அத்தியாயம் 26
நீதிமொழிகளும் திருக்குறளும் – உலகின் இரு மாபெரும் ஞானக் களஞ்சியங்கள்
உலகின் பழமையான அறநூல்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, எபிரேய ஞான மரபின் நீதிமொழிகள் நூலும் தமிழின் திருக்குறளும் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. இவ்விரு நூல்களும் வெவ்வேறு மொழிகளில், வெவ்வேறு பண்பாட்டுச் சூழல்களில், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் உருவானவை. இருப்பினும், மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை ஒழுக்கங்களைப் பற்றிய அவற்றின் பார்வை பல இடங்களில் ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைவதாகத் தோன்றுகிறது. அதே நேரத்தில், அவற்றின் தத்துவ அடித்தளங்களில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகளும் காணப்படுகின்றன.
முதலில் இவ்விரு நூல்களின் அமைப்பைப் பார்ப்போம். நீதிமொழிகள் நூல் சுருக்கமான அறிவுரைகள், பழமொழிகள், வாழ்க்கை அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு கருத்தும் சில வரிகளில் முடிவடைகிறது. வாசகர் அவற்றை மனதில் பதித்து அன்றாட வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கம்.
திருக்குறளும் இதேபோல் சுருக்கத்தின் உச்சமாகத் திகழ்கிறது. இரண்டு அடிகளில் ஒரு முழுமையான வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் திறன் உலக இலக்கியத்தில் அரிதானது. ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது. நீதிமொழிகள் பல தலைமுறைகளாகத் தொகுக்கப்பட்ட ஞானச் சொற்களின் களஞ்சியம். திருக்குறள் ஒரே சிந்தனையாளரால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட தத்துவக் கட்டமைப்பு. இதுவே திருக்குறளின் அமைப்புச் சிறப்பாகும்.
ஞானத்தைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வையிலும் ஆழமான ஒற்றுமைகள் உள்ளன. நீதிமொழிகள் உண்மையான ஞானம் மனிதனை நேர்மைக்கும் நீதிக்கும் வழிநடத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறது. கல்வி மட்டுமே போதாது; நல்ல தீர்மானங்களை எடுக்கக்கூடிய அறிவு வேண்டும் என்பதே அதன் கருத்து.
திருவள்ளுவரும் கல்வியை வெறும் அறிவுச் சேமிப்பாகக் கருதவில்லை. கற்ற அறிவு மனிதனைப் பணிவுள்ளவனாகவும், சமூகப் பொறுப்புணர்வுடையவனாகவும், அறவழியில் வாழ்பவனாகவும் மாற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். இவ்விரு நூல்களிலும் ஞானம் என்பது வாழ்வதற்கான கலையாகவே விளக்கப்படுகிறது.
உழைப்பைப் பற்றிய சிந்தனையில் இரு நூல்களும் வியக்கத்தக்க அளவிற்கு ஒத்திருக்கின்றன. நீதிமொழிகள் சோம்பலைக் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது. உழைப்பின்றி உயர்வு இல்லை என்று அது தெளிவாகக் கூறுகிறது. எறும்பின் உழைப்பை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, எதிர்காலத்தை முன்னிட்டு உழைக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது.
திருக்குறளிலும் உழைப்பின் பெருமை மிக உயர்வாகப் போற்றப்படுகிறது. உழவுத் தொழில் உலக வாழ்வின் அடித்தளம் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும் அது நேர்மையுடனும் முயற்சியுடனும் செய்யப்பட வேண்டும். சோம்பல் தனிமனிதனையும் சமூகத்தையும் பாதிக்கும் என்பதில் இரு நூல்களும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டுள்ளன.
வாய்மையைப் பற்றிய கருத்துகளும் குறிப்பிடத்தக்கவை. நீதிமொழிகள் பொய் தற்காலிக லாபத்தைத் தரலாம்; ஆனால் உண்மை மட்டுமே நிலையான மதிப்பை உருவாக்கும் என்று கூறுகிறது. நேர்மையான மனிதனின் வாழ்க்கை உறுதியான அடித்தளத்தில் கட்டப்பட்ட வீட்டைப் போன்றது என்ற உருவகங்கள் நூலில் இடம்பெறுகின்றன.
திருக்குறளில் வாய்மை ஒரு தனி அதிகாரமாக விளக்கப்படுகிறது. பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்காத உண்மையே உயர்ந்த வாய்மை என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். உண்மை பேசுவது ஒரு நல்ல பழக்கம் மட்டுமல்ல; அது மனிதனின் உயர்ந்த ஒழுக்கப் பொறுப்பு. இந்த அணுகுமுறை நீதிமொழிகள் நூலின் கருத்தோடும் நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது.
குடும்ப வாழ்க்கையைப் பற்றிய இரு நூல்களின் சிந்தனைகளும் ஆழமானவை. நீதிமொழிகள் நல்ல பெற்றோர்களின் அறிவுரைகளை ஏற்க வேண்டும், குடும்ப ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க வேண்டும், பிள்ளைகளுக்கு ஒழுக்கத்தைப் போதிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.
திருக்குறளும் இல்லற வாழ்க்கையை அறத்தின் மையமாகக் கருதுகிறது. நல்ல குடும்பம் என்பது சமூகத்தின் அடித்தளம். அன்பு, பொறுப்பு, விருந்தோம்பல், பிள்ளை வளர்ப்பு ஆகியவை இல்லறத்தின் முக்கிய கூறுகள் என்று திருவள்ளுவர் விளக்குகிறார். இவ்விரு நூல்களிலும் குடும்பம் சமூகத்தின் முதல் கல்விக்கூடமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆட்சியைப் பற்றியும் ஒற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. நீதிமொழிகள் அரசன் நீதியை நிலைநிறுத்த வேண்டும், ஏழைகளைக் காக்க வேண்டும், ஊழலை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று கூறுகிறது. திருக்குறள் இதனை மேலும் விரிவுபடுத்தி, அரசனின் குணங்கள், அமைச்சரின் தகுதி, தூதரின் பண்பு, படையின் அவசியம், பொருளாதார நிர்வாகம் போன்ற பல துறைகளை விரிவாக ஆராய்கிறது. இதனால் அரசியல் சிந்தனையில் திருக்குறள் மிகவும் பரந்த பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது.
இருப்பினும், இவ்விரு நூல்களுக்கும் இடையே ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு உள்ளது. நீதிமொழிகள் ஞானத்தின் தொடக்கத்தை இறைபக்தியோடு இணைக்கிறது. கடவுளின் சித்தத்தை மதிப்பதே உண்மையான ஞானத்தின் அடித்தளம் என்று அது வலியுறுத்துகிறது.
திருக்குறள் கடவுளை வணங்கும் தொடக்க அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் பெரும்பாலான அதிகாரங்கள் மனிதனின் நடைமுறை வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. அன்பு, அறம், நீதி, ஒழுக்கம், சமூகப் பொறுப்பு ஆகியவை மத எல்லைகளைத் தாண்டி அனைவருக்கும் பொருந்தும் வகையில் விளக்கப்படுகின்றன. இதுவே திருக்குறளின் உலகளாவிய தன்மையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, நீதிமொழிகள் மற்றும் திருக்குறளுக்கு இடையே நேரடித் தொடர்பு இருந்ததாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஆனால் இரண்டும் ஒரே உண்மையை வலியுறுத்துகின்றன. மனித வாழ்க்கை செல்வத்தால் மட்டும் உயர்வதில்லை. அறிவு, நேர்மை, உழைப்பு, கருணை, நீதி ஆகியவற்றின் இணைப்பில்தான் ஒரு நாகரிகம் நிலைத்து நிற்கிறது.
இதனால் நீதிமொழிகளும் திருக்குறளும் இரண்டு வெவ்வேறு மொழிகளில் எழுதப்பட்ட நூல்கள் மட்டுமல்ல; உலக மனிதகுலம் பல்வேறு காலங்களில் கண்டடைந்த பொதுவான வாழ்க்கை ஞானத்தின் இரு ஒளிவிளக்குகள். அவற்றை ஒன்றாக வாசிக்கும்போது, மொழிகளும் மதங்களும் எல்லைகளும் மாறினாலும், மனிதனின் உயர்ந்த கனவுகள் எங்கும் ஒரே மாதிரியாக இருந்துள்ளன என்பது தெளிவாகப் புரிகிறது.
அத்தியாயம் 27
நிலையாமையைப் பாடிய ஞானநூல் – எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் (சபை உரையாளர்)
உலகின் தொன்மையான ஞான இலக்கியங்களில் சில நூல்கள் மனிதனை நம்பிக்கையுடன் முன்னேறச் செய்கின்றன. சில நூல்கள் அறநெறியைப் போதிக்கின்றன. சில நூல்கள் நல்லாட்சியையும் நீதியையும் விளக்குகின்றன. ஆனால் மிகச் சில நூல்கள் மட்டுமே மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான கேள்விகளை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்கின்றன. “வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன?”, “மனிதன் ஏன் உழைக்கிறான்?”, “செல்வம் உண்மையில் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறதா?”, “மரணம் அனைத்தையும் சமமாக்கிவிடுகிறதா?” போன்ற கேள்விகளைத் தயக்கமின்றி எழுப்பிய உலகின் மிகப் பழமையான ஞானநூல்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.
இந்த நூல் எபிரேய வேதாகமத்தின் ஞான இலக்கியப் பிரிவில் இடம்பெறுகிறது. பாரம்பரியமாக இதன் ஆசிரியர் இஸ்ரவேலின் அரசரான சாலமோன் என்று கருதப்பட்டாலும், நவீன மொழியியல் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுகள் இதன் இறுதி வடிவம் கி.மு. மூன்றாம் அல்லது இரண்டாம் நூற்றாண்டில் தொகுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நூலின் மொழிநடை, சிந்தனை, பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்கள் ஆகியவை இதற்கு ஆதாரமாகக் கருதப்படுகின்றன.
எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் என்ற பெயர் கிரேக்க மொழியிலிருந்து வந்தது. எபிரேய மொழியில் இந்த நூலின் பெயர் “கொஹெலேத்”. அதாவது “மக்கள் முன் நின்று போதிப்பவர்” அல்லது “சபையிடம் உரையாற்றுபவர்” என்ற பொருளைக் குறிக்கிறது. இந்த நூலின் ஆசிரியர் தன்னை ஒரு அரசனாகவும், அனுபவம் நிறைந்த ஞானியாகவும் சித்தரித்து, வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆராய்ந்த ஒருவரின் குரலில் பேசுகிறார்.
இந்த நூலின் தொடக்க வரியே உலக இலக்கியத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒன்றாகும். “எல்லாம் வீண்; எல்லாமே வீண்” என்ற கருத்து நூல் முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது. ஆனால் இங்கு “வீண்” என்பது வாழ்க்கைக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதைக் குறிக்கவில்லை. மாறாக, மனிதன் நிரந்தரமானது என்று நினைக்கும் பெரும்பாலான விஷயங்கள் உண்மையில் நிலையற்றவை என்பதைக் குறிக்கிறது. செல்வம், அதிகாரம், புகழ், இளமை, உடல்நலம், மனித அறிவு – இவை அனைத்தும் காலத்தின் முன்னால் நிலைத்து நிற்பதில்லை.
இந்த நிலையாமை உணர்வுதான் நூலின் மையச் சிந்தனை. மனிதன் மிகுந்த உழைப்பால் செல்வத்தைச் சேர்க்கிறான். ஆனால் இறுதியில் அதை மற்றொருவர் அனுபவிக்கிறார். அறிவாளியும் அறியாதவனும் ஒருநாள் மரணத்தைச் சந்திக்கிறார்கள். அதிகாரமும் அழிகிறது. புகழும் மறைகிறது. எனவே மனிதன் எதை நிரந்தரமாகப் பற்றிக்கொள்ள முடியும் என்ற கேள்வியை இந்த நூல் மீண்டும் மீண்டும் எழுப்புகிறது.
இதற்காக நூல் மனித வாழ்க்கையை வெறுக்கச் சொல்லவில்லை. மாறாக, வாழ்க்கையின் உண்மையான எல்லைகளை உணர்ந்து வாழ வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது. மனிதனால் கட்டுப்படுத்த முடியாத பல நிகழ்வுகள் உலகில் உள்ளன. பிறப்பு, மரணம், காலத்தின் மாற்றம், இயற்கையின் இயக்கம் – இவை அனைத்தும் மனிதனின் விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை. இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கூளும் பணிவே ஞானத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்று நூல் உணர்த்துகிறது.
எக்கிலேசியாஸ்டீஸில் இடம்பெறும் மற்றொரு புகழ்பெற்ற பகுதி, “ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு காலம் உண்டு” என்ற சிந்தனையாகும். பிறப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு; இறப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு. அழுவதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு; சிரிப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு. கட்டுவதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு; இடிப்பதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு. மனித வாழ்க்கை காலத்தின் ஓட்டத்தில் நகர்கிறது; எந்த நிலையுமே நிரந்தரமல்ல என்பதை இந்தப் பகுதி கவிதை நயத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நூல் அறிவையும் விமர்சனப் பார்வையுடன் அணுகுகிறது. அறிவு மனிதனை உயர்த்துகிறது; ஆனால் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் மனிதனுக்கு இல்லை. உலகத்தின் முழு இரகசியத்தையும் அறிந்துவிட முடியும் என்று நினைப்பது அகந்தை. அறிவு வளர வளர மனிதனின் வரம்புகளும் தெளிவாகத் தெரியும் என்ற கருத்து இதில் காணப்படுகிறது.
செல்வத்தைப் பற்றிய பார்வையும் சமநிலையானது. செல்வம் முற்றிலும் பயனற்றது என்று நூல் கூறவில்லை. உணவு உண்டு, உழைத்து, குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது வாழ்க்கையின் ஒரு அருமையான பரிசு என்று அது ஏற்றுக்கொள்கிறது. ஆனால் செல்வமே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கு என்று கருதுவது தவறு என்று எச்சரிக்கிறது. பொருள் மனிதனுக்கு உதவ வேண்டும்; மனிதன் பொருளின் அடிமையாக மாறக்கூடாது என்பதே இதன் அடிப்படைச் செய்தி.
வரலாற்று நோக்கில், எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் பண்டைய உலகின் மிகத் தனித்துவமான ஞானநூல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இது எளிய பதில்களை வழங்குவதில்லை. மாறாக, வாசகரைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளை மறைக்காமல், அவற்றை நேரடியாக எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது. இந்த அணுகுமுறையால்தான் பல நவீன தத்துவவாதிகளும் இலக்கிய அறிஞர்களும் இந்த நூலை உலக இலக்கியத்தின் ஆழமான சிந்தனைப் படைப்புகளில் ஒன்றாக மதிக்கின்றனர்.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் பயணத்தில் எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாகத் திகழ்கிறது. இதற்கு முன் பல நூல்கள் மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைச் சொல்லின. ஆனால் இந்த நூல், மனிதன் ஏன் வாழ்கிறான் என்ற கேள்வியையே முன்வைக்கிறது. அந்தக் கேள்விக்கு எளிய பதிலை வழங்காமல், வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்ந்த பிறகும் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை எவ்வாறு வாழலாம் என்று சிந்திக்க அழைக்கிறது.
அதனால்தான் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, இந்த நூல் உலகம் முழுவதும் வாசகர்களை ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது. காலம் மாறுகிறது, நாகரிகங்கள் மாறுகின்றன, பேரரசுகள் எழுந்து மறைகின்றன. ஆனால் மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் பொருளைத் தேடும் அந்தப் பயணம் மட்டும் ஒருபோதும் முடிவதில்லை. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் அந்த முடிவற்ற தேடலின் அமைதியான, ஆனால் ஆழமான குரலாக இன்றும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
(தொடரும்)