ஞான நூல்கள் – 37 & 38

அத்தியாயம் 37

மனித மனதை வெல்லும் பாதை – தம்மபதம்

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில், இந்தியத் துணைக்கண்டம் உலகிற்கு வழங்கிய மிக உயர்ந்த அற இலக்கியங்களில் ஒன்றாக தம்மபதம் விளங்குகிறது. இது பௌத்த மரபின் மிகப் புகழ்பெற்ற நூல்களில் ஒன்றாக மட்டுமல்லாமல், உலகளவில் அதிகம் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அறநூல்களில் ஒன்றாகவும் மதிக்கப்படுகிறது. மனித மனம், ஆசை, கோபம், துன்பம், கருணை, அமைதி, விடுதலை ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஆழமான உண்மைகளை மிக எளிய மொழியில் எடுத்துரைப்பதே இதன் சிறப்பாகும்.

தம்மபதம் என்பது திரிபிடகம் எனப்படும் பௌத்த மறைநூல்களின் ஒரு பகுதியாகும். குறிப்பாக, சுத்த பிடகத்தில் இடம்பெறும் குத்தக நிகாயத்தின் ஒரு நூலாக இது அமைந்துள்ளது. இதில் மொத்தம் 423 செய்யுள்கள் உள்ளன; அவை 26 அதிகாரங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு செய்யுளும் மனித வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான ஒழுக்கக் கருத்தைச் சுருக்கமாகவும் தாக்கமிக்க வகையிலும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த நூலில் இடம்பெறும் செய்யுள்கள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் எழுதப்பட்டவை அல்ல. அவை பல்வேறு காலங்களில், பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் புத்தரால் கூறப்பட்ட போதனைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. பின்னர் அவரது சீடர்களால் மனப்பாடமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் இலங்கையின் அலுவிஹாரை விகாரையில் பாளி மொழியில் எழுத்து வடிவம் பெற்றன என்று பௌத்த மரபும் வரலாற்று ஆய்வுகளும் தெரிவிக்கின்றன.

தம்மபதத்தின் முதல் செய்யுளே இந்த நூலின் முழுச் சிந்தனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை மனமே. மனத்திலிருந்து எண்ணங்கள் பிறக்கின்றன; எண்ணங்களிலிருந்து சொற்களும் செயல்களும் உருவாகின்றன. மனம் தூய்மையாக இருந்தால் வாழ்க்கை அமைதியை அடையும்; மனம் தீய எண்ணங்களால் நிரம்பியிருந்தால் துன்பம் மனிதனைத் தொடரும். இந்த மனவியல் பார்வை, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மனித உளவியலை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட சிந்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த நூலில் ஆசை மனித துன்பத்தின் முக்கிய காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. பொருள், அதிகாரம், புகழ், இன்பம் ஆகியவற்றின் மீது அளவில்லாத பற்றுதலே மனிதனை முடிவில்லாத கவலையிலும் வேதனையிலும் தள்ளுகிறது என்று புத்தர் எடுத்துரைக்கிறார். ஆசையை முழுமையாக அழிப்பது என்பது உலகை விட்டு விலகுவது அல்ல; ஆசையின் அடிமையாகாமல் வாழ்வதே அதன் உண்மையான பொருள்.

கோபத்தைப் பற்றிய தம்மபதத்தின் பார்வையும் மிக ஆழமானது. கோபத்தைக் கோபத்தால் வெல்ல முடியாது; அன்பினால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் என்று அது வலியுறுத்துகிறது. உலக இலக்கிய வரலாற்றில் மிக அதிகமாக மேற்கோள் காட்டப்படும் அறக் கருத்துகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். பகையைப் பகையால் முடிக்க முடியாது; கருணையால் மட்டுமே முடிக்க முடியும் என்ற இந்தச் செய்தி, காலத்தைக் கடந்த ஞானமாக இன்றும் கருதப்படுகிறது.

இந்த நூல் மனிதனை சுய ஒழுக்கத்திற்கு அழைக்கிறது. பிறரைத் திருத்துவதற்கு முன் தன்னைத்தானே திருத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று அது அறிவுறுத்துகிறது. பிறரின் குறைகளை எண்ணிக்கொண்டிருப்பதைவிட, தனது குறைகளை அறிந்து அவற்றை நீக்க முயற்சிப்பவனே உண்மையான ஞானி என்று தம்மபதம் எடுத்துரைக்கிறது.

கருணைக்கும் இந்த நூலில் மிக உயர்ந்த இடம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா உயிர்களும் துன்பத்தை விரும்புவதில்லை; எல்லோருக்கும் வாழ்க்கை மதிப்புமிக்கது. எனவே எந்த உயிருக்கும் துன்பம் விளைவிக்கக் கூடாது என்பதே பௌத்த அறத்தின் மையக் கருத்தாகும். இந்த எண்ணத்திலிருந்தே அகிம்சை, இரக்கம், மன்னிப்பு, சமத்துவம் போன்ற உயர்ந்த ஒழுக்க மதிப்புகள் வளர்கின்றன.

உழைப்பு மற்றும் முயற்சியின் அவசியத்தையும் தம்மபதம் வலியுறுத்துகிறது. பிறர் நம்மைக் காப்பாற்றுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்காமல், ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது முயற்சியால் தனது வாழ்க்கையை உயர்த்த வேண்டும் என்று அது கூறுகிறது. “தனக்குத் தானே அடைக்கலம்” என்ற சிந்தனை, இந்த நூலின் மிக முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்றாகும்.

வரலாற்று நோக்கில், தம்மபதம் ஆசியாவின் பல நாடுகளில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இலங்கை, மியான்மர், தாய்லாந்து, கம்போடியா, லாவோஸ் போன்ற தேரவாத பௌத்த நாடுகளில் இது அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. பின்னர் சீனம், திபெத்தியம், ஜப்பானியம் உள்ளிட்ட பல மொழிகளில் இதன் கருத்துகள் பரவின. 19 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஐரோப்பிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டபோது, மேற்கு உலகிலும் இது பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

நவீன உளவியல் அறிஞர்களும் தத்துவ ஆய்வாளர்களும் தம்மபதத்தை ஒரு சமய நூலாக மட்டுமல்லாமல், மனித மனத்தின் செயல்பாட்டைப் பற்றிய ஆழமான உளவியல் ஆவணமாகவும் ஆய்வு செய்கின்றனர். மனம், உணர்ச்சி, பழக்கம், சுய கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைப் பற்றிய பல கருத்துகள் இன்றைய உளவியல் ஆய்வுகளுடனும் ஒத்திசைவைக் காட்டுகின்றன.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் தம்மபதம் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அது மனிதனை வெளி உலகை வெல்ல அழைக்கவில்லை; தனது மனதை வெல்ல அழைக்கிறது. உலகில் நிலையான அமைதியை உருவாக்க விரும்பினால், முதலில் மனித மனத்தில் அமைதி பிறக்க வேண்டும் என்று அது வலியுறுத்துகிறது. இதனால்தான், இருபத்தைந்து நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும் தம்மபதம் உலக மனிதகுலத்தின் நிலையான ஞானக் களஞ்சியங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.

அத்தியாயம் 38

தம்மபதமும் திருக்குறளும் – மனதை வென்றவனே மனித வாழ்வின் வெற்றியாளர்

உலகின் தொன்மையான அற இலக்கியங்களில், தம்மபதமும் திருக்குறளும் மிக அதிகமாக ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்யப்பட்ட நூல்களில் இரண்டாகும். இதற்குக் காரணம், இவ்விரு நூல்களும் மனித வாழ்க்கையின் மையமாக மனத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் கருதுகின்றன. இருப்பினும், அவற்றின் இறுதி நோக்கங்களில் சில வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஒன்று துன்பத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலையை நோக்கிச் செல்கிறது; மற்றொன்று அறமிக்க சமூக வாழ்க்கையை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

தம்மபதத்தின் முதல் செய்யுளே மனத்தின் ஆற்றலை வலியுறுத்துகிறது. மனிதனின் வாழ்க்கை அவனுடைய மனத்திலிருந்து உருவாகிறது. மனம் தூய்மையாக இருந்தால் இன்பம் நிழலைப் போலத் தொடரும்; மனம் தீய எண்ணங்களால் ஆளப்பட்டால் துன்பம் வண்டிச் சக்கரம்போல் பின்தொடரும். மனித வாழ்வின் மூல காரணம் மனமே என்ற இந்தப் பார்வை, பௌத்த சிந்தனையின் அடித்தளமாகும்.

திருக்குறளிலும் மனத்தின் மேன்மை பல அதிகாரங்களில் வெளிப்படுகிறது. அடக்கம், அழுக்காறாமை, வெகுளாமை, அவாவறுத்தல், ஒழுக்கம் ஆகிய அனைத்தும் மனிதன் தனது உள்ளத்தை ஆள வேண்டும் என்பதையே வலியுறுத்துகின்றன. மனதை அடக்காதவனுக்குக் கல்வியும் செல்வமும் அதிகாரமும் பயனற்றவை என்பது திருவள்ளுவரின் நிலைப்பாடு. இந்த அடிப்படைச் சிந்தனையில் தம்மபதமும் திருக்குறளும் ஒன்றுபடுகின்றன.

ஆசையைப் பற்றிய பார்வையில் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை காணப்படுகிறது. தம்மபதம் மனித துன்பத்தின் அடிப்படைக் காரணம் தணியாத ஆசை என்று விளக்குகிறது. ஆசை அதிகரிக்கும் போது பற்றுதல் உருவாகிறது; பற்றுதல் துன்பத்தையும் பயத்தையும் உருவாக்குகிறது. எனவே ஆசையின் அடிமையாகாமல் வாழ்வதே ஞானத்தின் பாதை என்று புத்தர் போதிக்கிறார்.

திருக்குறளிலும் அவாவறுத்தல் ஒரு முக்கிய அதிகாரமாக அமைந்துள்ளது. அளவற்ற ஆசை மனிதனை அமைதியற்றவனாக மாற்றுகிறது. ஆசையை வென்றவனே உண்மையான செல்வந்தன் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். ஆனால் திருக்குறள் ஆசையை முற்றிலும் ஒழிக்க வேண்டும் என்று கூறவில்லை. மாறாக, அறத்திற்கு முரணான பேராசையைத் தவிர்த்து அளவோடு வாழ வேண்டும் என்ற நடைமுறை வாழ்க்கை நெறியை வழங்குகிறது. இதுவே இரு நூல்களுக்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடாகும்.

அகிம்சை மற்றும் கருணையைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் இவ்விரு நூல்கள் உலகின் உயர்ந்த ஒழுக்கக் கருத்துகளை முன்வைக்கின்றன. தம்மபதம் எந்த உயிருக்கும் துன்பம் செய்யக் கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறது. பகையை அன்பினால் வெல்ல வேண்டும், கோபத்தை மன்னிப்பால் வெல்ல வேண்டும் என்பதே அதன் அறவழி.

திருக்குறளிலும் அருள், இரக்கம், கொல்லாமை ஆகியவை உயர்ந்த அறங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன. உயிர்களை மதிப்பது, பிறருக்கு உதவுவது, தீங்கு செய்தவருக்கும் நன்மை செய்வது போன்ற கருத்துகள் திருவள்ளுவரின் மனிதநேயப் பார்வையை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதனின் உயர்வு அவன் காட்டும் இரக்கத்தில் இருக்கிறது என்பதில் இரண்டு நூல்களும் ஒரே நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளன.

கோபத்தைப் பற்றிய சிந்தனையும் ஆழமான ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளது. தம்மபதம் கோபத்தை மனிதனை எரிக்கும் நெருப்பாகக் காண்கிறது. அதற்கு எதிரான மருந்து மன்னிப்பும் கருணையும் ஆகும். திருக்குறளில் வெகுளாமை அதிகாரம், கோபத்தை வெல்வதே உயர்ந்த வீரச் செயல் என்று எடுத்துரைக்கிறது. பகைவரை வெல்வதைவிட தன் சினத்தை வெல்வதே பெரிய வெற்றி என்பதே இரு நூல்களின் பொதுச் செய்தியாகும்.

இருப்பினும், இவ்விரு நூல்களின் இறுதி நோக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு உள்ளது. தம்மபதம் பிறவி, துன்பம், ஆசை ஆகியவற்றிலிருந்து முழுமையான விடுதலையான நிர்வாணத்தை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. மனிதன் உலகப் பற்றுகளைத் தாண்டி மன அமைதியின் உச்ச நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதே அதன் குறிக்கோள்.

திருக்குறள் அதற்கு மாறாக உலக வாழ்க்கையை விட்டு விலகச் சொல்லவில்லை. குடும்பம், நட்பு, அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், நல்லாட்சி, சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவற்றோடு இணைந்த அறமிக்க வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று அது கற்பிக்கிறது. துறவறத்தைப் போற்றினாலும், இல்லற வாழ்க்கைக்கும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இந்த சமநிலையே திருக்குறளின் தனிச்சிறப்பாகும்.

வரலாற்று ரீதியாக, திருக்குறளுக்கும் பௌத்த அற சிந்தனைக்கும் இடையே தொடர்பு இருந்திருக்கலாம் என்று சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். சங்ககாலத் தமிழகத்தில் பௌத்தமும் சமணமும் வலுவாக இருந்தது என்பது கல்வெட்டுகள், இலக்கியங்கள் மற்றும் தொல்லியல் ஆதாரங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் திருவள்ளுவர் நேரடியாக தம்மபதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு திருக்குறளை இயற்றினார் என்று நிரூபிக்கும் உறுதியான வரலாற்று ஆதாரம் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. எனவே, கருத்து ஒற்றுமைகளை ஏற்றுக்கொள்ளலாம்; நேரடி தாக்கத்தை உறுதியாகக் கூற முடியாது.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் தம்மபதமும் திருக்குறளும் மனித மனத்தின் மேன்மையை மிக உயர்ந்த நிலையில் எடுத்துரைக்கும் இரு மாபெரும் படைப்புகளாகத் திகழ்கின்றன. ஒன்று மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் பாதையைக் காட்டுகிறது. மற்றொன்று மனதை ஒழுங்குபடுத்தி அறமிக்க சமூகத்தை உருவாக்கும் பாதையை வகுக்கிறது.

இந்த இரண்டு நூல்களும் மனிதனுக்கு ஒரே அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்டுகின்றன. உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன், மனிதன் தனது மனதை மாற்ற வேண்டும். மனம் செம்மையானால் சொல் செம்மையாகும். சொல் செம்மையானால் செயல் செம்மையாகும். செயல் செம்மையானால் மனித சமுதாயமும் உயர்வடையும். இதனால்தான் தம்மபதமும் திருக்குறளும் உலக ஞான இலக்கியத்தின் இரு நிரந்தர ஒளிவிளக்குகளாக இன்றும் விளங்குகின்றன.

(தொடரும்)