அடக்கம், பொறுமை, வெகுளாமை, அவாவறுத்தல், ஒழுக்கம், வாய்மை ஆகிய அதிகாரங்கள் அனைத்தும் மனிதன் முதலில் தன்னைத்தானே ஆள வேண்டும் என்ற செய்தியையே எடுத்துரைக்கின்றன. தன் மனதை அடக்காதவன் உலகையே வென்றாலும் உண்மையான வெற்றியாளன் அல்ல என்பது இரு நூல்களும் பகிர்ந்துகொள்ளும் அடிப்படைச் சிந்தனை.

கோபத்தைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வை மிகவும் நெருக்கமானது. ‘மெடிடேஷன்ஸ்’ நூலில் மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ், பிறர் செய்யும் தவறுகள் அவர்களுடைய அறியாமையால் ஏற்படுகின்றன; எனவே கோபப்படுவதைவிட அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும் என்று தன்னைத்தானே நினைவூட்டிக்கொள்கிறார். கோபம் முதலில் கோபப்படுகிறவனையே பாதிக்கிறது என்ற உணர்வு நூல் முழுவதும் வெளிப்படுகிறது.

திருக்குறளிலும் வெகுளாமை ஒரு தனி அதிகாரமாக அமைந்துள்ளது. கோபத்தை வெல்வதே வீரத்தின் உயர்ந்த வடிவம் என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். பகைவரை வெல்வதைவிட தன் கோபத்தை வெல்வதே பெரிய சாதனை என்பதில் ‘மெடிடேஷன்ஸும்’ திருக்குறளும் ஒரே பாதையில் நிற்கின்றன.

அதிகாரத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள் உள்ளன. மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் ஒரு பேரரசராக இருந்தபோதும், அதிகாரம் என்பது மனிதனுக்கு நிரந்தரமான சொத்து அல்ல; அது தற்காலிகமான பொறுப்பு என்றே கருதினார். ஆட்சியாளர் தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணாமல், மக்களின் நலனுக்காக உழைக்க வேண்டும் என்ற கருத்து அவரது குறிப்புகளில் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெறுகிறது.

திருக்குறளில் அரசனின் கடமைகள் மிக விரிவாக விளக்கப்படுகின்றன. நீதியுடன் ஆட்சி செய்தல், ஏழைகளைக் காப்பது, ஆலோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வது, ஊழலைத் தடுப்பது, அறவழியில் பொருள் ஈட்டுவது ஆகிய அனைத்தும் அரசனின் பொறுப்புகளாகக் கூறப்படுகின்றன. அதிகாரம் என்பது உரிமை அல்ல, கடமை என்ற கருத்தில் இரு நூல்களும் முழுமையாக இணைகின்றன.

மரணத்தைப் பற்றிய பார்வையிலும் இவ்விரு நூல்கள் சிந்திக்க வைக்கின்றன. ‘மெடிடேஷன்ஸ்’ மரணத்தை இயற்கையின் ஒரு நிகழ்வாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. அதைக் கண்டு அஞ்சாமல், வாழும் ஒவ்வொரு நாளையும் நற்பண்புகளுடன் கழிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. வாழ்க்கையின் நீளம் முக்கியமல்ல; அதன் தரமே முக்கியம் என்பதே அதன் செய்தி.

திருக்குறளும் வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்த்துகிறது. செல்வம், புகழ், இளமை, அதிகாரம் அனைத்தும் மாறக்கூடியவை. ஆனால் அறத்தால் கிடைக்கும் புகழ் மட்டும் நிலைத்து நிற்கும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். மரணம் தவிர்க்க முடியாதது; அதுவரை மனிதன் எவ்வாறு வாழ்கிறான் என்பதே அவனது உண்மையான மதிப்பு என்று இரு நூல்களும் நினைவூட்டுகின்றன.

மனிதநேயத்தைப் பற்றிய கருத்துகளும் வியக்கத்தக்க அளவிற்கு ஒத்திருக்கின்றன. மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ், மனிதர்கள் ஒரே இயற்கையின் பிள்ளைகள்; ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதற்காகவே பிறந்தவர்கள் என்று கூறுகிறார். பிறருக்குத் தீங்கு செய்வது, நமக்கே தீங்கு செய்வதற்கு ஒப்பானது என்ற அவரது கருத்து உலக சகோதரத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது.

திருவள்ளுவர் அன்பை அறத்தின் அடித்தளமாகக் காண்கிறார். அன்பில்லாத வாழ்க்கை உயிரற்ற உடலைப் போன்றது என்று அவர் கூறுகிறார். மனிதனின் உயர்வு பிறரை நேசிக்கும் திறனில்தான் இருக்கிறது. இந்த மனிதநேயப் பார்வை, ஸ்டோயிக் தத்துவத்தின் ‘உலகக் குடிமகன்’ என்ற எண்ணத்துடன் ஆழமாக ஒத்திசைகிறது.

இருப்பினும், சில முக்கியமான வேறுபாடுகளும் உள்ளன. ‘மெடிடேஷன்ஸ்’ தனிமனிதனின் உளவியல் வளர்ச்சியை அதிகமாக மையப்படுத்துகிறது. மனிதன் தனது மன அமைதியை எவ்வாறு பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அதன் முக்கிய நோக்கம். திருக்குறள் தனிமனித ஒழுக்கத்தோடு சேர்த்து குடும்பம், சமூகம், பொருளாதாரம், அரசியல், நட்பு, காதல் என மனித வாழ்க்கையின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கிய விரிவான வாழ்க்கை நெறியை வழங்குகிறது.

வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, மார்க்கஸ் ஆரேலியஸுக்கும் திருவள்ளுவருக்கும் இடையே எந்த நேரடித் தொடர்பும் இருந்ததாக ஆதாரங்கள் இல்லை. இருப்பினும், ரோமானியப் பேரரசிலும் சங்ககாலத் தமிழ்ச் சமூகத்திலும் மனித குணத்தின் மேன்மையைப் பற்றிய சிந்தனை உயர்ந்த நிலையில் இருந்தது என்பதை இந்த இரண்டு நூல்களும் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் ‘மெடிடேஷன்ஸும்’ திருக்குறளும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கின்றன. ஒன்று மனதை வெல்லக் கற்றுத்தருகிறது; மற்றொன்று மனதை வென்ற மனிதன் உலகில் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கற்றுத்தருகிறது. ஒன்று உள்ளார்ந்த அமைதியை நோக்கி வழிநடத்துகிறது; மற்றொன்று அந்த அமைதியை அறம், அன்பு, நீதி ஆகியவற்றின் வழியாகச் சமூக நலனாக மாற்றுகிறது.

இதனால், இந்த இரண்டு நூல்களும் வெவ்வேறு நாகரிகங்களின் படைப்புகள் மட்டுமல்ல; மனிதன் தன்னைத்தானே அறிந்து, தன்னைத்தானே வென்று, பிறருக்குப் பயனுள்ள வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற உலகளாவிய ஞானத்தின் இரு நிரந்தரச் சின்னங்களாக இன்றும் விளங்குகின்றன.

அத்தியாயம் 31

பாரசீக ஞான மரபின் அடித்தளம் – அவெஸ்தா மற்றும் ஜரதுஸ்திரர்

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களைத் தேடும் பயணத்தில் இப்போது நாம் பண்டைய பாரசீக நாகரிகத்தை அடைகிறோம். மெசப்பொத்தேமியா, எகிப்து, இந்தியா, சீனா, கிரேக்கம், எபிரேய உலகம் ஆகியவற்றைப் போலவே, பாரசீகமும் மனித ஒழுக்கச் சிந்தனையின் வளர்ச்சியில் அழியாத பங்களிப்பை வழங்கியது. அந்த மரபின் மிக முக்கியமான நூல் ‘அவெஸ்தா’. உலகின் மிகப் பழமையான சமய மற்றும் அற இலக்கியங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இந்த நூல், மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம், நன்மை-தீமை, உண்மை, பொறுப்பு, நீதி ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஆழமான சிந்தனைகளை முன்வைக்கிறது.

அவெஸ்தா என்பது ஒரே காலத்தில், ஒரே ஆசிரியரால் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக உருவான பாடல்கள், பிரார்த்தனைகள், ஒழுக்கக் கருத்துகள், சமயச் சடங்குகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக அது உருவானது. இந்த நூலின் மிகப் பழமையான பகுதிகள் ‘காதாக்கள்’ எனப்படுகின்றன. அவை நேரடியாக ஜரதுஸ்திரரால் இயற்றப்பட்டதாகப் பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். மொழியியல் ஆய்வுகளின்படி, இப்பாடல்கள் கி.மு. 1500 முதல் கி.மு. 1000 காலப்பகுதிக்குள் உருவாகியிருக்கலாம் என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். இருப்பினும் ஜரதுஸ்திரரின் துல்லியமான காலத்தைப் பற்றிய கருத்து வேறுபாடுகள் இன்றும் தொடர்கின்றன.

ஜரதுஸ்திரர் உலக மத வரலாற்றின் மிக முக்கியமான சிந்தனையாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் ஒழுக்கப் பொறுப்பு உண்டு என்று அவர் வலியுறுத்தினார். உலகில் நன்மையும் தீமையும் தொடர்ந்து மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தின் முடிவை நிர்ணயிப்பது மனிதனின் தேர்வுகளே என்ற சிந்தனை அவரது போதனையின் மையமாகும்.

அவரது போதனையின் இதயமாக விளங்குவது உலகப் புகழ்பெற்ற மூன்று ஒழுக்கக் கொள்கைகளாகும்: நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல். இந்த மூன்று கருத்துகளும் வெறும் ஒழுக்க அறிவுரைகள் அல்ல; மனித வாழ்க்கையின் முழுமையான கட்டமைப்பாக அவை விளக்கப்படுகின்றன. மனதில் நல்ல எண்ணம் இருந்தால், வாயில் நல்ல சொல் வரும். நல்ல சொல் நல்ல செயலாக மாறும். இம்மூன்றும் இணைந்தால்தான் மனித வாழ்க்கை உயர்வடையும் என்று அவெஸ்தா எடுத்துரைக்கிறது.

இந்தக் கருத்து உலக ஒழுக்க வரலாற்றில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒழுக்கம் என்பது வெளிப்புறச் செயல்களில் மட்டும் இல்லை; அது சிந்தனையிலேயே தொடங்குகிறது என்ற கருத்தை இவ்வளவு தெளிவாக முன்வைத்த தொன்மையான நூல்கள் மிகக் குறைவு.

அவெஸ்தா உண்மைக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. பொய் என்பது வெறும் தவறான சொல் அல்ல; அது சமூக ஒழுங்கைச் சீர்குலைக்கும் சக்தி என்று கருதப்படுகிறது. உண்மையைப் பேணுவது, ஒப்பந்தங்களைக் காப்பது, நீதியுடன் நடப்பது ஆகியவை மனிதனின் அடிப்படைப் பொறுப்புகளாக விளக்கப்படுகின்றன.

இயற்கையையும் அவெஸ்தா மிகுந்த மரியாதையுடன் அணுகுகிறது. நெருப்பு, நீர், நிலம், காற்று ஆகியவை புனிதமானவை என்று கருதப்படுகின்றன. அவற்றை மாசுபடுத்துவது ஒழுக்கக் குற்றமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் பண்டைய பாரசீக மரபில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு ஒரு அறக் கடமையாகக் கருதப்பட்டதை அறிய முடிகிறது.

உழைப்பிற்கும் இந்த நூல் உயர்ந்த இடம் அளிக்கிறது. சோம்பேறித்தனம் தீமைக்கு வழிவகுக்கும். உழைப்பின் மூலம் குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் வளப்படுத்துவது நல்ல செயல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, நேர்மையான தொழில் ஆகியவை மனிதன் உலகிற்கு வழங்கும் நன்மைகளாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

வரலாற்றில் அவெஸ்தா பல சோதனைகளை எதிர்கொண்டது. பாரசீகப் பேரரசுகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும், படையெடுப்புகளும், குறிப்பாக கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் பாரசீகத்தின் அரசியல் மாற்றங்களும் இந்த நூலின் பரவலைப் பாதித்தன. அதன் பல பகுதிகள் காலப்போக்கில் அழிந்துவிட்டன என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இருப்பினும் எஞ்சியுள்ள பகுதிகளே உலக ஞான வரலாற்றில் அதற்கு நிலையான இடத்தை வழங்கியுள்ளன.

இன்றைய வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், பாரசீக ஒழுக்கச் சிந்தனை பின்னர் மேற்கு ஆசியாவின் பல சமய மரபுகளிலும் மறைமுகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் என்று கருதுகின்றனர். இருப்பினும், எந்த அளவிற்குத் தாக்கம் இருந்தது என்பது குறித்து ஆய்வுகள் இன்னும் தொடர்கின்றன. எனவே உறுதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட தகவல்களையும், ஆய்வாளர்களின் கருதுகோள்களையும் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது அவசியம்.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் அவெஸ்தா ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அது மனிதனை நன்மையின் பக்கம் நிற்க அழைக்கிறது. உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன், மனிதன் தனது சிந்தனையையும், சொல்லையும், செயலையும் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. இந்த எளிமையான, ஆனால் ஆழமான ஒழுக்கக் கொள்கையால்தான், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைக் கடந்தும் அவெஸ்தா மனிதகுலத்தின் நிலையான ஞானக் களஞ்சியங்களில் ஒன்றாக மதிக்கப்படுகிறது.

அத்தியாயம் 32

அவெஸ்தாவும் திருக்குறளும் – நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல்

உலகின் தொன்மையான அற இலக்கியங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, பண்டைய பாரசீகத்தின் ‘அவெஸ்தா’ மற்றும் தமிழின் ‘திருக்குறள்’ மிகவும் சுவாரசியமான ஒப்பீட்டை உருவாக்குகின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு மொழிகள், வெவ்வேறு பண்பாட்டுச் சூழல்கள், வெவ்வேறு சமய மரபுகளில் தோன்றியிருந்தாலும், மனித வாழ்க்கையின் உயர்வு அவனுடைய உள்ளத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது என்ற அடிப்படை உண்மையை ஒரே குரலில் வலியுறுத்துகின்றன.

அவெஸ்தாவின் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒழுக்கக் கொள்கை “நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல்” என்பதாகும். மனிதனின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் முன் ஒரு சிந்தனை இருக்கிறது. அந்தச் சிந்தனை தூய்மையாக இருந்தால், அவன் பேசும் சொற்களும் நன்மையை உருவாக்கும். நல்ல சொற்கள் நல்ல செயல்களாக மலரும். இவ்வாறு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் அவனது மனநிலையிலிருந்தே கட்டமைக்கப்படுகிறது.

திருக்குறளும் இதே சிந்தனையை வேறொரு வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறது. திருவள்ளுவர் முதலில் மனத்தைச் சீர்செய்ய வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். அவாவறுத்தல், அழுக்காறாமை, வெகுளாமை, அடக்கம், ஒழுக்கம் ஆகிய அதிகாரங்கள் அனைத்தும் மனிதனின் உள்ளார்ந்த சிந்தனையைத் தூய்மைப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. நல்ல மனமே நல்ல வாழ்க்கையின் அடித்தளம் என்பது இரு நூல்களும் பகிர்ந்துகொள்ளும் முதல் பெரிய ஒற்றுமையாகும்.

சொல்லின் ஆற்றலைப் பற்றிய கருத்துகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. அவெஸ்தாவில் பொய் பேசுவது தீமையின் பக்கம் நிற்பதாகக் கருதப்படுகிறது. உண்மை பேசுவது வெறும் நல்ல பழக்கம் அல்ல; அது உலகில் நீதியை நிலைநிறுத்தும் செயல். பொய்யான சொல் சமூக நம்பிக்கையை அழிக்கிறது; உண்மையான சொல் மனித உறவுகளை உறுதிப்படுத்துகிறது.

திருக்குறளில் வாய்மை ஒரு தனி அதிகாரமாக அமைந்துள்ளது. பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்காத உண்மையே உயர்ந்த வாய்மை என்று திருவள்ளுவர் விளக்குகிறார். மேலும் இனிய சொல், பயனுள்ள சொல், காலம் அறிந்து பேசுதல், பிறரைப் புண்படுத்தாத மொழி ஆகியவற்றைப் பற்றியும் பல அதிகாரங்களில் அவர் எடுத்துரைக்கிறார். அவெஸ்தா நல்ல சொல்லை வலியுறுத்துகிறது; திருக்குறள் நல்ல சொல்லின் எல்லா பரிமாணங்களையும் விரிவாக விளக்குகிறது.

செயலைப் பற்றிய பார்வையிலும் இவ்விரு நூல்கள் நெருக்கமாக நிற்கின்றன. அவெஸ்தா, நல்ல செயல் என்பது உலகில் நன்மையை அதிகரிப்பதாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது உழைப்பாலும், நேர்மையாலும், நீதியாலும் சமூகத்திற்கு நன்மை செய்ய வேண்டும். செயலற்ற நல்ல எண்ணத்திற்கு மதிப்பு இல்லை; செயலில் வெளிப்படும் அறமே உண்மையான ஒழுக்கம்.

திருவள்ளுவரும் அறத்தைச் செயலில் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். ஈகை, விருந்தோம்பல், இரக்கம், நன்றி, பிறருக்கு உதவுதல் போன்ற அதிகாரங்கள் அனைத்தும் அறம் என்பது வாழ்வில் நடைமுறையாக வெளிப்பட வேண்டிய பண்பு என்பதை உணர்த்துகின்றன. சிந்தனையும் சொல்லும் செயலாக மாறும்போதுதான் அறம் முழுமை பெறுகிறது என்பதில் இரு நூல்களும் இணைகின்றன.

உண்மையைப் பற்றிய கருத்துகளில் கூட ஆழமான ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. அவெஸ்தாவில் உண்மை என்பது பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. பொய் என்பது அந்த ஒழுங்கைச் சீர்குலைக்கும் சக்தி. எனவே உண்மையைப் பேணுவது மனிதனின் ஒழுக்கக் கடமை மட்டுமல்ல; அது உலக ஒழுங்கைக் காப்பாற்றும் புனிதப் பொறுப்பாகவும் கருதப்படுகிறது.

திருக்குறளில் உண்மை மனிதனின் உயர்ந்த பண்புகளில் ஒன்றாக விளக்கப்படுகிறது. செல்வம், அதிகாரம், கல்வி ஆகியவற்றைவிட வாய்மை மனிதனை உயர்த்துகிறது என்று திருவள்ளுவர் எடுத்துரைக்கிறார். உண்மையை இழந்த மனிதன் மற்ற எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தாலும் உயர்ந்தவனாக முடியாது என்பதே அவரது நிலைப்பாடு.

இயற்கையைப் பற்றிய பார்வையில் சில வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன. அவெஸ்தா நெருப்பு, நீர், நிலம், காற்று ஆகிய இயற்கைத் தன்மைகளைப் புனிதமானவையாகக் கருதி அவற்றை மாசுபடுத்தக் கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறது. இது சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்கான தொன்மையான ஒழுக்கச் சிந்தனையாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

திருக்குறள் இயற்கையை தெய்வீகப் பொருளாக விளக்கவில்லை. ஆனால் மழை, உழவு, நிலம், நீர் ஆகியவை மனித வாழ்வின் அடிப்படை என்று கூறி இயற்கையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. குறிப்பாக மழையின் சிறப்பைப் பற்றிய அதிகாரங்கள், மனித நாகரிகம் இயற்கையைச் சார்ந்தே உள்ளது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

இருப்பினும், இவ்விரு நூல்களுக்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு ஒன்று உள்ளது. அவெஸ்தா நன்மை மற்றும் தீமை என்ற இரு எதிர்மறை சக்திகளுக்கிடையிலான போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒழுக்கக் கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கிறது. மனிதன் தனது தேர்வின் மூலம் நன்மையின் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்பதே அதன் முக்கிய நோக்கம்.

திருக்குறள் மனிதனின் உள்ளார்ந்த குணநலன்களையே அதிகமாக வலியுறுத்துகிறது. வெளிப்புறத் தீய சக்திகளைவிட பேராசை, கோபம், பொறாமை, பொய், அநீதி போன்ற மனிதனுக்குள் இருக்கும் குறைகளையே வெல்ல வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கற்பிக்கிறார். இந்த அணுகுமுறை திருக்குறளை உலகளாவிய மனிதநேய அறநூலாக உயர்த்துகிறது.

வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, அவெஸ்தாவும் திருக்குறளும் ஒன்றையொன்று பாதித்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இருப்பினும், பண்டைய பாரசீகமும் தமிழ்ச் சமூகமும் மனித ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையை நல்ல சிந்தனை, நல்ல சொல், நல்ல செயல் ஆகியவற்றிலேயே கண்டன என்பது உலக நாகரிக வரலாற்றின் குறிப்பிடத்தக்க உண்மையாகும்.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் அவெஸ்தாவும் திருக்குறளும் ஒரே செய்தியை வெவ்வேறு மொழிகளில் எடுத்துரைக்கின்றன. மனித சமுதாயத்தை மாற்ற விரும்பினால், முதலில் மனித மனம் மாற வேண்டும். மனம் மாறினால் சொல் மாறும். சொல் மாறினால் செயல் மாறும். செயல் மாறினால் உலகமும் மாறும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட இந்த இரண்டு நூல்களின் இந்தச் செய்தி, இன்றைய உலகிற்கும் சம அளவில் பொருந்துகிறது.

(தொடரும்)