அத்தியாயம் 28
எக்கிலேசியாஸ்டீஸும் திருக்குறளும் – நிலையாமையிலிருந்து நிலையான அறத்தை நோக்கி
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, எபிரேய ஞான இலக்கியத்தின் எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் நூலும் தமிழின் திருக்குறளும் மிகவும் ஆழமான ஒப்பீட்டிற்கு உரியவையாகத் திகழ்கின்றன. இவ்விரு நூல்களும் மனித வாழ்க்கையின் பொருளை ஆராய்கின்றன. செல்வம், அதிகாரம், காலம், மரணம், மனித முயற்சி, அறம் ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. ஆனால் அவை ஒரே கேள்வியை வெவ்வேறு கோணங்களில் அணுகுகின்றன. இதுவே அவற்றை உலக ஞான இலக்கியத்தின் இரண்டு தனித்துவமான சிகரங்களாக மாற்றுகிறது.
எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் வாழ்க்கையின் நிலையாமையை மையமாகக் கொண்டு சிந்திக்கிறது. மனிதன் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தாலும், எவ்வளவு புகழ் பெற்றாலும், இறுதியில் அனைத்தும் காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைந்துபோகின்றன. இளமை மாறுகிறது. அதிகாரம் மாறுகிறது. தலைமுறைகள் மாறுகின்றன. மனிதன் கட்டிய நகரங்கள்கூட ஒருநாள் இடிந்து போகலாம். இந்த உண்மையை உணர்ந்த பிறகே வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று அந்த நூல் வலியுறுத்துகிறது.
திருக்குறளும் நிலையாமையை மறுப்பதில்லை. செல்வம் நிலையானதல்ல, உடல் நிலையானதல்ல, அதிகாரம் நிலையானதல்ல என்பதைப் பல இடங்களில் திருவள்ளுவர் உணர்த்துகிறார். ஆனால் அந்த நிலையாமையை மையமாகக் கொண்டு வாழ்க்கையை விளக்குவதற்குப் பதிலாக, நிலையற்ற உலகில் நிலையான அறத்துடன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதையே அவர் முக்கியமாக எடுத்துரைக்கிறார். இதுவே இரு நூல்களுக்கும் இடையிலான முதல் பெரிய வேறுபாடு.
செல்வத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலும் ஒற்றுமையும் வேறுபாடும் காணப்படுகின்றன. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் செல்வம் மனிதனை முழுமையாக நிறைவு செய்ய முடியாது என்று கூறுகிறது. இன்று சேர்த்த பொருளை நாளை வேறொருவர் அனுபவிக்கலாம். பொருளுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்த வாழ்க்கை இறுதியில் வெறுமையைத் தரும் என்று அது எச்சரிக்கிறது.
திருக்குறளும் செல்வத்தை வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஆனால் செல்வத்தை முற்றிலும் புறக்கணிக்கவும் சொல்லவில்லை. அறவழியில் ஈட்டப்பட்ட பொருள் குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் காப்பாற்றும் கருவி என்று திருவள்ளுவர் விளக்குகிறார். எனவே எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் செல்வத்தின் எல்லைகளை வலியுறுத்துகிறது; திருக்குறள் செல்வத்தின் பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது.
காலத்தைப் பற்றிய இரு நூல்களின் பார்வையும் குறிப்பிடத்தக்கது. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் ஒரு காலம் உண்டு என்று கூறுகிறது. பிறப்பதற்கும் ஒரு காலம், இறப்பதற்கும் ஒரு காலம், அமைதிக்குமான காலம், போருக்குமான காலம் என வாழ்க்கை முழுவதும் காலத்தின் ஆட்சிக்குள் இயங்குகிறது என்று அது சித்தரிக்கிறது.
திருக்குறளில் காலம் அறிதல் ஒரு முக்கியமான அரசியல் மற்றும் வாழ்க்கை நெறியாக விளக்கப்படுகிறது. சரியான நேரத்தில் சரியான செயலைச் செய்வதே வெற்றியின் அடிப்படை என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். காலம் மனிதனை ஆளுகிறது என்று எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் கூறினால், காலத்தை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்று திருக்குறள் அறிவுறுத்துகிறது.
மனித அறிவைப் பற்றியும் இரு நூல்களும் பணிவான அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளன. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் மனிதனால் எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்ள முடியாது என்று கூறுகிறது. உலகத்தின் முழு இரகசியமும் மனித அறிவுக்கு எட்டாதது. இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வதே ஞானத்தின் ஒரு பகுதி.
திருவள்ளுவரும் அறிவுடையவரின் முதல் பண்பு பணிவே என்று வலியுறுத்துகிறார். கற்றவராக இருப்பதைவிட, கற்றதைச் சரியாகப் பயன்படுத்துபவரே உண்மையான அறிவாளர் என்று அவர் உணர்த்துகிறார். இவ்விரு நூல்களிலும் அறிவு அகந்தையை அல்ல, அடக்கத்தையே உருவாக்க வேண்டும் என்ற கருத்து வலுவாகக் காணப்படுகிறது.
இருப்பினும், வாழ்க்கையின் பொருளைப் பற்றிய முடிவில் இரு நூல்களும் வேறுபடுகின்றன. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மனிதனால் விளக்கம் அளிக்க முடியாது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. அதன் மொழி சிந்தனையையும் அமைதியையும் நோக்கிச் செல்கிறது.
திருக்குறள் அதைவிட உறுதியான வழிகாட்டுதலை வழங்குகிறது. மனிதன் அன்புடன் வாழ வேண்டும். அறத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். நீதியை நிலைநிறுத்த வேண்டும். பிறருக்கு உதவ வேண்டும். இவ்வாறு வாழும் வாழ்க்கையே பொருளுள்ள வாழ்க்கை என்று திருவள்ளுவர் தெளிவாகக் கூறுகிறார். வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை உருவாக்கும் வழியைக் காட்டுகிறது திருக்குறள்.
வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் மற்றும் திருக்குறளுக்கு இடையே எந்த நேரடித் தொடர்பும் இருந்ததாக ஆதாரங்கள் இல்லை. இருப்பினும், மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான கேள்விகளை இரு நூல்களும் தத்தமது நாகரிகங்களில் சுயமாக ஆராய்ந்திருப்பது உலக அறிவு வரலாற்றின் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும்.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் பயணத்தில் இந்த இரு படைப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கின்றன. எக்கிலேசியாஸ்டீஸ் வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. திருக்குறள் அந்த நிலையற்ற வாழ்க்கையில் நிலையான மதிப்புகளுடன் வாழ்வது எப்படி என்பதைக் கற்றுத்தருகிறது. ஒன்று கேள்விகளை எழுப்புகிறது; மற்றொன்று வாழ்வதற்கான நெறிகளை வழங்குகிறது.
இதனால் எக்கிலேசியாஸ்டீஸும் திருக்குறளும் மனித வாழ்க்கையின் இரண்டு இன்றியமையாத பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. நிலையாமையை உணர்ந்தவன் அகந்தையை இழக்கிறான். அறத்தை உணர்ந்தவன் வாழ்க்கையின் நோக்கத்தைக் கண்டடைகிறான். இந்த இரண்டு உண்மைகளும் இணையும் இடத்தில்தான் உலகின் உயர்ந்த ஞானம் பிறக்கிறது.
அத்தியாயம் 29
பேரரசர் எழுதிய தனிப்பட்ட குறிப்புகள் – மெடிடேஷன்ஸ்
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் பயணத்தில் இதுவரை நாம் மெசப்பொத்தேமியா, எகிப்து, இந்தியா, சீனா, கிரேக்கம், எபிரேய மரபுகள் ஆகியவற்றைக் கண்டோம். இப்போது அந்தப் பயணம் ரோமானியப் பேரரசை நோக்கி நகர்கிறது. உலக வரலாற்றில் ஒரு பேரரசர் எழுதிய மிகச் சிறந்த தத்துவ நூலாகக் கருதப்படுவது மெடிடேஷன்ஸ் ஆகும். அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த ஒரு மனிதன், தன் மனதை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ள தன்னுக்காக எழுதிய குறிப்புகளே பின்னர் உலகின் மிக முக்கியமான ஞானநூல்களில் ஒன்றாக மாறியது என்பதே இதன் தனிச்சிறப்பு.
இந்த நூலின் ஆசிரியர் மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ். அவர் கி.பி. 121 ஆம் ஆண்டில் பிறந்து, கி.பி. 161 முதல் 180 வரை ரோமானியப் பேரரசராக ஆட்சி செய்தார். ரோமானிய வரலாற்றில் “ஐந்து நல்ல பேரரசர்களில்” கடைசியாகக் கருதப்படும் அவர், திறமையான நிர்வாகியாக மட்டுமல்லாமல், ஆழ்ந்த தத்துவ சிந்தனையாளராகவும் புகழ்பெற்றவர்.
அவரது ஆட்சிக் காலம் எளிதானதாக இருக்கவில்லை. வடக்கு எல்லைகளில் தொடர்ந்து போர்கள் நடைபெற்றன. தொற்றுநோய்கள் பேரரசைப் பாதித்தன. அரசியல் சதிகளும் பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் ஏற்பட்டன. இத்தகைய கடினமான சூழ்நிலைகளுக்கிடையில், இரவு நேரங்களில் தன் கூடாரத்தில் அமர்ந்து தன் மனதோடு உரையாடிய குறிப்புகள்தான் பின்னர் மெடிடேஷன்ஸ் என்ற நூலாகத் தொகுக்கப்பட்டன.
இந்த நூலைப் புரிந்துகொள்ள ஸ்டோயிக் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் கிரேக்கத்தில் தோன்றிய இந்தத் தத்துவப் பள்ளி, மனிதனால் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாதவற்றையும் தெளிவாக வேறுபடுத்திக் காணச் சொல்கிறது. நமது எண்ணங்கள், செயல்கள், குணநலன் ஆகியவை நம் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. ஆனால் பிறர் என்ன செய்கிறார்கள், இயற்கை எவ்வாறு இயங்குகிறது, மரணம் எப்போது வருகிறது என்பவை நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. எனவே மனிதன் தனது ஆற்றலைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவற்றின் மீதே செலுத்த வேண்டும் என்பதே ஸ்டோயிக் தத்துவத்தின் அடிப்படை.
மெடிடேஷன்ஸ் இந்தக் கருத்தை மிக எளிமையான, ஆனால் ஆழமான மொழியில் வெளிப்படுத்துகிறது.
“இன்று நான் சந்திக்கும் மனிதர்கள் சுயநலமுடையவர்களாக இருக்கலாம், கோபமுடையவர்களாக இருக்கலாம், நன்றியற்றவர்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அதனால் நான் என் நல்ல குணத்தை இழக்கக் கூடாது” என்று மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் தன்னைத்தானே நினைவூட்டிக்கொள்கிறார். இந்தச் சுய உரையாடலே நூல் முழுவதும் தொடர்ந்து காணப்படுகிறது.
இந்த நூலில் அதிகாரத்தைப் பற்றிய பார்வை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. பேரரசராக இருந்தபோதும், அதிகாரம் நிரந்தரமானதல்ல என்பதை மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார். நேற்று ஆட்சி செய்தவர்கள் இன்று இல்லை; இன்று புகழ்பெற்றவர்கள் நாளை மறக்கப்படலாம். எனவே அதிகாரத்தைக் கொண்டு அகந்தை கொள்ளாமல், அதை ஒரு பொறுப்பாகக் கருதி செயல்பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
மரணத்தைப் பற்றிய அவரது சிந்தனைகளும் ஆழமானவை. மரணம் மனித வாழ்க்கையின் இயற்கையான முடிவு. அதைக் கண்டு அஞ்சுவதற்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு நாளையும் அர்த்தமுள்ள வகையில் வாழ வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். “நீ ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழப்போவதில்லை. வாழும் இந்தக் கணத்திலேயே நல்லவனாக இரு” என்ற கருத்து மெடிடேஷன்ஸ் நூலின் மையச் செய்திகளில் ஒன்றாகும்.
மனித உறவுகளைப் பற்றியும் இந்த நூல் முக்கியமான கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவுவதற்காகவே பிறந்தவர்கள். உடலின் உறுப்புகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுவது போல, மனித சமுதாயமும் ஒற்றுமையுடன் இயங்க வேண்டும் என்று மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் கூறுகிறார். பிறரின் தவறுகளைப் பார்த்து கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும் என்பதே அவரது அணுகுமுறை.
இயற்கையுடன் ஒத்திசைந்து வாழ்வதும் ஸ்டோயிக் தத்துவத்தின் முக்கிய அம்சமாகும். இயற்கையின் விதிகளை மனிதனால் மாற்ற முடியாது. ஆனால் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கேற்ப வாழ முடியும். இயற்கைக்கு எதிராக அல்ல, இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்வதே மன அமைதிக்கான வழி என்று மெடிடேஷன்ஸ் எடுத்துரைக்கிறது.
வரலாற்று ரீதியாக, இந்த நூல் வெளியிடப்படுவதற்காக எழுதப்படவில்லை. இது ஒரு தனிப்பட்ட நாட்குறிப்பு போன்றது. அதனால் இதன் மொழி மிகவும் நேர்மையானது. பிறருக்குப் போதிப்பதற்குப் பதிலாக, தன்னையே திருத்திக்கொள்ள முயலும் ஒரு மனிதனின் உள்ளக் குரலை வாசகர் இதில் கேட்கிறார். இந்த உண்மைத்தன்மையே மெடிடேஷன்ஸ் நூலை உலகம் முழுவதும் காலத்தைக் கடந்து வாசிக்கப்படும் படைப்பாக மாற்றியுள்ளது.
பின்னர் ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சி, நவீன உளவியல், தலைமைத்துவப் பயிற்சி, தனிமனித மேம்பாடு போன்ற பல துறைகளிலும் இந்த நூல் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இன்று வரை அரசியல் தலைவர்கள், இராணுவ அதிகாரிகள், தொழில்முனைவோர், விளையாட்டு வீரர்கள், சாதாரண வாசகர்கள் எனப் பலரும் இந்த நூலை வாழ்க்கை வழிகாட்டியாகப் படித்து வருகின்றனர்.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரலாற்றில் மெடிடேஷன்ஸ் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது. இது உலகை மாற்றுவதற்கான திட்டத்தை வழங்கவில்லை; மனிதன் முதலில் தன்னைத்தானே வெல்ல வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது. வெளிப்புற வெற்றியைவிட உள்ளார்ந்த ஒழுக்கமே உயர்ந்தது என்று நினைவூட்டுகிறது. பேரரசுகளை ஆட்சி செய்த ஒரு மன்னன், இறுதியில் மனித மனமே வெல்ல வேண்டிய மிகப்பெரிய பேரரசு என்பதை உணர்ந்ததால்தான், இந்த நூல் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் தனது மதிப்பை இழக்காமல் உலக ஞான இலக்கியத்தின் உச்சியில் நிற்கிறது.
(தொடரும்)