- ஞானநூல்கள் – 1
- ஞான நூல்கள் – 4 & 5
- ஞான நூல்கள் – 6 & 7
- ஞான நூல்கள் – 8 & 9
- ஞான நூல்கள் – 10 & 11
- ஞான நூல்கள் – 12 & 13
- ஞான நூல்கள் – 14 & 15
- ஞான நூல்கள் – 16 & 17
- ஞான நூல்கள் – 18 & 19
- ஞான நூல்கள் – 20 & 21
- ஞான நூல்கள் – 22 & 23
- ஞான நூல்கள் – 24 & 25
- ஞான நூல்கள் – 26 & 27
- ஞான நூல்கள் – 28 & 29
- ஞான நூல்கள் – 30 & 31 & 32
- ஞான நூல்கள் – 33 & 34
- ஞான நூல்கள் – 35 & 36
- ஞான நூல்கள் – 37 & 38
- ஞான நூல்கள் – 39 & 40
- ஞான நூல்கள் – 41 & 42
அத்தியாயம் 41
அரசின் முதுகெலும்பு – அர்த்தசாஸ்திரம்
உலகின் தொன்மையான இலக்கியங்களைப் பட்டியலிட்டால், பெரும்பாலான நூல்கள் மனிதனின் அறம், ஆன்மிகம், சமயம், வாழ்க்கை நெறி ஆகியவற்றையே மையமாகக் கொண்டிருக்கும். ஆனால், ஒரு நாடு எவ்வாறு ஆளப்பட வேண்டும்? அரசின் செல்வம் எவ்வாறு பெருக வேண்டும்? வரி எவ்வாறு விதிக்கப்பட வேண்டும்? எதிரி நாட்டை எவ்வாறு சமாளிக்க வேண்டும்? உளவாளிகள் ஏன் தேவை? பொருளாதார வளமின்றி அறம் நிலைக்குமா? போன்ற கேள்விகளுக்கு முறையான விடையளிக்கும் நூல்கள் மிக அரிது. அந்த அரிய நூல்களில் முதன்மையான இடத்தைப் பெறுவது அர்த்தசாஸ்திரம்.
இந்த நூலின் ஆசிரியராகப் பாரம்பரியமாகச் சாணக்கியர், கௌடில்யர் அல்லது விஷ்ணுகுப்தர் என்ற பெயர்களால் அறியப்படும் அறிஞர் குறிப்பிடப்படுகிறார். மௌரியப் பேரரசை நிறுவிய சந்திரகுப்த மௌரியரின் அரசியல் ஆலோசகராக அவர் இருந்ததாக இந்திய மரபுகள் கூறுகின்றன. இருப்பினும், இன்று கிடைக்கும் அர்த்தசாஸ்திரம் ஒரே காலத்தில் ஒரே ஆசிரியரால் எழுதப்பட்ட நூலாக அல்லாமல், பல நூற்றாண்டுகளில் வளர்ச்சியடைந்த அரசியல் அறிவின் தொகுப்பாகவே பெரும்பாலான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இதன் ஆரம்பக் கருத்துகள் கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவையாக இருந்தாலும், இறுதி வடிவம் கி.பி. முதல் சில நூற்றாண்டுகளில் உருவாகியிருக்கலாம் என்பதே தற்போதைய ஆய்வாளர்களின் கருத்தாகும்.
‘அர்த்தம்’ என்ற சொல்லுக்கு இங்கு வெறும் செல்வம் என்ற பொருள் மட்டும் இல்லை. மனித வாழ்க்கையைத் தாங்கும் பொருளாதார வளம், அரசின் நிலைத்தன்மை, அரசியல் அதிகாரம், நிர்வாகத் திறன் ஆகிய அனைத்தையும் அது குறிக்கிறது. எனவே, அர்த்தசாஸ்திரம் என்பது பணம் சம்பாதிக்கும் நூல் அல்ல; ஒரு நாட்டை வலிமையான அரசாக மாற்றும் அறிவியல் நூல்.
இந்த நூலின் மிக முக்கியமான கருத்து, அரசின் வலிமை அதன் பொருளாதாரத்தில்தான் இருக்கிறது என்பதாகும். வளமான விவசாயம், பாதுகாப்பான வணிகப் பாதைகள், நேர்மையான வரிவசூல், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சந்தைகள், சுரங்க வளங்கள், நீர்ப்பாசன அமைப்புகள், காடுகள், துறைமுகங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் அரசின் செல்வத்தின் ஆதாரங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. மக்கள் செழிப்பாக இருந்தால் மட்டுமே அரசு செழிக்கும் என்ற நடைமுறை உண்மையை இந்த நூல் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.
அரசனின் கடமையைப் பற்றிய அர்த்தசாஸ்திரத்தின் பார்வையும் தனித்துவமானது. அரசன் தனிப்பட்ட இன்ப வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருக்கக் கூடாது. அவனது ஒவ்வொரு நாளும் திட்டமிட்ட நிர்வாகப் பணிகளால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும். அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனை நடத்துதல், நீதியைக் கண்காணித்தல், வருவாய் நிலையை மதிப்பிடுதல், படையின் ஆயத்தத்தை உறுதிப்படுத்துதல், உளவுத்துறை அறிக்கைகளைப் பரிசீலித்தல் போன்ற பணிகளுக்கே அவனது பெரும்பாலான நேரம் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். ஒரு நல்ல அரசன் விழிப்புடன் இருந்தால் மட்டுமே நாடும் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்பதே இதன் கருத்து.
இந்த நூலின் மிகவும் புகழ்பெற்ற பகுதி உளவுத்துறையைப் பற்றிய விளக்கமாகும். துறவிகள், வணிகர்கள், கலைஞர்கள், யாத்திரிகர்கள் போன்ற பல்வேறு வேடங்களில் செயல்படும் இரகசிய முகவர்களைப் பயன்படுத்தி, நாட்டின் நிலைமையையும் எதிரி அரசுகளின் நடவடிக்கைகளையும் அறிய வேண்டும் என்று நூல் பரிந்துரைக்கிறது. அரசியல் என்பது வெறும் வீரத்தால் மட்டுமல்ல, தகவல்களின் துல்லியத்தாலும் வெற்றி பெறுகிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
வெளிநாட்டுக் கொள்கையிலும் அர்த்தசாஸ்திரம் மிகவும் நடைமுறை அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளது. எல்லா நேரங்களிலும் போர் சிறந்த தீர்வு அல்ல என்று அது கூறுகிறது. சில சூழ்நிலைகளில் சமாதானம் சிறந்தது; சில நேரங்களில் கூட்டணி அவசியம்; சில வேளைகளில் காத்திருப்பதே அறிவு; வேறு சில நேரங்களில் மட்டுமே போர் தவிர்க்க முடியாததாகிறது. இந்த நெகிழ்வான அரசியல் சிந்தனை, பண்டைய இந்திய அரசியல் அறிவின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
பொருளாதார நிர்வாகத்தைப் பற்றிய அதன் கருத்துகள் இன்றும் வியப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. போலியான அளவுகள் மற்றும் எடைகளைத் தடுக்க வேண்டும்; சந்தை விலைகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும்; ஊழலைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; அரசுப் பணியாளர்களைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்; இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; வறட்சி, வெள்ளம் போன்ற பேரிடர்களுக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். இவை அனைத்தும் ஒரு நவீன அரசின் பொறுப்புகளாக நாம் இன்று கருதும் அம்சங்களே.
நூற்றாண்டுகளாக மறைந்து கிடந்த அர்த்தசாஸ்திரம், இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் அறிஞர்களின் கவனத்திற்கு வந்தது. அதன் பிறகு உலக அரசியல் வரலாற்றில் இது புதிய இடத்தைப் பெற்றது. பல மேற்கத்திய ஆய்வாளர்கள் இதை, மறுமலர்ச்சிக் கால அரசியல் சிந்தனையாளர் நிக்கோலோ மாக்கியவெல்லியின் கருத்துகளுக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே உருவான நடைமுறை அரசியல் நூலாக மதிப்பிட்டனர். அதே நேரத்தில், அர்த்தசாஸ்திரம் வெறும் அதிகார அரசியலை மட்டும் போதிப்பதில்லை; பொருளாதாரம், நிர்வாகம், சட்டம், மக்கள் நலம் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து அரசை நிலைநிறுத்தும் முழுமையான அணுகுமுறையையும் முன்வைக்கிறது.
உலகின் தொன்மையான ஞானநூல்களின் வரிசையில் அர்த்தசாஸ்திரம் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுவதற்குக் காரணம், அது மனிதனின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கத்தைவிட அரசின் ஒழுங்கை மையமாகக் கொண்டிருப்பதுதான். அறம் மனிதனை உயர்த்துகிறது என்றால், நல்ல நிர்வாகம் ஒரு நாட்டை உயர்த்துகிறது என்று இந்த நூல் வலியுறுத்துகிறது. அதனால், அரசியல் அறிவும் பொருளாதாரச் சிந்தனையும் இணைந்த உலகின் முதல் மாபெரும் நிர்வாக நூல்களில் ஒன்றாக அர்த்தசாஸ்திரம் இன்றும் ஆய்வாளர்களால் மதிக்கப்படுகிறது.
அத்தியாயம் 42
அர்த்தசாஸ்திரமும் திருக்குறளும் – அறநெறியும் அரசியல் நுண்ணறிவும் சந்திக்கும் இடம்
உலகின் தொன்மையான அரசியல் மற்றும் அற இலக்கியங்களை ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, அர்த்தசாஸ்திரமும் திருக்குறளும் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் தோன்றிய இந்த இரண்டு படைப்புகளும் நல்லாட்சி, பொருளாதாரம், அரசனின் பொறுப்பு, அமைச்சர்களின் தகுதி, நாட்டின் பாதுகாப்பு, மக்களின் நலன் ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்கின்றன. ஆனால், அவற்றின் அணுகுமுறைகளும் முன்னுரிமைகளும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வேறுபடுகின்றன. ஒன்று அரசை நிலைநிறுத்தும் நடைமுறை அறிவியலை வலியுறுத்துகிறது; மற்றொன்று அரசை உயர்த்தும் அறநெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.
அர்த்தசாஸ்திரத்தின் மையக் கருத்து, வலிமையான அரசே மக்களின் பாதுகாப்பிற்கும் செழிப்பிற்கும் அடித்தளம் என்பதாகும். அரசன் திறமையான நிர்வாகியாக இருக்க வேண்டும்; பொருளாதார வளத்தைப் பெருக்க வேண்டும்; உளவுத்துறையை வலுப்படுத்த வேண்டும்; எதிரி அரசுகளின் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்; தேவையானபோது தந்திரத்தையும் இரகசிய நடவடிக்கைகளையும் பயன்படுத்தத் தயங்கக் கூடாது. அரசின் நிலைத்தன்மையே உயர்ந்த இலக்கு என்று இந்த நூல் வலியுறுத்துகிறது.
திருக்குறளில் அரசனின் வெற்றிக்கான அடிப்படை வலிமை வேறுபட்டது. திருவள்ளுவர், அரசின் உண்மையான பலம் மக்களின் நம்பிக்கையில் இருக்கிறது என்று கருதுகிறார். நீதி தவறாத ஆட்சி, நியாயமான வரிவிதிப்பு, இரக்கமிக்க நிர்வாகம், அறநெறியுள்ள அமைச்சர்கள், அச்சமின்றி வாழும் குடிமக்கள் ஆகியவையே ஒரு நாட்டின் நீடித்த செழிப்பிற்கான அடித்தளங்கள் என்று அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.
அமைச்சர்களைப் பற்றிய சிந்தனையில் இரண்டு நூல்களும் வியப்பூட்டும் ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. அர்த்தசாஸ்திரம் அமைச்சர்கள் அறிவு, அனுபவம், இரகசியம் காக்கும் திறன், விரைவான முடிவெடுக்கும் ஆற்றல் ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. அவர்கள் அரசனுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால், அவர்களையும் மறைமுகமாகக் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று எச்சரிக்கிறது.
திருக்குறளும் அமைச்சர்களுக்கான தகுதிகளை மிகத் தெளிவாக வகுக்கிறது. கல்வி, தொலைநோக்குப் பார்வை, சூழ்நிலை உணர்வு, நேர்மை, துணிவு, சொல்வன்மை ஆகியவை அமைச்சருக்கு இன்றியமையாத பண்புகள் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார். ஆனால், அவர் அமைச்சர்களைச் சந்தேகத்துடன் அணுகுவதில்லை. நம்பிக்கையும் நல்லொழுக்கமும் நிர்வாகத்தின் அடித்தளம் என்ற நம்பிக்கை அவரிடம் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.
பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய பார்வையிலும் இரண்டு நூல்களும் நடைமுறை உணர்வைக் கொண்டுள்ளன. அர்த்தசாஸ்திரம் விவசாயம், வணிகம், சுரங்கம், உப்பு, காடுகள், துறைமுகங்கள், வரிவசூல் ஆகிய அனைத்தையும் அரசின் வருவாய் ஆதாரங்களாக விரிவாக விவரிக்கிறது. பொருளாதாரம் பலமாக இருந்தால் மட்டுமே அரசு பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று அது வலியுறுத்துகிறது.
திருக்குறளும் பொருளாதாரத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது. பொருள் இல்லாத அறம் நிலைக்க முடியாது என்பதை மறுப்பதில்லை. ஆனால், பொருள் ஈட்டும் வழியும் அறநெறிக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. அநீதியால் கிடைக்கும் செல்வம் நாட்டையும் அரசனையும் அழிவுக்கே கொண்டு செல்லும் என்று திருவள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார்.
உளவுத்துறையைப் பற்றிய கருத்தில் இரண்டு நூல்களுக்கும் இடையே சுவாரசியமான ஒற்றுமை உள்ளது. அர்த்தசாஸ்திரம் மிக விரிவான உளவு அமைப்பை விவரிக்கிறது. துறவி, வணிகர், கலைஞர், யாத்திரிகர் போன்ற பல்வேறு வேடங்களில் செயல்படும் உளவாளிகள் மூலம் தகவல்களைச் சேகரிக்க வேண்டும் என்று அது கூறுகிறது.
திருக்குறளிலும் ஒற்றர் பற்றிய அதிகாரம் இடம்பெறுகிறது. அரசன் ஒரே தகவலை நம்பாமல், பல வழிகளில் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் அறிவுறுத்துகிறார். ஆனால், அவர் உளவுத்துறையை அரசியல் தந்திரத்தின் கருவியாக மட்டும் பார்க்காமல், நீதியான ஆட்சியை நிலைநிறுத்த உதவும் அமைப்பாகவே கருதுகிறார்.
அரசியல் ஒழுக்கத்தைப் பற்றிய பார்வையில்தான் இரண்டு நூல்களுக்கும் இடையே மிகப் பெரிய வேறுபாடு காணப்படுகிறது. அர்த்தசாஸ்திரம் சில சூழ்நிலைகளில் அரசின் நலனுக்காக இரகசிய நடவடிக்கைகள், ஏமாற்று உத்திகள், அரசியல் தந்திரங்கள் ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறது. அரசின் பாதுகாப்பு முதன்மை என்ற நடைமுறை அணுகுமுறை அதில் வெளிப்படுகிறது.
திருக்குறள் இந்த அணுகுமுறையில் மிகவும் கட்டுப்பாடான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. ஆட்சியின் வெற்றி அறத்தின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும்; நீதி குலைந்தால் ஆட்சியும் குலையும்; மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்த அரசன் எவ்வளவு வலிமையான படையைக் கொண்டிருந்தாலும் நீண்ட காலம் நிலைக்க முடியாது என்று திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.
வரலாற்று ரீதியாக இந்த இரண்டு நூல்களும் ஒன்றையொன்று நேரடியாகப் பாதித்ததாக உறுதியான ஆதாரம் இல்லை. இருப்பினும், அவை உருவான காலத்தில் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் அரசியல், பொருளாதாரம், சமயம், தத்துவம் ஆகிய துறைகளில் நடைபெற்ற அறிவுசார் பரிமாற்றங்கள் காரணமாகச் சில பொதுவான சிந்தனைகள் உருவாகியிருக்கலாம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
உலகின் தொன்மையான ஞான இலக்கியங்களில் அர்த்தசாஸ்திரமும் திருக்குறளும் இரண்டு வேறுபட்ட மரபுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அர்த்தசாஸ்திரம் அரசின் வலிமையை உருவாக்கும் அறிவியலைக் கற்பிக்கிறது; திருக்குறள் அந்த வலிமை அறத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறது.
இந்த இரண்டு நூல்களையும் இணைத்துப் படிக்கும்போது ஒரு முக்கியமான உண்மை வெளிப்படுகிறது. பொருளாதாரமும் நிர்வாகமும் இல்லாத அறம் பலவீனமாகிவிடும்; அறமும் நீதியும் இல்லாத அதிகாரம் ஆபத்தானதாக மாறிவிடும். ஒரு நாட்டின் நீடித்த வெற்றிக்கு இந்த இரண்டும் சமநிலையில் இருக்க வேண்டியது அவசியம். அதனால்தான் அர்த்தசாஸ்திரமும் திருக்குறளும் இன்றும் அரசியல் சிந்தனையின் இரண்டு நிலையான தூண்களாக உலக அறிஞர்களால் மதிக்கப்படுகின்றன.
(தொடரும்)