ஞான நூல்கள் – 39 & 40

அத்தியாயம் 39: போர்க்களத்தில் பிறந்த தத்துவம் – பகவத்கீதை

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களை ஆராயும்போது, போர்க்களத்தின் நடுவில் உருவான தத்துவ நூல் என்ற தனிச்சிறப்பைப் பெற்ற படைப்பு பகவத்கீதை ஆகும். உலக இலக்கிய வரலாற்றில், வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான தத்துவங்கள் ஒரு போரின் தொடக்கக் கணத்தில் உரையாடலாக வெளிப்படுவது அரிதான நிகழ்வாகும். அதனால்தான் பகவத்கீதை ஒரு சமய நூலாக மட்டுமன்றி, கடமை, ஒழுக்கம், மனித மனம், செயல், ஆன்மிகம் ஆகியவற்றை விளக்கும் உலகத் தத்துவ நூலாகவும் மதிக்கப்படுகிறது.

பகவத்கீதை தனி நூலாக எழுதப்படவில்லை. அது மகாபாரதம் என்ற மகாகாப்பியத்தின் ஒரு பகுதியாகும். குறிப்பாகப் பீஷ்ம பர்வத்தில் இடம்பெறும் 700 சுலோகங்களின் தொகுப்பே பகவத்கீதை. இதன் மையத்தில் இடம்பெறும் உரையாடல், பாண்டவ இளவரசன் அர்ஜுனனுக்கும் அவரது தேரோட்டியும் வழிகாட்டியுமான கிருஷ்ணருக்கும் இடையே நடைபெறுகிறது.

வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, மகாபாரதம் பல நூற்றாண்டுகளாக வளர்ச்சியடைந்த காப்பியமாகும். அதன் பழமையான பகுதிகள் கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டுக்குள் உருவாகியிருக்கலாம். பகவத்கீதை அதன் பின்னர் இணைக்கப்பட்ட பகுதி என்று பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். இன்றுள்ள வடிவம் கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டுக்கும் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் நிலைபெற்றிருக்கலாம் என்பது பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஆய்வுக் கருத்தாகும்.

நூலின் தொடக்கமே மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உளவியல் சிக்கலை முன்வைக்கிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் எதிரே நிற்பவர்கள் அர்ஜுனனின் உறவினர்கள், ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள். அவர்களைக் கொன்று வெற்றி பெறுவதில் என்ன அர்த்தம் என்று எண்ணி, அவன் மனம் தளர்கிறது. கையில் இருந்த வில்லைக் கீழே வைக்கிறான். போரிட மறுக்கிறான். இந்த மனக்குழப்பமே பகவத்கீதையின் தத்துவப் பயணத்திற்கான தொடக்கமாகிறது.

அர்ஜுனனின் குழப்பத்திற்குக் கிருஷ்ணர் அளிக்கும் பதில், மனிதனின் கடமை பற்றிய ஆழமான விளக்கமாக அமைகிறது. மனிதன் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அதன் பலனில் பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. செயலைத் தவிர்ப்பது தீர்வல்ல; சுயநலமின்றிச் செயலை நிறைவேற்றுவதே உயர்ந்த வாழ்க்கை என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். இந்தக் கருத்தே நிஷ்காம கர்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பகவத்கீதை மூன்று முக்கியமான ஆன்மிகப் பாதைகளை விளக்குகிறது. கர்ம யோகம் – பற்றற்ற செயல், ஞான யோகம் – உண்மையை அறியும் பாதை, பக்தி யோகம் – இறைவனிடம் முழு நம்பிக்கையுடன் சரணடையும் பாதை. மனிதர்களின் இயல்புகள் வெவ்வேறாக இருப்பதால், அனைவருக்கும் ஒரே பாதை பொருந்தாது; ஆனால் எல்லாப் பாதைகளும் உயர்ந்த உண்மையை நோக்கிச் செல்ல முடியும் என்று நூல் கூறுகிறது.

இந்த நூலில் ஆன்மாவைப் பற்றிய சிந்தனையும் முக்கியமானது. உடல் அழியும்; ஆனால் ஆன்மா அழிவதில்லை என்று கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். மனிதன் பழைய ஆடையைக் கழற்றிப் புதிய ஆடை அணிவதைப் போல, ஆன்மா ஒரு உடலை விட்டு மற்றொரு உடலுக்குச் செல்கிறது என்ற உவமை, இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்ற கருத்தாகும்.

மனக் கட்டுப்பாட்டிற்கும் பகவத்கீதை மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. கட்டுப்பாடற்ற மனம் மனிதனின் பகைவன்; கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மனம் அவனது சிறந்த நண்பன் என்று அது கூறுகிறது. ஆசை, கோபம், பேராசை ஆகியவை மனிதனை வீழ்த்தும் மூன்று பெரிய சக்திகள் என்று எச்சரிக்கிறது.

இந்த நூல் உலக வாழ்க்கையை முழுமையாகத் துறக்க வேண்டும் என்று கற்பிப்பதில்லை. மாறாக, உலக வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே ஒழுக்கத்துடனும் பற்றற்ற மனதுடனும் வாழ வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. குடும்பம், சமூகம், அரசியல், போர், நிர்வாகம் ஆகிய பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்ட நிலையிலும் ஆன்மிக உயர்வை அடைய முடியும் என்பதே இதன் தனிச்சிறப்பாகும்.

வரலாற்று நோக்கில் பகவத்கீதை இந்தியச் சிந்தனையில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆதி சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் போன்ற தத்துவ அறிஞர்கள் இதற்கு விரிவான விளக்கவுரைகள் எழுதியுள்ளனர். நவீன காலத்தில் மகாத்மா காந்தி தனது ஆன்மிக வழிகாட்டியாகப் பகவத்கீதையைக் குறிப்பிட்டார். விவேகானந்தர், அரவிந்தர் உள்ளிட்ட பல சிந்தனையாளர்களும் இந்த நூலைப் பல்வேறு கோணங்களில் விளக்கியுள்ளனர்.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் பகவத்கீதை தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. அது போரைப் புகழும் நூல் அல்ல; போரின் விளிம்பில் நின்ற மனித மனத்தின் குழப்பத்தை ஆராயும் நூல். கடமையை விட்டு ஓடுவதற்குப் பதிலாக, அதை அறத்துடனும் பற்றற்ற மனதுடனும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று அது கற்பிக்கிறது. வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய தருணங்களில் மனிதனுக்கு வழிகாட்டும் தத்துவமாகவே பகவத்கீதை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உலகம் முழுவதும் வாசிக்கப்பட்டு வருகிறது.

அத்தியாயம் 40: பகவத்கீதையும் திருக்குறளும் – கடமையும் அறமும் சந்திக்கும் இடம்

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களில் மிக அதிகமாக ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்யப்படும் இரு நூல்கள் பகவத்கீதையும் திருக்குறளும் ஆகும். இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் இரு பெரும் சிந்தனை மரபுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இந்நூல்கள், மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம், கடமை, அறம், மனக்கட்டுப்பாடு, ஆட்சி, உலக வாழ்க்கை ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆழமாகப் பேசுகின்றன. இருப்பினும், அவற்றின் அணுகுமுறைகளும் இறுதி இலக்குகளும் பல இடங்களில் வேறுபடுகின்றன.

பகவத்கீதையின் மையக் கருத்து ஸ்வதர்மம்; அதாவது, ஒருவன் தனது கடமையை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதாகும். அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் மனம் தளர்ந்தபோது, கிருஷ்ணர் அவனுக்குத் தனிப்பட்ட உணர்வுகளைவிடக் கடமையே உயர்ந்தது என்று அறிவுறுத்துகிறார். ஆனால் அந்தக் கடமை சுயநலத்திற்காக அல்ல; தர்மத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காகவே இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

திருக்குறளும் கடமையை உயர்வாகக் கருதுகிறது. ஆனால் திருவள்ளுவர் கடமையை வர்ணம், குலம் அல்லது சமூக நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் விளக்கவில்லை. குடும்பத் தலைவர், அரசன், அமைச்சர், வணிகர், உழவர், நண்பர், குடிமகன் என ஒவ்வொருவருக்கும் பொதுவான ஒழுக்கப் பொறுப்புகளையே அவர் வலியுறுத்துகிறார். இந்தப் பொதுமைதான் திருக்குறளின் உலகளாவிய தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

பற்றின்மையைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் இவ்விரு நூல்களும் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. பகவத்கீதை செயலைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அதன் பலனில் பற்றுக் கொள்ளக் கூடாது என்று கற்பிக்கிறது. வெற்றியும் தோல்வியும் சமமாக ஏற்கப்பட வேண்டும். மனத்தின் சமநிலையே உயர்ந்த யோகம் என்று அது கூறுகிறது.

திருக்குறளிலும் பற்றின்மை பல அதிகாரங்களில் வெளிப்படுகிறது. பேராசை, கோபம், பொறாமை, அகந்தை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். இருப்பினும், செயலை அதன் பலனிலிருந்து முழுமையாகப் பிரிப்பதில்லை. நல்ல செயல் நல்ல பலனைத் தரும் என்ற நடைமுறை வாழ்க்கை நோக்கை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இதுவே இரண்டு நூல்களுக்கும் இடையிலான நுட்பமான வேறுபாடாகும்.

மனக்கட்டுப்பாட்டைப் பற்றி இரு நூல்களும் ஒரே குரலில் பேசுகின்றன. பகவத்கீதை கட்டுப்பாடற்ற மனம் மனிதனின் பகைவன் என்று கூறுகிறது. மனத்தை வென்றவனே உண்மையான யோகி. ஆசை, கோபம், மயக்கம் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தாமல் ஞானத்தை அடைய முடியாது.

திருக்குறளும் இதையே வேறு மொழியில் கூறுகிறது. அடக்கம், வெகுளாமை, அழுக்காறாமை, அவாவறுத்தல் போன்ற அதிகாரங்கள் அனைத்தும் மனத்தை ஆளும் கலையைக் கற்பிக்கின்றன. தன்னை வெல்லாதவன் உலகை வென்றாலும் பயனில்லை என்ற கருத்து இரு நூல்களிலும் ஒலிக்கிறது.

அரசியல் மற்றும் நல்லாட்சியைப் பற்றிய பார்வையில் வேறுபாடு தெளிவாகத் தெரிகிறது. பகவத்கீதை அரசியல் நிர்வாகத்தை விரிவாக விவாதிப்பதில்லை. அதன் கவனம் மனிதனின் ஆன்மிக மற்றும் ஒழுக்கக் கடமைகளிலேயே உள்ளது.

திருக்குறள் அதற்கு மாறாக நல்லாட்சியை மிகவும் விரிவாக ஆராய்கிறது. அரசனின் பண்புகள், அமைச்சர்களின் தகுதி, நீதித்துறை, பொருளாதாரம், வரிவிதிப்பு, படை, தூது, அரண், மக்களின் நலம் போன்ற ஆட்சியின் ஒவ்வொரு அம்சத்திற்கும் தனித்தனி அதிகாரங்களை வழங்குகிறது. இதனால் திருக்குறள் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை மற்றும் நிர்வாக வழிகாட்டி என்ற சிறப்பைப் பெறுகிறது.

உலக வாழ்க்கையைப் பற்றிய பார்வையிலும் இரு நூல்களும் சுவாரசியமான ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. பகவத்கீதை உலக வாழ்க்கையை விட்டு ஓட வேண்டாம்; அதிலேயே பற்றற்ற மனதுடன் வாழ வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

திருக்குறளும் இல்லற வாழ்க்கையை உயர்வாக மதித்து, குடும்பம், சமூகம், அரசு ஆகியவற்றோடு இணைந்த அறவாழ்வை வலியுறுத்துகிறது. இரண்டும் செயலற்ற துறவறத்தைப் போற்றுவதில்லை.

ஆனால் இறுதி இலக்கில் வேறுபாடு உள்ளது. பகவத்கீதை இறுதியில் ஆன்மிக விடுதலையை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. கர்மம், பக்தி, ஞானம் ஆகியவற்றின் மூலம் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்பதே அதன் உயர்ந்த குறிக்கோள்.

திருக்குறள் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சமயத்தின் முக்திக் கோட்பாட்டையும் மையமாகக் கொள்ளவில்லை. மனிதன் அறத்தோடும் அன்போடும் நீதியோடும் வாழ்வதே உயர்ந்த வாழ்க்கை என்று அது கூறுகிறது. அதனால்தான் பல்வேறு சமயங்களையும் பண்பாடுகளையும் சேர்ந்த மக்கள் திருக்குறளைத் தங்களுடைய வாழ்க்கை நூலாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.

வரலாற்று ரீதியாக, திருக்குறளுக்கும் பகவத்கீதைக்கும் இடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்ததாக உறுதியான ஆதாரம் இல்லை. இரண்டு நூல்களும் இந்திய அறிவுசார் மரபின் வெவ்வேறு சிந்தனைப் பிரிவுகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இருப்பினும், சங்ககாலத் தமிழகம் வடஇந்தியச் சிந்தனைகளுடன் வணிகம், சமயம், கல்வி ஆகிய வழிகளில் தொடர்பில் இருந்தது என்பது வரலாற்று உண்மை. எனவே சில பொதுவான கருத்துகள் இந்திய அறிவு மரபின் பரந்த பின்னணியில் இயல்பாக உருவாகியிருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களில் பகவத்கீதையும் திருக்குறளும் ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிடும் நூல்கள் அல்ல; ஒன்றையொன்று நிறைவு செய்யும் நூல்களாகக் காணப்படுகின்றன. ஒன்று மனிதனைத் தனது கடமையைப் பற்றற்ற மனதுடன் நிறைவேற்ற அழைக்கிறது. மற்றொன்று அந்தக் கடமையை அறம், அன்பு, நீதி, மனிதநேயம் ஆகியவற்றோடு இணைக்கிறது.

இந்த இரண்டு நூல்களும் சேர்ந்து மனிதகுலத்திற்கு ஒரு நிலையான செய்தியை வழங்குகின்றன. மனித வாழ்க்கையின் உயர்வு அதிகாரத்தில் இல்லை; செல்வத்தில் இல்லை; பிறப்பிலும் இல்லை. மனத்தின் தூய்மையிலும், கடமையின் நேர்மையிலும், அறத்தின் உறுதியிலும்தான் மனிதனின் உண்மையான பெருமை இருக்கிறது.

(தொடரும்)