நல்லாச்சி – 46

ஒரு பொன்வண்டைப்போல் மின்னும்
அந்தச் சிறு கார்பொம்மையை
கண்கொட்டாமல் பார்க்கிறார் தாத்தா
பால்யத்தின் விளையாட்டுத்தோழனான பொன்வண்டொன்று
நிகழ்காலத்தின் மேசைமேலமர்ந்தாற்போல்
முன்னும்பின்னும் அசைந்தசைந்து ரீங்கரிக்கும்
அப்பொம்மையை
தனது கனவு வாகனத்தை
கையிலெடுத்து ரசித்த பேத்தியின் முகத்தில்
தன்னையே கண்டவர்
திருப்தியாய் பெருமையுடன் தலையசைக்கிறார்
நல்லாச்சியிடமும் பேத்தியிடமும்

உண்ணும்போதும் உறங்கும்போதும்
இன்னோரன்ன வேலைகளின்போதும்
அதைக் கை விடாமல்
உள்ளங்கையில் பொத்திக்காக்கும் பேத்திக்கு
அதன் வகையறியும் ஆவல்
உள்ளத்திலிருந்து சிறகு முளைத்துப் பறக்கிறது
துளைத்தெடுக்கிறாள் தாத்தாவை
வளர்ந்தபின் வாங்கப்போகும் வண்டியிதுவென
அடையாளமும் காட்டுகிறாள்
மகிழ்வின் உச்சத்தில் மதிமயங்கிய தாத்தா
பழங்காலப் பாரம்பரியமெனக் கூற வந்து
பழைய வண்டியெனக் கூறி நிற்கிறார்
நாத்தடுமாறி

நாவிற் பிறந்தசொல்லை நன்குணருமுன்பே
நாலாயிரம் வண்டுகள் முரலுவதுபோல்
கத்திக்கதறுகிறாள் பேத்தி
பழைய வண்டியைக்கொடுத்து ஏமாற்றி விட்டதாக
தேய்ந்த இசைத்தட்டாய் இசைக்கிறாள்
தெளிவுபடுத்த முயலும் தாத்தா
சரணடைகிறார் நல்லாச்சியிடம்
அழகான வண்டென அள்ளிக்கொள்கிறாள் நல்லாச்சி
இனியவள் பாடென நழுவுகிறார் தாத்தா
எரிபொருள் தீருமட்டும் ஓடும் வண்டியென
அழுது தீர்வாள் பேத்தி
அமைதி காப்பாள் நல்லாச்சி
அவளுமோர் பழங்காலத்துப் பொன்வண்டுதானே.