ஞான நூல்கள் – 35 & 36

அத்தியாயம் 35: மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை வழிநடத்திய நூல் – எகிப்திய மரித்தோரின் நூல்

உலகின் தொன்மையான ஞான இலக்கியங்களை ஆய்வு செய்யும்போது, பண்டைய எகிப்து நாகரிகத்தைப் புறக்கணிக்க இயலாது. பிரமிடுகள், மம்மிகள், பிரம்மாண்டமான கோவில்கள் ஆகியவற்றால் உலகின் கவனத்தை ஈர்த்த அந்த நாகரிகம், மரணம் என்பது வாழ்க்கையின் முடிவல்ல என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தனது சமய மற்றும் ஒழுக்கக் கருத்துகளை வளர்த்தது. அந்தச் சிந்தனையின் மிக முக்கியமான இலக்கியச் சான்றாக விளங்குவது எகிப்திய மரித்தோரின் நூல் (The Egyptian Book of the Dead) ஆகும்.

இது ஒரே ஆசிரியரால் எழுதப்பட்ட நூல் அல்ல. கி.மு. 1550 முதல் கி.மு. 50 வரை பல நூற்றாண்டுகளாக உருவான மந்திரங்கள், பிரார்த்தனைகள், வழிகாட்டும் உரைகள், ஒழுக்க அறிவுரைகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாகும். இதற்கு முன்பு பயன்பாட்டில் இருந்த பிரமிடு உரைகள் மற்றும் சவப்பெட்டி உரைகள் ஆகிய மரபுகளின் தொடர்ச்சியாக இந்த நூல் உருவானது. ஒவ்வொரு பிரதியிலும் இடம்பெறும் மந்திரங்களின் எண்ணிக்கையும் வரிசையும் மாறுபட்டிருந்தன. எனவே, இது ஒரு நிலையான நூலாக அல்லாமல், காலப்போக்கில் வளர்ந்த இலக்கிய மரபாகவே கருதப்படுகிறது.

இந்த நூலின் அடிப்படை நோக்கம், இறந்த மனிதனின் ஆன்மா மறுமை உலகிற்குப் பாதுகாப்பாகச் செல்ல வழிகாட்டுவதாகும். மரணத்திற்குப் பிறகு ஆன்மா பல சோதனைகளைக் கடக்க வேண்டும் என்று எகிப்தியர்கள் நம்பினர். அந்தப் பயணத்தில் தெய்வங்களின் முன் சரியான பதில்களை அளிக்கவும், ஆபத்துகளிலிருந்து தப்பிக்கவும், ஒழுக்கமான வாழ்க்கையை நிரூபிக்கவும் இந்த நூலில் இடம்பெற்ற மந்திரங்களும் உரைகளும் உதவும் என்று கருதப்பட்டது.

இந்த நூலின் மிகவும் புகழ்பெற்ற பகுதி இதயத்தை எடைபோடும் நிகழ்வு ஆகும். எகிப்திய நம்பிக்கையின்படி, மறுமை உலகின் நீதிமன்றத்தில் மனிதனின் இதயம், உண்மை மற்றும் நீதியின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்ட மாத் என்ற கொள்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இறகுடன் ஒப்பிட்டு எடைபோடப்படும். இதயம் இறகைவிட கனமாக இருந்தால், அந்த மனிதன் அநீதியாக வாழ்ந்தவன் என்று கருதப்படும். இதயம் சமநிலையில் இருந்தால் மட்டுமே அவனுக்கு நித்திய வாழ்வு கிடைக்கும்.

இந்தக் காட்சி உலக ஒழுக்க வரலாற்றில் மிக ஆழமான குறியீடாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மனிதனின் உண்மையான மதிப்பு அவனது செல்வத்தாலோ அதிகாரத்தாலோ அல்ல; அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் ஒழுக்கத்தால்தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்ற சிந்தனை இதன் மையமாக உள்ளது.

இந்த நூலில் இடம்பெறும் எதிர்மறை ஒப்புதல் என்ற பகுதியும் குறிப்பிடத்தக்கது. மறுமை நீதிமன்றத்தில் நிற்கும் மனிதன், “நான் கொலை செய்யவில்லை. நான் திருடவில்லை. நான் பொய் பேசவில்லை. நான் ஏழைகளை ஒடுக்கவில்லை. நான் அளவுகளில் மோசடி செய்யவில்லை. நான் பசியோடு இருந்தவரை புறக்கணிக்கவில்லை” என்று தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி அறிவிக்கிறான். இவை வெறும் சமயச் சடங்குகளாக மட்டுமல்லாமல், பண்டைய எகிப்திய சமூகத்தின் ஒழுக்கக் கொள்கைகளை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான சான்றுகளாகவும் கருதப்படுகின்றன.

இந்த ஒழுக்க விதிகள் அன்றைய எகிப்திய சமூகத்தில் உண்மை, நீதி, இரக்கம், நேர்மை, அளவான நடத்தை ஆகியவற்றிற்கு வழங்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இதனால் எகிப்திய மரித்தோரின் நூல் ஒரு மறுமை வழிகாட்டி மட்டுமல்ல; மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதையும் மறைமுகமாகக் கற்பிக்கும் அறநூலாகவும் விளங்குவதாகும்.

வரலாற்று ரீதியாக, இந்த நூல் எகிப்தின் பல அரச வம்சங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டது. அரசர்களுக்காக மட்டுமல்லாமல், பின்னர் செல்வந்த அதிகாரிகள், எழுத்தாளர்கள், வணிகர்கள் போன்றவர்களும் தங்களுக்கென தனிப்பட்ட பிரதிகளை உருவாக்கினர். இறந்தவரின் பெயரைச் சேர்த்து பாப்பிரஸ் தாள்களில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல்கள், அவருடன் சேர்த்து அடக்கம் செய்யப்பட்டன. இதனால் மறுமை உலகில் அந்த வழிகாட்டுதல் அவருக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பப்பட்டது.

19 ஆம் நூற்றாண்டில் எகிப்தில் நடைபெற்ற தொல்லியல் அகழாய்வுகள் மூலம் இந்த நூலின் பல பிரதிகள் உலக அருங்காட்சியகங்களுக்கு வந்தன. குறிப்பாக அனி பாப்பிரஸ் போன்ற பிரதிகள், எகிப்திய சமய நம்பிக்கைகள் மற்றும் ஒழுக்கச் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்ள மிக முக்கியமான ஆதாரங்களாக மாறின.

நவீன ஆய்வாளர்கள் எகிப்திய மரித்தோரின் நூலை வெறும் மந்திரங்களின் தொகுப்பாக மட்டும் கருதுவதில்லை. மனிதனின் செயல்களுக்கு அவனே பொறுப்பு, ஒழுக்கமான வாழ்க்கையே இறுதியில் மதிப்பிடப்படுகிறது, உண்மையும் நீதியும் மனித வாழ்வின் அடித்தளம் என்ற கருத்துகளை மிகத் தொன்மையான காலத்திலேயே தெளிவாக வெளிப்படுத்திய இலக்கிய மரபாக இதை மதிக்கின்றனர்.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் எகிப்திய மரித்தோரின் நூல் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அது மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. ஆனால் உண்மையில் அது வாழ்க்கையைப் பற்றியே கற்றுத் தருகிறது. ஒருநாள் மனிதன் செய்த செயல்களே அவனை மதிப்பிடும் என்ற எண்ணத்தை அது வலியுறுத்துகிறது. இந்தச் சிந்தனையால்தான், மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்தைக் கடந்தும், இந்த நூல் உலக நாகரிக வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பெற்றுள்ளது.

அத்தியாயம் 36: எகிப்திய மரித்தோரின் நூலும் திருக்குறளும் – மறுமையை விட வாழ்க்கையே முக்கியம்

உலகின் தொன்மையான அற இலக்கியங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, பண்டைய எகிப்தின் எகிப்திய மரித்தோரின் நூலும் தமிழின் திருக்குறளும் மனித ஒழுக்கம் குறித்த ஆழமான சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு நாகரிகங்களிலும் வெவ்வேறு சமய மரபுகளிலும் தோன்றியிருந்தாலும், மனிதன் செய்த செயல்களுக்கான பொறுப்பிலிருந்து யாரும் தப்ப முடியாது என்ற அடிப்படை உண்மையை வலியுறுத்துகின்றன. இருப்பினும், அந்தப் பொறுப்பின் நோக்கத்தை விளக்கும் விதத்தில் இரு நூல்களும் முற்றிலும் வேறுபட்ட பாதைகளில் பயணிக்கின்றன.

எகிப்திய மரித்தோரின் நூல் மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டது. மனிதன் இறந்த பிறகு, அவனது இதயம் உண்மை மற்றும் நீதியின் அடையாளமான மாத் இறகுடன் ஒப்பிட்டு எடைபோடப்படும் என்ற நம்பிக்கை அந்த நூலின் மையக் கருத்தாகும். இந்த எடைபோடுதல் ஒரு சடங்கு மட்டுமல்ல; வாழ்நாள் முழுவதும் மனிதன் செய்த செயல்களுக்கு அளிக்கப்படும் இறுதி ஒழுக்கத் தீர்ப்பாக அது கருதப்படுகிறது.

திருக்குறள் இதற்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட அணுகுமுறையை முன்வைக்கிறது. திருவள்ளுவர் மறுமை உலகைப் பற்றி விரிவாக விவாதிப்பதில்லை. மனிதன் இவ்வுலகில் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதிலேயே அவரது கவனம் முழுமையாக நிலைகொள்கிறது. அறம் என்பது மறுமைப் பலனைப் பெறுவதற்காகச் செய்யப்பட வேண்டிய செயல் அல்ல; மனித சமுதாயம் நன்றாக இயங்குவதற்கான வாழ்க்கை நெறி என்பதே அவரது நிலைப்பாடு.

இந்த வேறுபாடே இரண்டு நூல்களுக்கும் இடையிலான மிக முக்கியமான தத்துவ வேறுபாடாகும். எகிப்திய மரித்தோரின் நூல் வாழ்க்கையை மறுமைக்கான ஆயத்தமாகக் காண்கிறது. திருக்குறள் வாழ்க்கையையே மனிதனின் உயர்ந்த வாய்ப்பாகக் காண்கிறது.

உண்மையைப் பற்றிய சிந்தனையில் இரு நூல்களும் வியப்பூட்டும் ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. எகிப்திய நூலில் மறுமை நீதிமன்றத்தின் முன் நிற்கும் மனிதன், “நான் பொய் பேசவில்லை, நான் ஏமாற்றவில்லை, நான் அநீதி செய்யவில்லை” என்று கூறுகிறான். உண்மை என்பது இறைவனின் கட்டளை மட்டுமல்ல; உலக ஒழுங்கை நிலைநிறுத்தும் அடிப்படை என்றும் அந்த மரபு கருதுகிறது.

திருக்குறளில் வாய்மை உயர்ந்த அறங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்காத உண்மையே உயர்ந்த வாய்மை என்று திருவள்ளுவர் விளக்குகிறார். உண்மை பேசுவது மனிதனின் கண்ணியத்தை உயர்த்துகிறது; பொய் பேசுவது அவனுடைய ஒழுக்க அடித்தளத்தைச் சிதைக்கிறது. இரு நூல்களும் உண்மையை ஒழுக்கத்தின் மையமாகக் காண்கின்றன.

நீதியைப் பற்றிய பார்வையிலும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமைகள் உள்ளன. எகிப்திய மரித்தோரின் நூலில் அநீதியாகப் பெற்ற செல்வம், ஏழைகளை ஒடுக்குதல், மோசடி, அளவுகளில் ஏமாற்றுதல் போன்றவை மிகப் பெரிய குற்றங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அதிகாரமும் செல்வமும் நீதியின்றி இருந்தால், மறுமையில் அவை எந்தப் பயனும் தராது என்ற எண்ணம் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.

திருக்குறளும் நீதியற்ற செல்வத்தை ஏற்க மறுக்கிறது. அரசன் முதல் வணிகர் வரை அனைவரும் நீதியைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். அநீதியால் கிடைக்கும் வெற்றி தற்காலிகமானது; அறத்தால் கிடைக்கும் நற்பெயரே நிலையானது என்று அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.

ஈகை மற்றும் இரக்கத்தைப் பற்றியும் இரு நூல்களும் உயர்ந்த இடம் அளிக்கின்றன. எகிப்திய மரபில் பசியுடன் இருந்தவருக்கு உணவு கொடுக்காததும், துன்பப்படுபவருக்கு உதவாததும் ஒழுக்கக் குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. மனிதன் பிறருக்கு உதவிய விதமும் அவனது வாழ்க்கையின் மதிப்பீட்டில் இடம்பெறுகிறது.

திருக்குறளில் ஈகையும் இரக்கமும் அறத்தின் உச்ச வடிவங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. விருந்தோம்பல், பசியாற்றுதல், ஏழைகளுக்கு உதவுதல், நன்றியுணர்வு ஆகியவை மனித வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத கடமைகளாகக் கூறப்படுகின்றன. இந்த மனிதநேய அணுகுமுறை, இரு நூல்களுக்கும் இடையே ஆழமான ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது.

இருப்பினும், மனிதனின் ஒழுக்கப் பொறுப்பிற்கான அடிப்படை காரணத்தில் வேறுபாடு உள்ளது. எகிப்திய மரித்தோரின் நூலில் ஒழுக்கமான வாழ்க்கை, மறுமையில் நல்ல தீர்ப்பைப் பெறுவதற்கான வழியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. திருக்குறளில் அறம், எந்த வெளிப்புற வெகுமதியையும் எதிர்பார்க்காமல் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய வாழ்க்கை நெறியாகும். அறம் செய்வதே அதன் பலன் என்ற உயர்ந்த கருத்தை திருவள்ளுவர் முன்வைக்கிறார்.

வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, எகிப்திய அற மரபுக்கும் திருக்குறளுக்கும் இடையே நேரடி தொடர்பு இருந்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஆனால் உலகின் இரு தொன்மையான நாகரிகங்களும் உண்மை, நீதி, இரக்கம், பொறுப்பு ஆகியவற்றை மனித வாழ்வின் அடிப்படை மதிப்புகளாக ஏற்றுக்கொண்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் இந்த இரண்டு படைப்புகளும் ஒரே உண்மையை வெவ்வேறு வழிகளில் எடுத்துரைக்கின்றன. மனிதனின் செயல்களே அவனது உண்மையான அடையாளம். அதிகாரம், செல்வம், புகழ் அனைத்தும் காலத்தால் மறையலாம். ஆனால் நீதியுடனும் இரக்கத்துடனும் வாழ்ந்த வாழ்க்கை காலத்தை வென்று நிற்கும்.

இதனால்தான் எகிப்திய மரித்தோரின் நூலும் திருக்குறளும் உலக அற இலக்கியத்தின் இரு முக்கியச் சின்னங்களாக விளங்குகின்றன. ஒன்று மனிதன் இறந்த பின் என்ன நடக்கும் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. மற்றொன்று மனிதன் உயிருடன் இருக்கும் வரை எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்ற பதிலை அளிக்கிறது. இந்த இரண்டு சிந்தனைகளும் இணையும் இடத்தில் மனித நாகரிகத்தின் ஒழுக்க வரலாறு முழுமை பெறுகிறது.

(தொடரும்)